Kohtje

Originally posted by: jopie En dan het drama waar ik in zat. aandacht kreeg ik, troost ook, ruimte om niet te hoeven presteren ook .dat leek fijn. maar t hielp me werkelijk geen ene moer!quote> Ik zie dat je dat laatste ook net hebt toegevoegd....

Originally posted by: jopie En dan het drama waar ik in zat. aandacht kreeg ik, troost ook..dat leek fijn. maar t hielp me werkelijk geen ene moer!quote> hihi.. zo ervaar ik dat ook. Aandacht en troost maakten het zelfs nog erger want m'n zelfmedelijden werd er flink door gevoed. En daardoor werd ik nog passiever dan ik al was..

Hoi. Ik kan ook wel zeggen dat ik niets bijzonders heb te melden, maar ik realiseer me dat het leven dat ik nu leid best wél bijzonder is voor een alcoholist als ik. Ik heb namelijk weer een dag niet gedronken en ook niet de behoefte om dat te gaan doen. Alcohol zal ik nooit de baas worden. Ervaring heeft me geleerd dat als ik alcohol tot me neem, alcohol binnen de kortste keren weer de baas over me wordt. Ik ben dankbaar dat ik een manier heb gevonden om de obsessie om te moeten drinken de baas te worden. Die obsessie om te moeten drinken kan ik bij me weghouden door mezelf actief te blijven "bestuderen". Niet alleen als alles lekker gaat, maar ook of júist als het niet lekker gaat. Niets is het waard om te gaan drinken, wordt wel eens gezegd. Dat klinkt zo simpel, maar is voor mij de eerste stelling die onderuitgehaald zal worden als ik denk een reden te hebben om wél te drinken... Okee... niets is het waard om te gaan drinken, maaaaaaarrrrrr nu...... Als dit door m'n hoofd gaat, dan is het de hoogste tijd om mezelf aan het werk te zetten. Om m'n denkpatroon onder de loep te nemen. Om de alcoholist in mezelf te herkennen, mezelf weer terug te denken in een aantal jaar geleden, om mijn denkfouten als denkfouten te zien en niet als rechtvaardiging om er maar eens eentje te nemen. Zolang ik dit kan en ook werkelijk dóe, ben ik in herstel. Zolang ik in herstel ben heb ik niets te vrezen. Gewoon best bijzonder dus eigenlijk.

Originally posted by: Dune want waarom zou stoppoging 6788 wel lukken dan? quote> Het woord stop"poging" geeft al een beetje het ongeloof in eigen kunnen weer. Een poging doen, is wel iets beginnen, maar twijfel hebben over een goede afloop. Stoppen is stoppen, een stoppoging is een beetje soft, een beetje halfslachtig.. Als dit de 6788e keer is dat je stopt, betekent dat, dat je daarvoor al 6788 keer bent begonnen. Als je vanaf nu de eerste laat staan en bedenkt dat je gestopt bent en niet een 6789e keer wilt stoppen, dan zou die 6788e keer stoppen zomaar eens de laatste keer kunnen zijn. En het is dan aan jou om te zeggen wanneer je die laatste keer stoppen geslaagd noemt.. ik denk hierbij aan het mooie stukje van Jopie over "oogsten"..(blz. 3, 12.52uur) Ditzelfde verhaaltje geldt natuurlijk ook bij 1 of 2 keer stoppen en ook nog bij 12418 of 31874 keer stoppen.. De vraag zou niet moeten zijn: waarom zou de 6788e keer stoppen wel lukken, maar: wat heb ik er voor over om na 6788 keer stoppen mezelf eens toe te staan te groeien. En uiteindelijk te oogsten. Dune, ook jij bent waardevol. Jezelf ontkennen is jezelf vernietigen. Klinkt misschien lekker makkelijk, maar de hel van zelfvernietiging, van verslaving is de hel vergeleken bij de hel van herstel..

Ik sluit af. Ons campertje (hoera, we hebben weer een California met hefdak) moet nog klaargemaakt worden. Morgen gaan we voor een paar dagen naar Normandië.. Tot later.

Akelei, de weg van de minste weerstand is inderdaad menselijk, sterker nog, de hele natuur is gericht op de weg van de minste weerstand. Maar groei is alleen mogelijk door tegen weerstand in te gaan. Kijk bijvoorbeeld maar naar de eerste de beste boom die je tegenkomt. Als die de weg van de minste weerstand had gekozen was ie nooit boven de grond uitgekomen. Maar door tegen de zwaartekracht in te groeien is het een boom geworden. Oud gedrag, oftewel de weg van de minste weerstand, heb ik ontwikkeld vanuit mijn prilste jeugd omdat ik niet geleerd had de realiteit te aanvaarden zoals die vaak rauw op m'n dak valt. Isoleren, verstoppen, uit de weg gaan, niet aanvaarden en alle werktuigen die daarvoor nodig waren zoals manipulatie, ego, leugenachtigheid en tenslotte verdoving waren mijn manieren om met die realiteit om te gaan, of eigenlijk om die realiteit niet te aanvaarden. Met al mijn "hulpmiddelen" was ik natuurlijk net zo goed een deel van de realiteit, het deel dat samengevat kon worden onder het etiket "alcoholist". Alcoholisten zijn ook deel van de realiteit. Maar waar ik stilstond, groeide alles om mij heen door.. ik raakte steeds meer vervreemd van de werkelijkheid, raakte het contact steeds verder kwijt. En dat was inderdaad niet prettig, om het simpele feit dat ik me daarvan bewust was. Zo ontstond de slachtofferrol die ik me aanmat. En hoewel niet prettig, het voelde wel heel vertrouwd. Nu ik een tijdje tegen de verdrukking in probeer te groeien merk ik resultaten. En dat vind ik fijn, maar het vergt ook energie. En daar word ik dan wel weer eens moe van.. Ik mag best af en toe uitrusten, maar ik moet ervoor waken dat uitrusten niet uitmondt in luiheid. Luiheid doet mij weer afglijden naar het "oud gedrag", naar passiviteit. En passiviteit leidt me uiteindelijk weer terug in dat vertrouwde (niet prettige) spoor van de weg van de minste weerstand. Het enige dat die weg me oplevert is een gevoel van verslagenheid.

Hot...soldaten, helemaal gelijk. Ieder zijn eigen manier. Meerwaarde is persoonlijk en kan niet opgelegd worden. Een ander overstijgen gaat niet, we zijn allemaal druppels in één oceaan. Niets weten is een zegen. Leren ook. Hoe meer ik leer, hoe minder ik weet.

Originally posted by: Agnieta Het is ook leren om hulp te vragen maar dan moet je het nog aanvaarden en er wat mee doen ook. Dat laatste was ik even vergeten, voor het gemak denk ik.quote> hihi... herkenbaar, hoor.

Ah, Jopie. Een herstelde verslaafde. Je bent verder dan ik. Ik ben nog steeds herstellend, een werk in uitvoering. Als ik stop met werken aan mezelf glijd ik -al dan niet langzaam- terug in de sporen die me zo vertrouwd zijn. Men noemt dat "oud gedrag". Ik ben zodanig gevormd dat ik steeds de makkelijkste weg ga volgen als ik mijn eigen wil volg. En die makkelijkste weg mondt bij mij steeds weer uit in verdoving, de realiteit uit de weg willen gaan.. Tot ik hersteld ben zal ik in herstel zijn, dus bewust van mijn doen en laten. Of dat nou obsessie is of niet maakt me niet uit, zolang ik me er maar bewust van ben en er achter sta. Drank is niet de kern, verandering/verbetering, beweging, leven is de kern.

Je hebt gered willen worden en gered willen worden. De ene passief, de andere actief. In eerste instantie wilde ik steeds passief gered worden, dus een ander alles op laten knappen. Toen dat niet bleek te werken, zelfs tegenwerkte, nam ik ten einde raad de beslissing om actief gered te willen worden. Ik stelde me open en begon dingen aan te nemen van anderen die zich gered hadden door zichzelf te veranderen. Door dingen uit te proberen, dingen anders te gaan DOEN kon ik mezelf gaan redden met hulp en steun van anderen. Pfff.. het is bijna een ambacht om herstellende verslaafde te zijn. Maar wel een mooi ambacht.

Af en toe sentimenteel zijn kan volgens mij niet veel kwaad. Als het echter sentimentalisme wordt, een levenshouding dus, iets wat ik me tijdens mijn gebruiksjaren steeds meer eigen maakte, dan werkt het in mijn geval tégen me. Het holde me uit, ik werd steeds onechter, begon gevoel steeds meer in te ruilen voor zelfmedelijden. Als ik het zo opschrijf, krijg ik weer helemaal de rillingen. Zie ik weer de overeenkomsten met m'n vader die ik wel kon wurgen als ie weer eens in zo'n dronken en supersentimentele bui was... en dat ik later precies hetzelfde werd... oh bah... Wat dat betreft ben ik toch wel blij dat ik gered ben.

Originally posted by: hottentottensoldaten Mocht ik ooit van de drank geraken. Stille hoop is dat jullie blijven. In volle gezondheid,en de wens die jullie begeren. Jullie geven mij het gevoel dat ik ergens bijhoor.quote> Sentimentele ouwe reus..

Wijfie, een oplossing voor jouw moeilijkheden wat betreft je omgaan met een (dood)zieke echtgenoot heb ik niet. Maar aangezien dit een Alcohol-de-baas forum is wil ik wel reageren op je laatste twee zinnetjes en je onderschrift. Om te beginnen dat laatste: Er is leven na de drank..... Helemaal waar. Dít is jouw leven na de drank. Maar vergeet niet dat dit leven, beter gezegd deze omstandigheden, er óók zouden zijn als je zou drinken. Je bent nu al zo'n beetje aan het eind van je Latijn, maar als je de moeilijkheden omtrent je zieke man ook nog onder invloed of afkickend zou moeten ondergaan, zou je voorbij het eind van je Latijn zijn en alle zorg en aandacht die je man van je nodig heeft niet meer kunnen geven. In ons gebruik en onze afkick zijn we vooral met onszelf bezig. Je doet nu wat je kunt doen, hulptroepen zoeken en inschakelen.. tot aan de wanhoop toe. Maar als jij nu toegeeft aan je verslaving, kun je dat niet meer doen. Dan wordt je man in plaats van een last een vijand. Een last is soms zwaar te dragen, maar door de liefde die je toont door het tóch maar te doen, ondanks veel gezucht, gesteun en gemopper, zie je dat je het nu toch al een hele tijd met hem "uithoudt". Dat je man erg met zichzelf bezig is, is niet zo gek. De behandeling die hij ondergaat is op z'n zachtst gezegd niet prettig en doet veel met zijn lijf en psyche. Maar zijdelings zal hij voelen dat er iemand naast hem staat (jij dus) die met zijn lot begaan is, die zich zorgen maakt om hem.. als dát zou wegvallen, als jíj dus zou wegvallen, door te gaan drinken, als je hem tot je vijand maakt, tja... doe hem én jezelf dat niet aan.

Originally posted by: Asje de vorige keer ben ik na ruim 5 jaar droog weer gaan drinken. Toch dat alcoholduiveltje!? quote> Je beschermengeltje zal het niet geweest zijn, denk ik zo...

Myriam7 en Asje, pas op hoor.. dat alcoholduiveltje sterft niet als je alcoholist bent. Je kunt dat duiveltje in coma brengen door niet te drinken, zgn. coma-NIET-zuipen, maar je moet allert blijven.. op de meest onverwachte momenten kan hij/zij zomaar weer uit die coma ontwaken!

In bitterheid tel je alleen je tegenslagen bij elkaar op en kom je tot een indrukwekkende lijst. Gehuld in rozengeur en maneschijn, op een roze wolk, tel je alleen je meevallers bij elkaar op en kom je tot een indrukwekkende lijst. Als we ons alleen richten op één van die twee dan wordt het gevaarlijk. We zien dan maar de helft van wat het leven ons daglijks aanbiedt. Lieve Hannah, maak ook eens een lijst van meevallers... en vergeet dan niet om ook op de kleintjes te letten.

Herstel heeft, waar dan ook of volgens welke methode dan ook, niets te maken met intelligentie maar met zelfacceptatie. Zelfacceptatie is mezelf accepteren zoals ik ben, met al mijn talenten alsook met al mijn tekortkomingen. Mijn grootste tekortkomingen zie ik ontstaan vanuit angst. Angst in velerlei soorten en maten. Angst om niet te bereiken wat ik wil, angst om niet aardig gevonden te worden, angst om afhankelijk te zijn van anderen, angst om afhankelijk te zijn van middelen, angst om dingen te moeten doen die ik niet leuk vind, angst om ziek te worden, angst om nat te worden in de regen, angst om uitgelachen te worden als ik iets zeg of doe wat een ander niet van me verwacht, angst om niet genoeg geld te hebben voor de dingen die ik zou willen hebben, kortom, angst om mezelf tegen te komen, angst om te falen, angst om niet te voldoen aan waaraan ik dénk te moeten voldoen. Angst laat me bij voorbaat al afzien van de meest heldere ideeën die ik heb. Mijn intelligentie speelt me hierbij parten. Feilloos weet ik allerlei strategieën en scenario's te bedenken die leiden naar een "unhappy end". Zelfs intelligentie kan door angst kapotgemaakt worden, of liever gezegd: nutteloos gemaakt worden. M'n intelligentie wordt door angst geregeerd en gestuurd en staat zo dus maar voor de helft tot mijn beschikking. Openheid van geest (open mindedness) laat me mezelf én de hele wereld om me heen zien zoals ze werkelijk zijn. Openheid van geest haalt blokkades/barrières, (voor)oordelen weg, die me verhinderen mezelf te zijn. Openheid van geest is alleen mogelijk als ik volkomen eerlijk naar mezelf ben, en volkomen eerlijk naar mezelf zijn is weer alleen mogelijk als ik open van geest ben. Om deze combinatie mogelijk te maken moet ik bereidwillig zijn. Bereidwillig om mezelf onder ogen te komen zoals ik werkelijk ben, dus helemaal compleet, met talenten én tekortkomingen. In het engels wordt dit zo mooi samengevat in: HOW ... it works.. (Hoe het werkt..) -H-onesty (Eerlijkheid) -O-pen mindedness (Openheid van geest) -W-illingness (Bereidwilligheid) Als ik me hierop richt dan hoeft intelligentie niet hoog of laag te zijn, maar dan kan de intelligentie die ik heb, die precies bij me past, me alle kanten opbrengen die ik aankan. Dan kan ik een leven op maat gaan leven, en hoef ik me niet mooier voor te doen dan ik ben. Dan kan ik MIJN leven leven..

Originally posted by: Hannah1 Domme fout.quote> Nee meis. Vergissinkje.

Ja, overdonderend gaaf. Ik heb Pink Floyd 2x gezien nadat Roger al vertrokken was. Nu dan eindelijk ook Roger gezien/gehoord. Dus uiteindelijk Pink Floyd helemaal compleet zien optreden.. of zo.

Goeiemorgen. Hannah, nu ik je zie, even nog gauw... A3 heeft aan het eind van het draadje van gisteren nog even uitgelegd wat ik met jouw vergissinkje bedoelde. En gisteren maakte je in je berichtje over dat je géén vergissinkje maakte een nieuw vergissinkje. R.Waters is inderdaad 6 september 70 geworden, maar dat was 2 dagen vóórdat je naar z'n concert ging. Dat concert was 8 september. Ik was er ook..

VM, dat was september. Nu oktober.. vergissinkje van Hannah.

Zaterdag een mooie dag gehad in Ede (Lunteren). Voor de zesde keer was ik naar de AA conventie, en eigenlijk wilde ik niet gaan dit jaar. Maar de opzet was vernieuwd en leek frisser. Dus nieuwsgierigheid won van onwil. Ik ben niet aangeschoven bij AA meetings, maar bij een Al-Anon en een Al-Anon/ACA meeting. Het fijne van zo'n conventie is dat er veel aangeboden wordt en de drempel om ergens binnen te stappen erg laag is, voorzover er al een drempel zou zijn. Het fijne van een Al-Anon meeting (partners en familie van alcoholisten) vind ik te horen hoe partners en familieleden het stappenprogramma toepassen in hun leven, en hoe liefdevol ze -als ze die stappen toepassen- kunnen spreken over hun alcoholistische partner of familielid. Ik vind het ook verhelderend te horen wat ik mijn partner en familie allemaal heb aangedaan tijdens mijn actieve verslaving. Niet zozeer in materiële zin, maar op het geestelijke vlak. Te horen hoe een familielid of partner net zo wordt meegezogen in de waanzin van verslaving als de verslaafde zelf, en vaak de verslaving van de verslaafde meehelpt in stand te houden. Mooi om te horen hoe ze, toen ze eenmaal begonnen de stappen toe te passen, zelf weer plezier in het leven kregen en (weer) van zichzelf en ook van hun verslaafde partner konden gaan houden. Het fijne van de ACA-meeting (Adult Children of Alcoholics) vond ik de herkenning omdat ik zelf een (volwassen) kind van een verslaafde ouder ben. En ook daar hetzelfde als bij de Al-Anon meeting.. de warmte die er vanaf straalde als gesproken werd over een verslaafde vader en/of moeder. Ik heb zelf in het programma pas geleerd hoe ik mijn vader kon vergeven voor zijn manier van leven (met alcohol dus) en van hem ben gaan houden. Want o, o, wat heb ik die man in het verleden gehaat.. en dan te horen dat er meer zijn die deze ervaring hebben, gaf me het gevoel dat ik niet gek of slap ben, maar op een zinvolle manier met mijn leven omga, zonder dat het verleden een last is. Al met al was het weer een dag die ik nodig had om me één te voelen met vele, vele anderen die, net als ik, de schade die (alcohol)verslaving toebrengt onder ogen hebben kunnen zien en met opgeheven hoofd verder kunnen zonder de obsessie om te moeten drinken. Het was me het dagje wel.. En Gwenn, misschien ben ik straal langs je heengelopen tijdens de theepauze 's middags. Ik werd steeds zo afgeleid door bekenden die ik tegenkwam, dat ik niet goed op de naambordjes van onbekenden heb gelet. Bovendien was die theepauze voor mij de afsluiting van de dag.. maar wie weet komen we elkaar ergens anders nog wel eens tegen.

Originally posted by: fruitvlieg Originally posted by: Kohtje .. en LUISTER... quote> Maar dat doet ze nu toch, het was een vraag, geen mededeling. quote> Het was ook maar een antwoord..

ok.

Originally posted by: Agnieta Het is geen vrijbrief...lees me eens goed dan. De makkelijkste weg heb ik altijd genomen, Ging dat goed? Neen. Dus nu neem ik de moeilijkere, juist om het goede te doen.quote> Flauwekul, Agnieta. Flauwekul... echt. En dat zeg ik niet om je kwaad te maken, ik zeg het uit onmacht. Iemand die in die droogdrinkcirkel zit is net zo moeilijk te bereiken als iemand die bezopen is.. Neem geen bezopen stappen, of ze nu droog of nat zijn. Wacht nou eerst maar tot je trek weer weg is. Ga naar AA, spreek met je Maatje, bel, roep, praat.. en LUISTER...