Oskar

Dat gezegd hebbende moet ik wel erkennen wat een godsgloeiende moeite het kost om zo’n eenvoudig inzicht tot dagelijkse praktijk te maken. Het is niet zomaar even schudden en de ketenen vallen af. Of misschien ook wel, alleen ik buk steeds om ze weer op te rapen en om te leggen. Ik merk dat nu vooral met roken. Elke keer als ik stop (en dat is nogal eens) voel ik mij bevrijd en opgelucht, om enkele dagen of weken later toch doodleuk en zonder echte noodzaak weer te beginnen.

De grootste beloning voor mij is dat ik van al die dodelijk vermoeiende patronen van de verslaving ben verlost. Dat voelt echt als een bevrijding. De rest is bijvangst.

Wat een feest 🙂 Jongste zoon met de slee naar school gebracht net. Overal voor de huizen sneeuwpoppen met hun oranje wortelneusjes. Het is net of ik door mijn jeugd wandel.

Kidibull drink ik nooit, maar ik vermoed intussen dat meer werd gevraagd naar alcoholvrije dranken als bier en wijn. Alcoholvrij bier ben ik erg blij mee. (Afgelopen dagen heb ik Ypra ontdekt, een nieuwe favoriet, lekker hoppig.) Domweg omdat ik de smaak lekker vind, en altijd maar thee en cola gaat vervelen. Het triggert mij verder in het geheel niet. Alcoholvrije wijn is meestal niks. Wit mousserend gaat nog een beetje, rood is altijd bocht.

Wat een prachtige winterse beelden buiten zeg. Dat was lang geleden. Mijn jongste zoon stormde vanochtend meteen enthousiast naar buiten om eindelijk eens een sneeuwpop te kunnen maken. Die heeft dit zelden meegemaakt. Ik heb net nog een avondwandeling gemaakt. De maan is momenteel ook magisch.

Jawel. Maar aangezien het al eeuwen en eeuwen zo is ook niet iets waar ik nog van schrik. Daarbij is er ook steeds veel moois en vrolijks en liefs en teders en groots en machtigs om te ontdekken en je voor in te zetten.

Oorlogen zullen er altijd zijn. En diplomatie zal dat nooit volledig uitbannen. De mens is nu eenmaal ook geneigd tot strijd en waanzin. Ook op kleine schaal of eigen kop. Eros en thanatos. Maar we hebben wel in bescheiden mate de keuze aan welke zijde wij ons scharen.

Ook al weet ik dat vergelijken niks oplost: ik vind mijn eigen sores dan vaak toch meevallen. Ook als aansporing van hen die vielen je niet te wentelen in eigen leed, maar proberen er gvd toch iets van te maken. Zoals in dat gedicht:

Terug van een bezoek aan de slagvelden van WO1. Onder de indruk van de verhalen. Jongen uit Jamaica die vrijwillig dienst neemt. De horror van de loopgraven na een half jaar ontvlucht. En door eigen leger wordt gefusilleerd wegens desertie. Zeventien jaar. Shot at dawn.

Hey, ik hoor mezelf hierboven ineens zuchten 🙃 Maar geen zorgen, ik strompel en struikel er ook al jaren op los. The mother of all modder. Het eeuwige verschil tussen theorie en praktijk. 'Je moet het met jezelf eens worden' zijn jouw wijze woorden meen ik. En dat valt soms niet mee, als in je eigen kop iedereen door elkaar roept. Mijn ervaring is dat de meest bruikbare adviezen komen van de ervaren modderaars. Maar ik zou je besluit inderdaad niet laten afhangen van een bokbiertje. Volgens mij maken ze intussen in Nederland alleen nog maar van die vieze zoete. Ik denk niet dat die microbrouwer daarvan geïnspireerd zal raken.

De laatste dag. Daar gaan we dan. Ik wens iedereen alvast prettige oliebollen. Gisteren aan zee gewandeld met zoons. Was aangenaam. Introverte pubers en hun problemen. De precaire balans tussen helpen en loslaten. Vanavond gewoon onbekommerd met de buren het jaar uit luiden. Dat ik dan als enige geen glas champagne (of nee, van die vieze mousserende wijn) neem is allang geen punt meer. Ook al omdat mijn laatste drankjaren niet meer sociaal waren, maar zich ergens in het halfduister afspeelden, achter een juten doek.

Ik wil ook wel op de lijst. Of word ik dan geacht om in februari weer te gaan drinken?

Sehr gut. Ik zit me af te vragen of ik het zou willen als ik in staat ware mij aan die who-norm te houden. Ergens wel. Maar dat geworstel en ook dat boekhoudkundige gedoe eromheen niet. Wat voegt voor jou de drank nog toe aan je leven eigenlijk?

‘Dat zal ze leren’ was schijtlollig bedoeld. Zoon is 14. Naar zee is hier favoriet. Tijdens wandelingen voer ik met hem de beste gesprekken. Moeilijke gesprekken moeten overigens vooral kort zijn. Daarna vis eten. Ofzo.

De eerste dag vakantie is begonnen met knallende ruzies thuis. Problemen rondom oudste zoon en ruzie met vrouw over hoe daar mee te gaan. Uiteindelijk ging iedereen mopperend en scheldend slapen. Was ik maar weer aan het werk dan kon ik daarover klagen. Nee. Maar gedonder thuis trek ik mij wel meer aan. Vandaag ben ik alleen met de jongens. Misschien moet ik maar eens een eind met ze langs de zee gaan lopen. Dat zal ze leren.

Jaantje, ik heb over een nogal mystiek bloempje gehoord. Youtan Poluo, fragiel en minuscuul, die volgens de boeddhisten slechts eens in de drieduizend jaar bloeit bij zeer bijzondere gebeurtenissen. Ik ga hem voor je zoeken.

Ik vond de podcast Onverdoofd wel prettig. Van Erik Jan Hermens, de schrijver van het zeer leesbare boek ‘Hallo muur’. Ik vind podcasts over dit onderwerp al snel iets drammerigs hebben. Maar dit zijn gewoon tamelijk ontspannen gesprekken met mensen over hun verslaving. Met Wim Kieft bijvoorbeeld.

Welkom. Als je letterlijk wijnboerin bent, kun je je beroep dan nog wel blijven uitoefenen? Dat compliceert de boel wel. Maar stoppen met wat je hindert is een prima voornemen. Succes!

Door de associatie met de Lama’s heb ik aanvankelijk weinig met improvisatietoneel. Maar ik lees wel geboeid mee. Om zo te acteren lijkt me best therapeutisch. Als toeschouwer zou ik denk ik de stilering teveel missen.

Het is volbracht. Het jaar zit erop. In elk geval qua werk. Ik ben zo opgelucht. Meestal overvalt een vakantie mij als een plotseling genoegen. O, nu alweer? Dit keer telde ik de dagen. Acht dagen vrij! Eind van deze week gaan we naar België, de slagvelden van de Eerste Wereldoorlog bezoeken. Ja, ik weet de gezelligheid wel weer meteen op te zoeken. Mijn zoon had het met geschiedenis op school en vond dat ook erg boeiend. Maar vandaag niks. Gewoon weer pompiedom.

@Reacher: kom hier opdat ik u knuffel

Overigens merk ik in alcoholische praatgroepen en in mindere mate ook op dit forum dat het helemaal niet op prijs wordt gesteld als je interesse toont. Want dan is het weer de bedoeling dat je alleen deelt over je eigen struggles. Het valt allemaal nog niet mee.

Mij is juist vooral aangeleerd naar anderen om te kijken en jezelf niet zo belangrijk te vinden. Zodoende werk ik nu in de zorg en blijf met mijn eigen onverkochte zieleroerselen zitten 🙃

Jawel hoor, snoeshanen genoeg. Wat lullen over je werk, de politiek of wat je bezighoudt dat lukt ook allemaal wel natuurlijk. Maar het verwoorden van de echt diepere gevoelens of ervaringen die je betoveren dat is al een hele klus. En daar dan ook nog weerklank mee vinden bijna onmogelijk. Kijk, dat hoeft natuurlijk ook allemaal niet persé. Sommigen vinden een gesprek over het weer of de nieuwe aanbouw van hun huis al meer dan voldoende. Maar ik mis dat bij vlagen wel, dat ik hoeveel ik ook klets, schrijf of onder de mensen ben, dat een bepaald deel van mijzelf altijd onontsloten of onbegrepen blijft.

Ik gebruik de termen vaak door elkaar geloof ik. Maar alleen is volgens mij domweg fysiek niemand in de buurt en eenzaamheid het bewust zijn van de onmacht contact te leggen. Ik vind het wel fijn om een paar mensen om mij heen te hebben, mijn gezin, waarbij ik gewoon mijzelf kan zijn zonder moeite en onrust. (Irritante term, ‘gewoon jezelf zijn’. Ik zou ook niet weten wie ik anders zou moeten zijn.) Maar het streven, mijn streven, in elk contact is vinden van herkenning, begrip en het komen tot verbinding met de ander. En daar gaat het vaak mis. Bij elk woord dat ik spreek of schrijf voel ik vooral hoe het tekort schiet en word ik mij bewust van het anders zijn. Niet dat ik nou zo’n vreemde snoeshaan ben, maar ik bedoel meer hoe geïsoleerd elk individu uiteindelijk is. Die eenzaamheid vind ik vaak verschrikkelijk. Maar goed. Ik praat teveel. Er gaan ook hele periodes voorbij dat ik van bovenstaand totaal geen hinder heb.