Kohtje

Goede morgen allemaal, Erik, van harte gefeliciteerd met je verjaardag. En dan ook nog anderhalf jaar "gestopt"... Zo'n dag vraagt om een vervolg.

Weet ik wel... weet ik wel. En vertrouw ik op. Net als op Max. En dat terwijl ik helemaal niets, maar dan ook niets met sport heb. Wel met chauvinisme, een beetje.

Goede morgen allemaal, Hier nog steeds geen regen.. wel staat ons IJsseltje ongekend hoog voor de tijd van het jaar. De camping aan de overkant krijgt steeds meer natte voeten. En nu staat het zonnetje (het Yvonnetje) al wéér te stralen aan een strak blauwe lucht. Jammer van Kiki. Verder weinig te jammeren hier. Fijne dag voor iedereen gewenst.

Dag Roosje, Je noemt jezelf in je eerste bericht 'helaas "gewoon" een alcoholiste'.. Dat inzicht heb je gelukkig al. En dan heb je meer dan de helft al gewonnen. Natuurlijk zeg je 'helaas'.. niemand kiest ervoor alcoholist(e) te worden. Maar je zult ze de kost moeten geven die nooit toegeven dat ze alcoholist zijn en die zo langzaam een eenzame en pijnlijke dood tegemoet gaan. Bedenk dat ook het leven van niet-alcoholisten, zelfs het leven van totaal geheelonthouders diepe dalen en hoge pieken kent,meevallers én (grote) tegenslagen. Doordat jij als "gewoon" alcoholiste de keuze hebt gemaakt te willen stoppen met drinken -en dat kan echt, hoor- hoef je alleen nog maar doordrongen te raken van het feit dat een eerste glaasje niet de oplossing is. Voor een alcoholist(e) die wil stoppen met drinken is een dag niet gedronken een gewonnen dag.. in elk geval dát stukje gewonnen dat ons (alcoholisten) in al ons doen en laten zo beïnvloedt. PS. Ik krijg als "ex-drinker" ook niet veel complimenten (meer). Maar dat weegt niet op tegen het feit dat ik nooit meer naar m'n hoofd geslingerd krijg dat ik niet zoveel moet zuipen, dat de puinhoop die ik achterlaat m'n eigen stomme schuld is... Ik doe "gewoon" mee, als alcoholist die geen alcohol drinkt.

hihi..... ja, best wel een beetje behoorlijk goed op dit punt. Jammer voor Kiki, wel.

Rosa, gecondoleerd met dit grote verlies. Heel veel sterkte en vooral ook kalmte gewenst.

Van harte gefeliciteerd, Lars. Tuurlijk maakt het niet uit of iemand je gelooft of niet. Het is jouw kleinkind, jouw waarheid. En daar mag JIJ trots op en blij mee zijn.

Dank je wel voor je antwoord, Agnieta. Het leuke van dit gegeven vind ik dat ik gisteravond in een NA-meeting tot eenzelfde soort conclusie kwam zoals jij die nu niet zo goed weet uit te leggen.. ik kan dat ook niet zo goed. Ik zei daar dat mijn herstel begon op het moment dat ik kon accepteren dat alles (dingen, mensen, omstandigheden) zijn zoals ze zijn en dat ik met drank op niets aan dat alles veranderde, dat ik mezelf alleen even voor mijn gevoel "uitstel van executie" gaf. Een andere fellow had het er later over dat acceptatie voor hem duidde op weerstand. Als er geen weerstand was dan was er niets te accepteren. Daar zie ik de logica van. Je accepteert iets (of iemand) waar je in zekere mate weerstand in tegenkomt om verder te kunnen zonder dat de omstandigheden zijn veranderd en maakt er van daaruit het beste van. Volgens zijn logisch klinkende redenering was acceptatie dus iets waar weerstand aan ten grondslag lag. Hij zou graag zien dat ie, als goed herstellende verslaafde, een leven zou leiden zonder weerstand, dat pas dan volledige acceptatie bereikt zou zijn. Ik zat daar over door te mijmeren. Weerstand is mij absoluut niet vreemd, ik ben ook maar een mens. Een herstellende verslaafde is ook maar een mens. Ik denk dat een beetje normaal mens altijd weerstand zal tegenkomen. Ik ben een herstellende verslaafde, niet een herstelde verslaafde, geen heilige. Ik ben in herstel, een werk in uitvoering.. nooit klaar. In dat licht bezien denk ik dat acceptatie inderdaad het overwinnen/neutraliseren van weerstand is en dat herstel niets anders inhoud, niet anders mogelijk is dan wanneer ik de weerstand tegen weerstand levendig houd. Door weerstand te overwinnen kan ik accepteren en kan ik mijn (verdovende hulp-)middelen achterwege laten. Zoiets.

Ongeacht waar deze vraag vandaan komt, Agnieta, wat is hierop uw antwoord? Ik heb ook vaak dingen gedaan waarvan ik wist dat het verkeerd zou aflopen.. Mijn verslaafde hersenen hadden daar echter maling aan. Die dachten en lieten me dingen doen op de waanzinnige manier. Ondanks die waanzinnige manier van denken zat er altijd een zinnig weten achter mijn handelingen. Ik wist altijd dat het niet goed was wat ik deed, toch was de drang om het tóch te doen groter en zelfs op dat moment aantrekkelijker, geruststellender. Logica werd toegedekt door valse troost.

omdat er niets uitstraalt.

En dan niet met drank achter de kiezen..

Er zijn er hier veel die om je geven, Hannah . Maar ik denk niet dat je dat bedoelt.. Dan zul je verder moeten zoeken, niet op ADB, denk ik.

Hannah, gecondoleerd. Ja, alles gaat voorbij.. het leven is als een film, niet als een foto.

Wel stralend zonnetje en strak blauwe hemel.. echt binnenstadweer.

Goede morgen allemaal, Strandweer??? Nou, hier niet. Geen strand te bekennen.

Als dit geen succes wordt, dan weet ik het niet meer... In AA is een veel gebezigde uitspraak: Eén is teveel, tien is niet genoeg.. Jij als Tientje zegt nu Eentje (de eerste) kan weg!! Dan hou je Nulletje over... Veelbelovend! En helemaal juist!

't Is voor jou niet alleen "learning to dance in the rain", maar ook "learning to dance in the sun"..

DAN IS DAT OOK ZO!!!!! Ietje, je gelooft je eigen kinderen toch wel?? :sun: :sun: :sun:

Goede morgen allemaal, De wil om niet te drinken was bij mij vaak groter dan de wil om te drinken. En toch dronk ik elke keer weer met een hoop spijt en faalgevoel tot gevolg. Toen iemand mij vertelde dat ik het op wilskracht alléén niet zou gaan redden werd ik opstandig. Natuurlijk zou ik dat wél gaan redden. De volgende keer al! Maar nee, toch weer niet. Er was telkens wel wat, iets, iemand, waardoor ik wel móest drinken, ook al wilde ik niet. Het lag helemaal niet aan mijn wil om te stoppen, ik wilde toch immers niet drinken? Die wil die zat wel goed... keer op keer. Als ik niet wilde dan zou ik niet eens meer een poging doen. Maar dat deed ik elke keer wél. Wat me niét lukte was mijn wil om niet te drinken los te koppelen van de omstandigheden waar ik telkens in terecht kwam. Die omstandigheden leken wel groter, sterker, belangrijker dan mijn wil om te stoppen. Hoe deden anderen dat dan, mensen die wél gestopt konden blijven, maanden, jarenlang, en die ook in omstandigheden terechtkwamen? Toen ben ik maar eens gaan luisteren hoe anderen dat deden. En ik kwam er achter dat veel van de meest succesvolle stoppers niet alleen gestopt waren met drinken maar daar ook een andere manier van denken over hoe om te gaan met de dagelijkse dingen bij inzetten. Niet meer de omstandigheden hun wel of niet drinken laten beïnvloeden, niet meer de eigen wil als leidraad nemen maar leren de realiteit te nemen, te ondergaan zoals die op hen afkwam. Ik begon in te zien dat ik m'n omstandigheden vaak met m'n beste wil niet kon veranderen maar dat ik mijn houding t.o.v. die realiteit wél kon veranderen. En dat mijn wil niet zo groot is als dat ik zou willen.. . Daarmee deed het begrip nederigheid z'n intrede in mijn leven. Dat begrip had ik altijd verkeerd geïnterpreteerd als zijnde onderdanig naar andere mensen.. ik begon te begrijpen dat nederigheid onderdanigheid naar omstandigheden in z'n algemeenheid betekent. De mens is in en van alle omstandigheden nog het makkelijkst te beïnvloeden, alleen omdat we mensen onder elkaar zijn, gelijken.. maar er zijn omstandigheden die door kwaliteit en kwantiteit mijn mens zijn te boven gaan. Door dát toe te geven, m'n plaats te vinden in het geheel, kon ik toegeven dat ik niet kon stoppen op wilskracht alléén. Ik heb me, zoals dat dan op een ietwat gedragen klinkende manier heet, overgegeven aan machten die groter zijn dan ikzelf, wat niets anders betekent dat ik mezelf niet als (be)heerser over mijn eigen leven moet zien, hoogstens als een soort chauffeur. Alleen maar stoppen omdat ik zo'n last van m'n drinken had werkte bij mij maar kort.... tot ik me weer "sterk genoeg" voelde om er maar weer eens eentje te nemen, of tot ik me weer "zwak genoeg" voelde en er weer eentje nodig had. Stoppen omdat ik werkelijk inzag dat drinken niet de oplossing was van mijn problemen maar een probleem dat oplossingen tegenhield, was voor mij het startsein van een leven zoals het leven zélf het leven voor mij bedoeld heeft. * Dit bericht is een herhaling van wat ik hier al jarenlang vertel. In andere bewoording, maar in essentie hetzelfde. Dat ik steeds in herhaling verval is een gevolg van het feit dat het het verhaal is van wat voor mij gewerkt heeft en nog steeds werkt. Ik heb het voor mij werkzame deel van dit verhaal niet verzonnen, niet zelf bedacht. Ik dank al diegenen die hún eigen steentje hebben bijgedragen aan mijn bouwwerk.

Gipsy, wat nou dan?? ZE hebben je van de wachtlijst van de kliniek af laten halen. ZE zien het wel weer zitten met je.. Wie zijn ZE?? Hoe lang en hoe goed kennnen ZE je?? Hoeveel invloed heb jij zelf op ZE?? Dat gaat maar op en neer, wel opname, niet opname, wel opname, niet opname.. Toen ik op de wachtlijst kwam voor een kliniek ging het ineens goed met me.. maar die opname ging door omdat ze wel wisten hoe goed een verslaafde z'n best kan doen om een tijdje niet verslaafd te lijken. Voordeel was wel dat ik in de kliniek voorafgaand aan de behandeling niet hoefde te detoxen.. kon meteen "aan de bak". En met aan de bak bedoel ik dat ik mezelf ervan moest overtuigen dat ik verslaafd was en hulp nodig had.. (wat nog waar was ook)

Kijk Lars, wat Agnieta hier zegt geldt voor iedereen, dus ook voor jou. Dus: weekend voor jou, hoef je maar één ding NIET te doen. Leren was nog nooit zo overzichtelijk... Verder ben je lekker helemaal vrij. Kun je het jezelf zo makkelijk of moeilijk maken als je zélf wilt. Niet op voorhand al moeilijk door drankinname. Goed weekend gewenst. Oprecht. ennehhh... er is nog altijd dit forum, toch?

Goede morgen allemaal, Nog even op gang komen, hoor.. net tandarts, komt een wortelkanaalbehandeling aan over twee weken. Zenuw is al dood dus kan zonder verdoving. Heel apart om zo'n venijnige behandeling pijnloos en zonder verdoving te ondergaan. Heb ik al eens eerder gehad. Wat betreft die telefoons met internet.. ik ben daar ook nog altijd een ei mee. Heb wel zo'n ding, maar ben elke keer weer stomverbaasd als ik dan e-mail op m'n telefoon krijg. Net nog, bij de tandarts.. Zegt die assistente: we sturen u wel een e-mail met de nieuwe afspraak, en ik ben nog niet eens bij de afsprakenbalie (20 meter lopen) of daar is ie al, die mail.. kan ik dus zonder afspraak maken zo door naar de lift.... . Elke dag is een cadeautje en elk cadeautje heeft weer regelmatig cadeautjes voor me in petto. Gipsy, meid, wat is jouw leven toch een rollercoaster van emoties.. van grote vreugde, enorme blijdschap tot groot verdriet en diepe teleurstelling.. alles komt aan je voorbij. Niet gewoon vreugde, blijdschap, verdriet en teleurstelling maar alles zo enorm, overweldigend bijna.. Je openstellen voor emoties is natuurlijk heel goed en mooi. Maar je zet je niet alleen ramen en deuren open, je haalt hele gevels weg.. daardoor komen emoties niet meer gedoseerd binnen maar totaal ongefilterd. Ik hoop dat je de kunst onder de knie krijgt van emoties relativeren. Het maakt je leven zoveel rustiger. Niet saaier maar rustiger. Misschien een idee om die overdosis emoties af te laten vloeien via de één of andere "kunstvorm"? , bijvoorbeeld schilderen, kleien, in steen hakken, muziek... iets om de bliksem af te leiden, iets waar je in "los kunt gaan" en waarin je toch die berg, noem het maar emotioneel afval, kunt blijven bestuderen, bekijken, beluisteren.. Dan is het niet weg, blijft van jou, maar is het gevoel van "het niet aan kunnen", de spanning, er af. Je loopt al hard, maar misschien is dat niet genoeg. En je kunt moeilijk de hele dag hard blijven lopen... Kalm aan, lieve Gipsy.

Onze wil schiet wel vaker tekort.. geen nood. Voor velen van ons is het mogelijk iets te vinden wat groter is dan onze wil. (Uw wil geschiede, niet de mijne) Noem het een Hogere Wil. Maakt niet uit. Maar als onze wil tekort schiet betekent dat niiet automatisch dat we verloren en/of ge/verdoemd zijn. Doe je dan nu je billen weer bedekken?

Zit geen alcohol in. Lekker in de koffie.

De kleine prins en de dronkaard: Kleine prins: Wat doet u? Dronkaard: Drinken voornamelijk. Maar vooral drinken. Kleine prins: Waarom? Dronkaard: Om te vergeten... Drinken doe je om te vergeten. Kleine prins: Wat wilt u vergeten? Dronkaard: Dat ik me schaam... Kleine prins: Waar schaamt u zich voor? Dronkaard: Ik schaam me dat ik drink. Uit: De kleine prins van Antoine de Saint-Exupéry