Kohtje

Ik zal het wel verkeerd begrijpen, Agnieta. Op mij komt het over als een wanhoopsdaad. "Ik wil dit hele gedoe niet meer, en ik wil dat het NU afgelopen is.." Zoiets..

Originally posted by: Agnieta Misschien moet ik dat anders vragen.. Een verslaafde moeder laat zichzelf uit de ouderlijke macht zetten omwille van haar kind.... Wat als ze nou eens echt losliet en daarmee kans loopt om wel werkelijk te stoppen met haar verslavingsproblematiek?quote> Omwille van haar kind, Agnieta?? Zeg je eigenlijk niet: ten koste van haar kind?

Originally posted by: Lytse Islamitisch spreekwoord: vertrouw op Allah, maar bind wel je kameel vast! quote> oftewel: vertrouw op God, maar zet wel je fiets op slot!

Kijk, Agnieta, dát is vooruitgang. Je bent NIWI niet kwijt, je hebt hem losgelaten. Nu kan hij werkelijk met je aan het werk.

Dit soort schokkende gebeurtenissen zijn de momenten die ons wakker houden. Het zijn de momenten waarop we ons realiseren dat we niet alles onder controle kunnen hebben, ook al willen we dat nog zo graag. Verdriet is niet erg zolang we er maar niet in blijven hangen. Verdriet is zelfs noodzakelijk om ons te laten "wennen" aan een nieuwe situatie waarin we dingen (of zelfs mensen) achter ons hebben moeten laten. Het leven bestaat uit een constante stroom van veranderingen, maar gaat door..

Weer een mooi voorbeeld om los te laten, Agnieta..

Originally posted by: jopie Ontspannen is iets anders dan onverschillig....quote> Inderdaad. Ontspannen kun je zijn én doen, onverschillig alleen maar zijn.. daar gaat geen energie van uit.

Originally posted by: Jen Ik denk dat je moet aanvaarden wat je niet kan veranderen. Blijven proberen is dan weggelegd voor de dingen die je wél kan veranderen. Alleen is het soms moeilijk om het onderscheid te maken.quote> Psies, Jen.. daar zijn kalmte, moed en wijsheid voor nodig. Vooral die wijsheid om het onderscheid te maken nekt me regelmatig.

@ Agnieta Loslaten en opgeven zijn totaal verschillende dingen. Opgeven is de boel de boel laten, weggooien, niet meer naar omkijken, proberen te vergeten. Loslaten geeft je de mogelijkheid de boel van een afstandje te bekijken. Als je opgeeft ben je er klaar mee. Als je loslaat kun je ermee aan het werk..

Dit was een antwoord aan Agnieta, maar eigenlijk ook wel van toepassing op jou, Hottentottensoldaten.

Whaps... daar ga je meteen de slachtofferrol weer in.. dat is niet "je verzoenen met hoe het is". Dat is een egocentrisch protest tégen hoe het is.

Agnieta, Ja, misschien zeg je wel ongeveer hetzelfde als ik... ik weet het niet, meis. Ik kan niet in jouw hoofd kijken. Mij helpt het vaak, als ik iets tig keer geprobeerd heb zonder dat het lukt, om het dan maar los te laten. Er dient zich dan altijd wel een oplossing aan. Blijven hopen dat iets uiteindelijk lukt is fnuikend. Hoop verlengt het lijden. Door de hoop los te laten en me te verzoenen met hoe het is, krijg ik meer rust dan door hoop na te jagen.

Originally posted by: Agnieta En ik heb Kohtje wel minstens 10 keer overgelezen maar ook daar kom ik niet uit. quote> We denken vaak dat we dingen niet (aan)kunnen. Maar denken beperkt. We kunnen meer dan we denken. Zoiets, Agnieta..

bb, van harte gefeliciteerd. 60 jaar.. voel je je al een beetje vijftig plus of moet dat nog komen? En 3 jaar AdB is ook niet niks..

Originally posted by: hottentottensoldaten ....het vermogen van drinkers of verslaafden om te volharden in wat ze willen. Niet meer afhankelijk zijn,en de kracht om te veranderen. Zich in het diepe gooien,en vertrouwen hebben. Groot respect.quote> Hottentottensoldaten, het is fijn dat je daar (een tikkeltje) jalours op bent. Dat betekent dat je het ergens diep van binnen ook wel zou willen. En dat kán ook. Je in het diepe gooien en vertrouwen hebben is, zoals je het zelf al samenvat in je laatste zinnetje, de basis. Eigen wil wordt gevoed door het ego. Je ego is dat wat jij en wij dénken dat je bent. Je ego houdt je ziel, je essentie gevangen in een "geaccepteerd" beeld dat is ontstaan vanuit je verleden. Maar je essentie zélf heeft geen beperkingen, geen regeltjes waar aan voldaan zou moeten worden. Je essentie heeft geen kracht nodig om te veranderen maar IS de kracht om te veranderen. Je essentie hoeft niet te volharden maar IS volharding.. Je hebt het allemaal in je. Je hoeft jezelf alleen maar vrij te laten door je ego te ontmantelen.

:$ Agnieta, Het belangrijkste voor je eigen gemoedsrust is dat je vrede met jezelf kan hebben. Mijn ervaring is dat dat het dichtst benaderd wordt door de realiteit te aanvaarden in al z'n facetten. Wat niet wil zeggen dat je niet meer strijdvaardig kan zijn. Maar dingen veranderen gaat het best vanuit een kalm hart, een kalm gemoed. Dan kun je dingen heel rustig aan buigen zonder ze te breken. Ok, als afsluiter nu alleen een , voordat het allemaal te onstuimig wordt..

Lieve Agnieta, (+) dat maak ik op uit het zinnetje "Allemaal "leuke"dagen waarop ik mijn zoon moet missen." Door dat "leuke" tussen aanhalingstekens en het woordje "moet"... Er spreekt verdriet uit, kan ik me goed voorstellen, hoor. Maar ik voel daar ook een boosheid in doorklinken. En dan alles aanvaarden wat je vandaag hebt besloten, ook het stoppen van de oorlog om je kind, is in mijn beleving een tijdelijke oplossing. Morgen besluit je misschien weer anders.. Werkelijk aanvaarden gaat dieper, hoef je niet te besluiten maar alleen toe te laten. Je vraagt Kalmte om te aanvaarden, eenmaal aanvaard krijg je Kalmte er gratis bij..

Lieve Agnieta, laat nog eens doordringen waar het gebed om Kalmte, Moed en Wijsheid werkelijk over gaat.. Als je Kalmte vraagt om te aanvaarden wat je niet kunt veranderen en je wordt vervolgens boos omdat je niet kunt aanvaarden wat je niet kunt veranderen, dan klopt er iets niet.. ook logisch, toch?

Nou kijk, dat bedoel ik, Jen. Je kunt blijven hangen in een gevoel dat je helemaal buiten het maatschappelijk aanvaarde valt, je kunt ook verder kijken dan je neus lang is. De maatschappij kent vele mensen die alleen zijn tijdens de feestdagen en er zijn veel mogelijkheden om dat allene gevoel weg te nemen, zoals hier bijvoorbeeld al dat gebeuren met de arreslee. "Maatschappelijk gezien" is geen star gegeven maar kent vele takken. Uiteindelijk is ons leven niets anders dan wat we er zélf van maken. Als je op 1 oktober al opziet tegen de komende feestdagen kun je je ruim twee maanden ellendig gaan voelen, je hebt ook ruim twee maanden om ervoor te zorgen dat je een paar fijne dagen tegemoet gaat.

Ja, Hannah.. sluit me wel zo'n beetje aan bij wat Sowhat schrijft. Je zet zelf ook "gezellig" al tussen aanhalingstekens als het de feestdagen betreft. Gezellig heeft toch niets te maken met "hoe het hoort", maar alles met "hoe het voelt". Er zijn door het hele jaar heen méér dagen dat je alleen bent dan tijdens die paar feestdagen. Jou kennende ben je eigenwijs genoeg om je niks aan te trekken van het toevoegsel "feest" als het om die paar dagen gaat.. Niet bang zijn dat tijdens die paar "allene, gezellige feest"dagen ineens niemand meer van je zal houden, hoor. Dat kun je jezelf wijsmaken, maar al je dierbaren trappen daar niet in..

Originally posted by: Hannah1 Weer die feestdagen....zo totaal geen zin in. Ik vrees dt ik ze alleen door moet komen. Kan ik me nu al druk over maken...quote> Vanwaar die vrees, Hannah?

Herkenbaar?? Jazeker, dat is de waanzin van verslaving. Steeds hetzelfde weer doen en denken dat het resultaat déze keer anders zal zijn.. En niet alleen ik herken me er in, jijzelf zult je er ook wel in herkennen. Lees je eerste bericht van dit draadje nog maar eens.. Sterkte!

Hoi Ztiertje, Je bezoekt wekelijks een fijne AA groep waar je veel aan hebt, maar heb je ook een sponsor en een soort van Stappen werkplan? Een diepgaand zelfonderzoek kan veel meer ophelderen dan je van te voren denkt. Ik reageer op je vanwege één pakkend zinnetje: "heel bijzonder feit is dat ik er plots mee stopte toen ik bij een verhuizing op 6 jarige leeftijd kwam." Ik stopte ook vaak met "mezelf op een rijtje zetten" als ik op een punt kwam waar ik overweldigd werd door allerlei soorten onrecht die me waren aangedaan. Met hulp van mijn sponsor kon ik na kortere of langere tijd echter door dat "onrecht" heenkijken en mijn eigen aandeel in het geheel zien, waarop ik (ook als kind van zes, zeven jaar) m'n eigen verantwoordelijkheid alsnog op me kon nemen, hoe klein en onbeduidend die verantwoordelijkheid ook leek. Door dingen zo vanuit mezelf te gaan zien i.p.v. ze bij anderen neer te leggen, heb ik mijn manier van denken en handelen kunnen ontcijferen en het gevoel van "onrecht" om kunnen zetten in een gevoel van "logisch gevolg". Niet dat ik nu ineens helemaal veranderd ben, maar ik heb wel de mogelijkheid gekregen om, als ik weer volgens die "mij wordt onrecht aangedaan" manier denk en handel, meteen mijn eigen aandeel te herkennen en erkennen. Ik kan dan makkelijker relativeren en de slachtofferrol van me afschudden. AA en z'n groepen zijn gebaseerd op een herstelplan in 12 stappen (het programma). Die stappen komen niet vanzelf tot ons, daar moeten we wel mee/aan werken. Ik heb in de verschillende groepen die ik bezocht veel geluisterd, en ik vond iemand die (misschien wat overdreven en fanatiek) met de Stappen bezig was. Die persoon heb ik gevraagd mijn sponsor te zijn. Regelmatig stond ik op het punt het bijltje erbij neer te gooien, maar door hele kleine duwtjes van de kant van mijn sponsor en hele kleine stapjes van mijn kant, ben ik door die barrières heengekomen. Ik heb een vierde stap geschreven waar ik tot op de dag van vandaag veel profijt van heb. Nogmaals: ik ben niet zozeer radicaal veranderd, maar ik weet heel goed hoe het anders kán... en dat is genoeg om me niet meer naar drank te doen grijpen als het eens tegenzit. Dus, om antwoord te geven op je laatste vraag: ja, wel doorgaan. Zo'n soort van levensverhaal schept veel duidelijkheid, mits je het open en eerlijk houdt, dus zonder (voor)oordelen. En daarbij zou je misschien hulp kunnen gebruiken. Zoek iemand die je kunt vertrouwen en waar je denkt wat van te kunnen leren en vraag dan gewoon om die hulp... je hoeft niet alles alleen te doen, je moet het wél zélf doen!! PS. Bij NA-Anonieme Verslaafden (Narcotics Anonymous) hebben ze een uitgebreid Stappen Werkboek waar ik heel veel aan heb. Stap voor stap word je aan de hand van stukjes tekst met (veel) vragen door het programma heengeleidt. Hartelijke groet, Koh.

Ik zal om 12.00 uur ook even bij de receptie komen kijken of ik nog wat "onbekenden" zie..

Agnieta, Jij noemt het "verloren". Maar jij leeft nog, je kind leeft nog.. het verhaal gaat verder, meid. Je weet nu even niet hoe of wat.. maar daarvoor bestaat er zoiets als TIJD. Tijd bestaat omdat anders alles tegelijk zou gebeuren. Niet mijn woorden maar van A.Einstein en die kon het weten. Morgen zie je het alweer een beetje anders dan vandaag en overmorgen nog weer een beetje anders. Dit heb je nuchter gedaan, blijf dat ook doen, Agnieta. Einstein had nóg zo'n mooie en o, zo ware: Je hoeft de wereld niet te begrijpen, je moet er alleen je plaats in zien te vinden. Als JIJ je plaats weet te vinden, vallen de andere stukjes ook makkelijker op hun plaats.