Oskar

We kunnen het ook in het Zoeloe doen: uFebhuwari omile

Ik vind de museumkaart wel zo iets geweldigs. Vandaag drie musea bezocht. Daaronder een jenevermuseum. Ik twijfelde nog even of dat nou kat op spek zou zijn. Maar dat viel mee.Ja, de tour niet kon niet worden afgesloten met een proeverij, maar los daarvan vind ik het wel een mooi ambachtelijk produkt. Ik was ook nooit eerder in Schiedam. Mooi stadje, afgezien van de oprukkende verpaupering.

Oeh ja. Dat had ik ook altijd dat ik na het avondeten op de bank zat te knikkebollen. Vreselijk. Net een oude man. Maar in plaats van passief achter een scherm plaats te nemen ga ik nu op dat moment een stukje wandelen. Sommige dingen zijn best eenvoudig op te lossen.

Wel een fase om extra waakzaam te zijn. Het eerste grote enthousiasme over je verworven vrijheid na de verslaving begint weg te ebben, de trots erop ook. Het Nieuwe Leven begint kortom een beetje gewoon te worden. Saai, als je niet uitkijkt. Ik ben inmiddels al tientallen malen met allerlei verslavingen gestopt, en dit was erg vaak een moment dat Oom Bier weer naar binnen glipte. Dus kiek uut, mien jong.

Het gaat mij niet zozeer om het pact, maar ik vind dit draadje vooral geinig omdat er naast de kwebbeldraad nu weer een plek is waar iets duurzamer over het onderwerp verslaving wordt geschreven.

Oeh, de G-schema’s. Dat is lang geleden. Tijdens mijn ambulante traject ben ik er mee doodgegooid. Toen kreeg ik onenigheid met de therapeut omdat ik meende dat de gevoelens voor de gedachte uit gingen. En niet andersom. Maar dat mocht niet.

Ah juist 😛 Maar ik twijfel daar dus aan. Gevoelens zijn ook soms te sturen, en gedachten niet altijd. Maar goed, te murw om daar op dit moment verder over na te denken.

Eenzaamheid, en de onmacht om die te veranderen: is dat het centrale probleem @renaldo61? De fundamentele eenzaamheid van ieder mens, en de ontoereikendheid van de menselijke liefde. Daar komt alle ellende steevast uit voort. Maar je doet er niks aan. Ja, je kunt er een beetje muziek bij proberen te maken. Wiedewiedewiet sjieng boem. Nou ja. Dom verdan.

Is dat wel zo? Dat je gedachten wel en gevoelens niet kunt veranderen?

Ik ken iemand bij wie vorige week ook een afspraak is afgezegd. Het handelde zich om een tandarts. Je staat dus niet alleen.

Mogge. Alweer een dag. Met kansen en mogelijkheden enzo. Maar goed. Wat moet je daarmee.

Het Noorderlicht wordt ook regelmatig geleverd in Doe Maar-stijl:

Ben je betoeterd. Nee, dat was een beetje mijn malle humor, sorry. Als er iets is waar ik me op verheug, is het niet meer, niet in januari, niet in februari, nooit meer terug te vallen in de verslaving, in welke vorm dan ook.

Vreemde snuiters zijn wij allen. En eveneens zijn wij allemaal soms ziek. Misschien kun je een ansicht sturen met een beterschapswens naar je vertrouwenspersoon.

Zo droog als vroeger een goede chardonnay. Rookvrij ook warempel, dat is mijn grootste winst, en dat kost veel meer moeite. Ook daar: het een weekje laten kost gek genoeg weinig moeite, maar even plotseling en onnodig verval ik toch vaak weer in oude gewoonte. Gelukkig zit over elf dagen januari er weer op.

Dat iets wat in mijn ogen vrij klein is voor jou heel groot kan worden is duidelijk @renaldo61. Ik denk dat het helpt als je daarbij ook het aandeel van je eigen informatieverwerking bewust bent, en niet alleen naar uithaalt naar de boze buitenwereld. Mormel legde het vrij aardig uit op jouw eigen pagina. Je hoeft niks te bagatelliseren, maar het helpt wel om het onbegrip dat tussen jou en de buitenwereld bestaat wat te verkleinen. Het leven wordt een stuk makkelijker te leven als je het meer bij jezelf houdt. Jij laat soms zoveel afhangen van de buitenwereld: van je psychiater, je vertrouwenspersoon, je hond. Dat maakt kwetsbaar. Nu leidde warempel het tweemaal afzeggen van een afspraak al bijna tot het opgeven van een zo moeizaam verworven abstinentie. Dat is niet gezond. Ja, je hebt hulp nodig, dat snap ik. Maar ga ook op zoek naar de levenskracht in jezelf.

Dat noorderlicht is mooi is gisteren mooi aan mijn neus voorbij gegaan. Had voor het naar bed gaan eigenlijk even naar buiten moeten lopen. Anders maar een keer die kant op. Hoorde laatst van een collega die met een postboot mee helemaal om de Noordkaap was gevaren. Klonk best goed. Hoewel dagenlang alsmaar passief op een boot zitten mij wel tegenstaat.

Mogge. Is bleu monday met een dag verlengd?

Memento mormel

Oja, Blue Monday. De dag dat de meeste goede voornemens alweer zijn mislukt en dat de lente nog ver weg is. Toch heb ik er wel zin in vandaag. Per trein op weg naar mijn ouders nu. Ik miste net de trein hiervoor. Een vrouw achter mij keek mij onthutst aan. ‘Reed hij nou gewoon voor je weg?’ Die zocht een medestander in haar ergernis. Maar ik erger me nooit aan treinen. Die kunnen tenslotte niet steeds opnieuw op een aanstormende reiziger gaan wachten. Die moeten ook netjes hun tijdschema volgen. De vrouw keek mij duidelijk teleurgesteld en bijna boos aan. Zoveel begrip, dat was niet de bedoeling 🙂

Ach, dat is jammer, mijn tweelingzusje. We stonden zo gezellig samen op het jaarpact. Toch weer volgens het patroon dat je in het begin al schetste. Al enig idee hoe je vanaf hier verder wilt? Dat je vriend je als Eva de appel heeft aangeboden vind ook ik wel apart. Als je echt wilt stoppen zou ik hem toch wel duidelijk verwittigen wat je plan is. Daarna zal hij je toch wel steunen neem ik aan. Awel, geen man overboord, geen drie dagen nationale rouw. Maar wel tijd voor een beter plan. Gefeliciteerd ook nog trouwens.

Als je ontevreden bent, spijt hebt, whatever, kun je ook de Lutherse Mis van Bach gaan luisteren. Dan is de wroeging meteen over, terwijl er niks is veranderd. In het algemeen: niet vanuit de negativiteit blijven terugkijken of op zoek gaan naar oplossing of genoegdoening, maar proberen je passie te hervinden. Al is het maar een lullig klein beetje, dat hindert niet. Zo ga ik zo met het gezin wandelen in het park terwijl de zon schijnt. Al het andere is onzin en het najagen van wind. Tot zover het evangelie van knakker

An unhappy childhood is a writer’s goldmine

En stoppen met denken dat dingen moeten. Dat is ook erg belangrijk. Niks moet. Alles is onzin. Tel je zegeningen en probeer van dat kleine beetje iets te maken. Ofzo.

Welkom op het feest van de gemiste kansen jongen. Waar was je al die tijd? De eerste helft van mijn leven bestond uit het verkwanselen van talent en het missen van kansen. De tweede helft uit het met wroeging daarop terugkijken. Tot dat ineens stopte. Ik zit mij nu af te vragen waar dat aan lag. Vader worden? Stoppen met drank? Stoppen met alle flauwe kul en iets gaan doen dat ik waardevol vind. In het moment leven. Als nostalgicus zijnde kijk ik nog steeds veel achterom. Maar nu schud ik hooguit even glimlachend met het hoofd. En ga weer verder met nu.