Etty

Mindfulness kan ook worden ingezet om anders met je gedachten te leren omgaan, dat je kunt leren opmerken wanneer je in een negatief verhaal verdwijnt bijvoorbeeld, en het dan kunt stoppen en je er niet naar gedragen. Dat wist ik niet tijdens mijn eerste ontmoeting met mindfulness, ik voelde me overgeleverd aan mijn negatieve kop, zonder afleiding, alleen die bos bloemen en de zalvende glimlach van de juf. Zijn met wat er is. Horror. Nadat ik ben gaan inzien dat je niet bent wat je denkt, kon ik er wat meer mee. Ik kan iets niet ondergaan zonder het eerst te snappen. Mindfulness zomaar neerplempen daar heeft niet iedereen wat aan. Het is geen welness, of leuk. Het kan juist enorme weerstanden oproepen. En dan zit je daar met een krent in je mond. Jaren later nav een boek van Jan Geurtz sprak het me wel aan. Kun je iets bewust loslaten? Een monster, een angst? Ik denk eerder dat er iets aan vooraf moet gaan, waardoor het loslaten vanzelf gaat. De opdracht: 'laat het los' werkt al net zo op mijn allergie als : 'wees in het nu' .

Goedemorgen, Ben je lief voor jezelf? Zorg je voor jezelf zoals je voor een kind zou doen? Praat je tegen jezelf zoals tegen een lieve en goede vriend? Dat soort vragen komen regelmatig voorbij en ze herinneren me dan aan hoe ik met mezelf omga op dat moment. Dat is op de automtische piloot niet best. Logisch dat ik dat wil verdoven denk ik dan, en logisch dat een tegenslag me al snel uit mijn evenwicht kiepert. Herken je daar iets in? Ik besef dat ik het gewoon doodnormaal vind om lelijk tegen mezelf te doen, het valt me niet op, voelt zelfs vertrouwd. Het lijkt er soms op alsof anderen het doen, maar ik ben het zelf. Ik kan bang zijn voor kritiek van 'ze' die ik mezelf allang heb gegeven en die voorkomt dat ik uit mijn schulp kom.

Ja, en dat rotgevoel moet weer worden verdoofd. Misschien beter er wel in te blijven hangen en te onderzoeken, denk ik. Er doorheen. Niet weer oplossen op de oude manier. Dan ga ik er eindelijk eens echt wat mee doen.

Herken ik wel iets in denk ik. Ik had zondag een aanval van saaiheid, wat ik ook altijd had op zondag toen ik kind was. Heel lang niet meer gehad. Ik werd er boos van, wilde iemand er de schuld van geven. Ik zag mijn man en twijfelde even, maar zag het gelukkig:) Geen alcohol maakt dat ik meer leegte voel. En ik voel weerstand bij nadenken over hoe ik die zou willen opvullen. Allerlei jamaren. Kan ik niet, mag ik niet, durf ik niet, te laat. 'Iets leuks' doen maakt het alleen maar erger, want de leegte laat zich niet wegspelen. Het zijn de onvervulde verlangens waar ik mee aan de bak moet. Dat vergt moed en ik voel me nog niet erg moedig.

Wie wel dan?

Wat is er voor jou erg aan vervelen, zo erg dat je het moet verdoven? Ik heb zo ook mijn sociale situaties die van te voren zo ondraaglijk lijken, dat ik het niet aan lijk te kunnen zonder de belofte het te mogen verdoven. Mijn eigen ongemak en sociale onhandigheid niet kunnen verdragen. Als het me lukt een wat meer nieuwsgierige en onderzoekende houding aan te nemen, dan kan dat wel helpen.

Dat beetje levensvreugde weegt misschien niet op tegen de zwaarte van je klachten? Bedoel je dat je een periode zonder contact met mensen nodig hebt om te stoppen en dat je daarna dan wel nuchter contact aankunt?

Heerlijk Helder Maart 2026 MaryArt Bumperjim Fonny🌞 renaldo61 Mariposa Marij Rosee Pytje Karin IJsvogel Bob Bol Maja Spirit Prana Gekko Etty

Gamen? Dat vreet tijd als je er eenmaal in zit. Series?

@Kaatjemama je hebt een goed excuus om niet te drinken, je moet rijden. Ik ken het heel goed, opzien tegen verjaardagen. Eigenlijk stelt het niks voor, maar ja. Je hoeft geen antwoord te geven op vervelende vragen, wat bij mij goed werkt is iets vaags zeggen en dan direct: en met jou? Succes, en wie weet valt het mee:)

Chocomel is verrukkelijk. Ik heb er ook geen zin aan kunnen ontdekken, maar ben daar wel blij mee, want het leek me altijd al raar, dat wat we in dit leven komen doen zin zou moeten hebben alleen omdat we mens zijn. Wie zou de eerste zijn geweest die de vraag naar de zin zou hebben gesteld? Iemand die zich verveelde? Hoe kom je erop om je af te vragen of het leven zin heeft?

Goedemorgen,

72.6

Goedemorgen, Wat ik soms doe is me aan het begin van de dag af vragen wat ik gedaan moet hebben om vanavond met een tevreden gevoel terug te kijken op de dag. En die dingen op te schrijven. Op de één of andere manier helpt me dat realistischer te zijn over wat ik gedaan kan krijgen. Me zoveel voornemen is helemaal niet lief vor mezelf, het is eigenlijk het onmogelijke van mezelf verwachten, heel streng. Ik mag pas tevreden zijn als... Jezelf pleasen bestaat denk ik niet. Beetje vergelijkbaar met over een borrel nadenken en dan even doorspoelen in gedachten naar hoe je je de volgende morgen gaat voelen. Soms helpt dat. Ik krijg vandaag leuk bezoek.

Als tussenstap eerst voelen en jezelf toestemming geven om er nog niets mee te doen, scheelt veel energie, omdat je niet bezig hoeft met hoe de ander weer op jou reageert, of je eigen tegenzin als je vind dat je iets moet van jezelf omdat je anders je grenzen niet bewaakt.

@Musashi dat oefenen in grenzen kan energie vreten. En een katerig gevoel is misschien niet zo gek dan. Misschien een tip: ik vind het al heel wat als ik de grens volledig in mezelf kan ervaren. Ik hoef er dan nog niets mee. Dan ben ik bij iemand die zegt of doet iets en dan in plaats van te reageren ben ik me bewust van wat het met me doet, en voel in mijn lichaam wat er gebeurt. Ik voel: dit is helemaal niet oké. En die erkenning is me veel waard, zonder dat de ander daar direct iets mee hoeft. Ik ben gewend om of direct te reageren, eigenlijk vanuit defensie, of te slikken. In beide gevallen wals ik over mijn eigen gevoelens heen. Ik las ergens: een grens is geen verzoek, maar informatie. Als ik de juiste informatie heb, helemaal aan mezelf erken dat iets niet oké is voor mij, ook al begrijpt de ander daar misschien niets van, dan kan ik op een later tijdstip (ze gaan er echt nog wel een keer overheen) op een rustige manier mijn grens aangeven. Dan is het niet onderhandelbaar.

Ik droom heel soms nog dat ik rook, maar denk daar eigenlijk verder nooit aan, wordt nooit getriggerd. Heb al 30 jaar niet gerookt. Maar @bumperjimhet lijkt me wel logisch dat je er mee bezig bent in de tweede maand, en super dat je in je dromen niet drinkt maar weggooit!

Sterkte @hub02

Ik kwam iets interessants tegen bij de Stoïcijnen over het onderwerp motivatie: motivatie volgt uit actie, niet andersom. We zien motivatie als een voorwaarde om in actie te komen, maar in werkelijkheid ontstaat deze pas nadat we begonnen zijn. Door te wachten op een gevoel dat van nature zeldzaam en onbetrouwbaar is, kunnen we blijven hangen in uitstelgedrag. Belangrijke acties moeten losgekoppeld worden van hoe je je voelt, zodat ze plaatsvinden ongeacht je stemming. Voor mij was het wel een eye opener. Ik hoef er geen zin in te hebben. Dat mag. En ik doe het toch. Ik probeer het toe te passen, maar dat valt nog niet mee. Ook een ADDerig hoofd hier. Toch doe ik per saldo nu meer dan voorheen.

Goeiemorgen, Ik heb vanochtend goed nieuws gekregen en mijn dag kan niet meer stuk. Enorm opgelucht. Dan hoef ik van mezelf ook gelijk niet meer te werken. Raar.

Nee, ook in België.

of je bent gewoon een pleaser:)

Mooi zeg. Het is hier grijs en regen, maar wel met een mooi vooruitzicht, woensdag schijnt het geheel zonnig te worden en 16 graden. Daar ga ik heerlijk van genieten. Zo langzamerhand eens kijken wat ik met de voortuin ga doen, die is nu nog geheel betegeld. Dat gaat er allemaal uit. In april komt de tegeltaxi, ik wil zorgen dat ik dan klaar ben. Scheelt zelf afvoeren en ik vind het leuk dat gemeenten dat doen, mensen stimuleren zoveel mogelijk groen in hun tuin te hebben.

Lijkt me een hele nare ervaring, als je vriend je verzoeken zo negeert. Hopelijk gaat hij dat zelf ook zien en biedt hij zijn verontschuldigingen aan.

Goeiemorgen,