Kohtje

Ik ben zo blij en dankbaar dat ik mezelf ruim acht jaar geleden heb neergelegd bij het feit dat ik als verslaafde met m'n eigenwijsheid niet verder zou komen dan actief verslaafd blijven en een langzame dood tegemoet zou gaan. En dat ik dat niet wilde. En dat ik me over m'n (voor)oordelen heb heengezet omtrent een behandeling met de 12-stappen methode (Minesota model). En dat ik me over m'n (voor)oordelen heb heengezet omtrent het met grote regelmaat bezoeken van 12-stappen bijeenkomsten. En dat ik me over m'n eigen eigenwijsheid heb heengezet zonder m'n eigenwijsheid overboord te gooien. Dat ik ben gestopt met zoeken naar waarom "iets" me niet zou kunnen helpen en me heb toegelegd op het zoeken naar "iets" dat me wel zou helpen. En dat dat nou precies dát was waarvan ik altijd vond dat dat me niet kon helpen. Vandaag dag 2784 clean. Ik hoef de "de verleiding tot" al lang niet meer te weerstaan. Ik mag drinken, maar er is geen enkele aanleiding. HOERA. Ik ben een verslaafde in herstel. Vrij om nieuwe fouten te maken, in plaats van steeds dezelfde fout maken en hopen op een ander resultaat. :sun:

Goede morgen allemaal.

Ondanks het geel met blauw..

Ik ga voor deze...

Daarom is jezelf vergeven zo belangrijk. Ik heb middels het schrijven van en werken aan de twaalf stappen, samen met een sponsor, mezelf kunnen vergeven, mezelf leren accepteren, inclusief m'n "duistere kanten". Mooie bijkomstigheid was dat, toen ik mezelf eenmaal kon vergeven, het ook veel makkelijker werd om anderen te vergeven. Waaronder m'n vader (postuum) die alcoholist was. En m'n moeder die ondanks alle ellende bij hem bleef. En m'n zus die het altijd voor m'n vader opnam. En m'n broers die zich nergens wat van aantrokken. En... En... En... Door mezelf te accepteren zoals ik ben werd het vanzelfsprekender anderen te accepteren zoals ze zijn. Anderen te zien als product van hun eigen beleving van hun eigen verleden.. De dingen waar ik me voor schaam zijn nu niets anders dan merktekens uit m'n verleden die me laten zien dat ik hetzelfde nu anders moet doen.. in de praktijk komt dat voor mij neer op: niet drinken.

Hartstikke fout!!! Vergissen zou onmenselijk moeten zijn, dan kun je er op afgerekend worden.

Haha, Lidia.. ik dacht dat het aan mij lag, door mijn gebrek aan vogelkennis. Maar ik haal Sowhat en Soothe ook regelmatig door elkaar, alleen vanwege die geel-blauwe vogeltjes die ze alletwee als avatar hebben.

Wat een snertcadeau met zo'n droge kurk...

Goede morgen allemaal, Mooie wending in de draad van gisteren. Veel herkenning. M'n hoofd zit op slot. Tijdelijk geen inspiratie tot wat dan ook. Beetje zombie.

Goede morgen allemaal. Bericht 6921. Als ik nog even in dit tempo volhoud ben ik over zo'n drieduizend dagen een oudgediende.. grofweg over een jaar of acht. Ik blijf dus nog even.. lijkt me leuk om oudgediende te zijn. Kan ik misschien eindelijk ook eens wat zinnigs zeggen. Fijne dag, hou het droog en koel.

Goed morgen allemaal, Kohtje, die blij is dat ie niet meer zo'n last van de hitte heeft nadat ie een tijdje was gestopt met alcohol drinken..

Je weet niet wanneer er weer een appartement vrij komt. Nee. Je weet wel dat je jezelf niet vertrouwt, dat refusal dat vertrouwen in jezelf nog enigszins een schijngestalte kan geven. Werken aan je zelfvertrouwen is misschien wel het allerbelangrijkste, de basis van een (al dan niet begeleid) zelfstandig wonen. Als je jezelf niet vertrouwt ben je in geen enkele situatie "veilig" en blijf je kwetsbaar. Als je in jezelf gelooft, als je écht niet meer wilt drinken, onder welke omstandigheden dan ook, ook als de zucht naar drank schijnbaar onoverwinnelijk op je afkomt, kun je overwegen om zelfstandig (al dan niet begeleid) te gaan wonen met kans op succes. Als je ervan overtuigd bent dat je elke (ook rotte) situatie aankan, gelooft in jezelf, gelooft dat het "goed" is zoals het is, als je in het NU kunt accepteren dat NU niets anders is dat het beging van het vervolg, als je gelooft dat er altijd een vervolg is, en dat elk vervolg weer een nieuw NU oplevert, pas als je jezelf nederig kunt opstellen naar de realiteit toe, pas als je accepteert, pas dan kun je redelijk veilig "met losse handjes fietsen".. Jij bent een gevolg van jouw handelen en jouw handelen komt voort uit wie/wat jij nu bent. Door jezelf te veranderen (je interpretatie van alles om je heen) verander je je wereld. Mij hielp/helpt: Geef me Kalmte om te accepteren wat ik niet kán veranderen (m'n huidige situatie/omstandigheden zoals die is/zijn) Moed om te veranderen wat ik kan veranderen (m'n idee van de wereld/mezelf en daarmee m'n toekomstige situatie) en Wijsheid om tussen deze twee het verschil te weten..

Ahaa... goed dat je steun zoekt, vindt en aanvaardt. :excl:

Goede morgen allemaal.

Suikertje, hoe gaat het? Sterkte, beterschap, het allerbeste. Tot ziens op 18 september? :sun:

Achejeetje Nadia.. op je tenen lopen is niet fijn en kan maar zo een oorzaak zijn om drank verleidelijk te maken. Ik heb ook altijd het gevoel gehad op m'n tenen te moeten lopen. En dan nog op eieren ook. Pas toen ik leerde dat ik het stevigst stond met de voeten plat op de grond (dat was en is een heel proces), was de verleiding om te drinken aan het afnemen en verdween zelfs. In plaats van het in drank te zoeken, zoek ik het nu meer in oplossingen en acceptatie. Om deze simpel klinkende maar o, zo ingewikkelde ommezwaai te kunnen maken heb ik wel hulp gehad. Ik had de ogen, oren en ervaringen van anderen nodig om mijn eigen herstelproces perspectief te geven. Ik moest het wel zelf doen, maar niet alleen. Ik had het vaak alleen geprobeerd, maar een verslaafde alleen is in slecht gezelschap, die heeft altijd z'n middel als "redder in nood".

Mijn moeder is nog maar 86 (bijna) en die snapt het heel fijntjes. Ze zei altijd: als je stopt met drinken, komt het wel goed. Hahaha.... ...en ze had gelijk.

Ja Lars, alcoholisme, verslaving in z'n algemeenheid, zijn begrippen die voor veel mensen, waaronder ook veel verslaafden zelf, een heleboel schemerige, zo niet duistere hoeken en gaten bevatten. Ik snap er ook nog lang niet altijd wat van.

Ik zei al: een rare vraag. Ik bedoel, waarom zou je de bob zijn, iets/iemand bedacht door anderen om als deugdzaam chauffeur op te kunnen treden, en niet de claar, jezelf zoals je jezelf (ge)maakt (hebt).. "Claar en helder", "Klip en Claar".. gewoon jezelf, zoals je bent zonder drank. Gekkigheid. Sorry. Goed bezig, meid.

Ik noteer ook elke dag nog in een hoekje in mijn (papieren) agenda. Het helpt mij geen ene zier meer om zo te tellen, maar het is een stukje dwangmatig gedrag waar ik vol mee zit. Ik voel me niet compleet als ik dag zoveel niet heb genoteerd. Vandaag dag 2773. Toch telt alleen vandaag. Dag 1 tot 2772 behoren tot de geschiedenis. Even toch een rare vraag, Claartje: waarom ben jij de bob en niet de claar?

Goede morgen allemaal.

Claartje, toen ik nog dronk had ik een enorm smoezenboek om mijn drankconsumptie te rechtvaardigen. Toen ik net gestopt was begon ik naar rechtvaardiging te zoeken voor het afslaan van alcoholhoudende drank. Ook een soort smoezen. Nu ben ik zover dat ik gewoon zeg: nee, voor mij geen alcohol. Meer niet. Ik vraag ook niet waarom een ander wél alcohol drinkt.

Wij hebben een Bosniër als dierenarts. Z'n Nederlands is niet heel erg goed, maar onze oudste hond leeft al acht jaar onder zijn gezondheidsbewind, en is, behalve wat krakkemikkig (leeftijd), nog steeds gezond, dus hij zal wel wat goeds hebben. En hij is heel lief, die dierenarts dus. Zowel voor de dieren als voor de baasjes. Mijn tandarts daarentegen is op en top Nederlandse, maar die zegt bijna geen woord. Gelukkig maar, als je daar met open mond in die stoel zit is een gesprek niet eenvoudig te voeren. Mijn gebit is, behalve wat krakkemikkig (leeftijd) nog altijd 100% van mezelf.

En deze twee berichtjes doen bij mij ook weer herinneringen wakker maken... want die blijdschap en verbazing van de eerste tijd werd langzaam omgezet in dankbaarheid. Zelfs dat veranderde in "gewoon", maar af en toe moet ik er weer op gewezen worden dat het heel bijzonder is voor een alcoholist om, ook na jaren, 's morgens helder wakker te worden. Dankbaarheid die wat vervaagt na verloop van tijd, mag best af en toe opgepoetst worden. Dank jullie wel voor deze "reminders".

Goede morgen allemaal, Zit nog met een stapeltje kranten voor me, die van de vakantietijd.. heb besloten alleen nog de strips en overlijdensadvertenties te lezen, anders kom ik nooit meer "bij"... Regenboog, je bericht is er één van op een punt zijn van "de moed opgegeven hebben". Zelf heb ik meermalen op zo'n punt gezeten. Alles kon me gestolen worden, het makkelijkst was het om mezelf maar gewoon dood te zuipen, als ik maar niet meer hoefde te veranderen wat ik veranderen moest om de drank te laten staan.. Toch, en dat doe jij nu eigenlijk ook, bleef ik signalen om hulp uitzenden. Dat die signalen door anderen als irritant, confronterend, ongewenst en weet ik wat werden ervaren, daar stond ik niet bij stil.. vanuit mijn moedeloosheid maar nog net niet levensmoeheid bleef ik hopen op een wonder of zo iets.. Dat zgn. wonder gebeurde echter niet vanzelf, ik heb daar uiteindelijk tóch moed voor moeten opbrengen. Hoe die moed tot me gekomen is weet ik ook niet precies, maar het wonder gebeurde pas toen ik mijn opgegeven moed tóch weer opzocht en heel klein stukje bij heel klein beetje de confrontatie met alle gevoelens, het leven met een voortdurende overvloed van prikkels tegemoet trad en me er voor openstelde. Daar heb ik hulp bij gehad, voor een belangrijk deel in de vorm van ervaringen van mensen die in hetzelfde schuitje hadden gezeten als ik en die die stap al wel gezet hadden, die al langere tijd droog stonden en daar een normaal leven mee hadden kunnen (her)opbouwen. Regenboog, je wilt terug naar je kluizenaarsbestaan. Dat zou de makkelijkste weg zijn. Maar je aanwezigheid op dit forum vertelt ons dat je dat kluizenaarsbestaan (zowel mentaal als fysiek) eigenlijk niet meer wilt. Om uit die put te raken zul je moeten klimmen. Van alle kanten kunnen je laddertjes worden aangereikt, maar de beslissing en uiteindelijk de actie om te gaan klimmen zal alleen van jouzelf moeten komen. Klim nou maar, je wordt er moe van, misschien af en toe angstig, maar je gaat er niet dood aan. En eenmaal boven zul je blij zijn dat je weer in het "daglicht" staat, en zul je misschien graag helpen om een lotgenoot die nog in die put zit een laddertje toe te steken.