Etty

Nee zeker niet. Maar je zou kunnen denken: 'deze situatie doet me zò erg denken aan wat ik als kind heb meegemaakt, dat het net lijkt alsof het weer gebeurt.' Het lijkt zo. Maar het gebeurt nu niet. Dan is het verdriet niet weg, maar er is dan misschien wel ruimte om even te treuren om wat je als kind hebt meegemaakt, de kleine renaldo denkbeeldig een aai over de bol te geven of zoiets. Wat zou je tegen een kind zeggen als er twee afspraken niet doorgaan? Zou je zeggen: nou dat is mooi, iedereen laat jou maar in de steek, dat gebeurt ook alleen maar jou. Nee toch? Wat zou jij zeggen? Je hebt issues met je in de steek gelaten voelen. Ontzettend logisch dat je dan door dit soort situaties van slag raakt. Maar je kunt er echt wel wat mee, waardoor je er minder onder zult lijden. Want er blijven zich situaties aandienen die je zullen triggeren, zo is het leven. Dat van slag zijn hoort er ook bij, maar het is wel fijn als het zo kort mogelijk duurt. Met negatieve gedachten kun je het eindeloos verlengen.

Zijn het rotgevoelens of rotgedachten?

Ik was van de week koffie drinken met een vriendin. Ik drink al een jaar decaf en bestelde dit. Toen het op was merkte ik direct een sterke behoefte op aan nog een kop koffie. Zo heb ik dat nooit. Ik vroeg aan de medewerker bij wie ik nog een bestelling deed of ik misschien gewone koffie had gekregen, en hij keek even, en ja, zijn collega had geen decaf ingevoerd. Ik had verder niks gemerkt, geen kick of zo, wellicht omdat het al erg gezellig was, ik had alleen dat hele sterke: nog één, nog één! Dat vond ik wel een leerzame ervaring, zo zal ik me ook voelen na één glas wijn dacht ik, maak jezelf maar niks wijs.

Goedemorgen, Als je hart er niet sneller van gaat kloppen als je langs een kans of mogelijkheid loopt, dan kun je deze met een gerust hart laten liggen, dan is het misschien leuk voor een ander.

Goedemorgen, Het schijnt de somberste dag van het jaar te zijn, de derde zondag in januari. De overburen hebben er lijkt het zo in ieder geval last van. Tegen half zeven veel geschreeuw, er werden ruiten ingeslagen door een huisgenoot die zo te zien de deur is uitgezet of uitgelopen. Hij bleef buiten zinnen en gillen en schreeuwen op straat. Nu is het weer stil, de politie heeft het opgelost. Het komt vaker voor heb ik begrepen van de buren, onder invloed van van alles. De laatste keer waren wij met vakantie. Het tafereel brengt me terug naar het gezin waar ik in op ben gegroeid, wij waren dat huis in de straat waar de politie geregeld langs moest komen omdat het hommeles was. Voor mij was het als kind heel gewoon, maar het heeft natuurlijk allerlei belemmerende sporen achtergelaten die je niet zo maar even van je af kan schudden. Ik voel me dankbaar dat dit niet meer mijn leven is, dat het leven voor mij heel anders voelt nu. Dat ik compassie kan voelen voor deze mensen en tegelijkertijd ook mijn eigen hartkloppingen kan observeren. Dat ik er niets mee hoef, met niks. Ik ga vandaag lekker naar het strand met een vriendin. Enorme zin in!

Goeiemorgen, Oeioeioei, die gemiste kansen, de spijt van het niet geleefde leven. Wat had kunnen zijn. Wie ik had kunnen worden. Wat kan dat pijnlijk branden. Allemaal zelfafwijzing, en als ik niet oppas een soort excuus om van de rest dan ook maar niets te maken. En na twee glazen wijn is de zelfafwijzing foetsie. In de filosofiecursus die ik eind vorig jaar deed hadden we het over keuzes en spijt. Ik kreeg de indruk dat het vooral de bedoeling was om spijt te voorkomen, en ik vroeg wat nou als je spijt hebt? Heb je dan maar pech gehad? Het lijkt mij toch dat je ook zonder spijt kunt zijn, het zijn maar gedachten . Je kunt geen spijt in je buik hebben. De docent zei: nee hoor, geen pech gehad, maar je kunt je wel afvragen: met welke spijtopbouw ben ik op dit moment bezig? Dat vond ik wel een goeie.

Goeiemorgen, Toitoi voor je zoon @knakker, en blij voor jou dat je niet meer naar dat zwembad hoeft. Vond het ook geen pretje. Vooral het geluid. Vandaag eindelijk partner zover gekregen om samen een flinke klus in huis aan te pakken. Ik dacht even: hoofdactiviteit? Maar dat is het natuurlijk wel inderdaad. Ik merk dat ik vooral aan het schoonmaken en opruimen ben, achterstanden wegwerken, en alles bewuster doe. Ik had me al opgegeven voor een paar cursussen, die beginnen in januari en februari. Leuk vooruitzicht.

@renaldo61 Je vraagt een zorg die de ene volwassene in mijn ogen niet of of nauwelijks op een gezonde manier aan een andere volwassene kan geven, tenzij de ander echt niet in staat is om voor zichzelf te zorgen, zoals een kind. Ik kan me voorstellen dat jij de indruk wekt dat je dit wel kunt, voor jezelf zorgen. Misschien laat je dit al zien. Of wordt er gedacht dat je dit kunt leren van anderen o.a. door je aan te spreken op je eigen verantwoordelijkheid, of je het even zelf te laten uitzoeken. En misschien daarom worden er afspraken verschoven, en tonen mensen hier op het forum hun ongeduld met jou. Omdat er wordt gedacht dat je dat kunt hebben. Is dat onterecht? Zorg en steun claimen, en als je deze niet krijgt dreigen met jezelf iets aan doen, vind ik een heel pijnlijk patroon. Maar het is wel een menselijk en herkenbaar patroon, ook voor mij. Het meest pijnlijke is misschien wel dat mensen juist minder geneigd zijn om steun te geven als je ze chanteert en veel ruimte en aandacht claimt. Omdat het ongelijkwaardig is en niet wederzijds. Ouder-kind. Dat kan niet lang goed gaan. Als het goed is willen hulpverleners ook niet de rol van ouder op zich nemen, dat leren ze meen ik althans. Ze zullen jou blijven uitdagen een volwassen rol aan te nemen zodat je je zo min mogelijk afhankelijk zult voelen en zijn.

74.9

Goedemorgen, Ik begrijp het denk ik niet goed @renaldo61. Een afspraak twee keer moeten verzetten, daar kan van alles achter zitten. Als je graag met deze hulpverlener contact hebt, kan ik het me heel erg goed voorstellen dat je je teleurgesteld voelt en baalt, en tegelijkertijd kan deze persoon een hele goede reden hebben, misschien iets naars zelfs in zijn of haar leven?

Op mijn 60ste heb ik achteraf gesproken de indruk dat ik verder ging komen toen ik ophield 'aan mezelf te werken' alsof er iets te verbeteren viel. Ik was gefocused op een betere moeder zijn, beter in alle relaties die ik had, de focus lag op een betere versie van mezelf te worden voor de ander. Het 'werk' zit 'm in mijn behoeften vervullen, mijn grenzen aangeven, en stoppen met die zelfafwijzing, de boodschap van tekortschieten en nooit genoeg.

Had een flinke aanpak gewerkt dan @bumperjim? Zouden er dan nog mensen drinken? Er is volgens mij niets krachtiger dan gaan zien dat je jezelf aan het herhalen bent, gaan zien dat het de volgende keer gewoon weer hetzelfde gaat zijn. Ik vind het moedig. En jezelf achteraf veroordelen met de kennis van nu is niet eerlijk.

Depressieve gevoelens worden erger na het uitwerken van alcohol. Ik kom dan in een vicieuze cirkel terecht. En zoals meer mensen hier schrijven, dat kan dan weer lang duren voordat ik er weer uit ben. Ik neig naar depressie. In nuchtere periodes ben ik daar wat mee gaan doen. Achteraf denk ik: dat kon alleen maar nuchter omdat daar ook voelen bij hoort, anders leren omgaan met gevoelens. Ook met gedachten trouwens. En een scheiding leren aanbrengen tussen gevoelens en gedachten, wat enorm uitmaakt voor hoe ik me voel. Dat opstaan met een doemgevoel, wat ik heel erg herken en ook had, dat heb ik niet meer. Alcohol en antidepressiva zijn volgens mij geen goede match, je klachten kunnen verergeren heb ik begrepen.

Goedemorgen, Kleindochter is hier vandaag, ik ben benieuwd wat ze van de nieuwe puzzels vindt die ik via Marktplaats heb opgehaald. Op drie verschillende adressen in de buurt, gratis of voor weinig. Ik vind dat zo'n leuke manier om wildvreemden even kort te ontmoeten. Ik zet zelf ook graag dingen te koop, of biedt ze gratis aan.

Boeken en therapeuten wijzen de weg, maar je moet wel zelf op pad. Dat is iets wat ik pas recent echt wil aanvaarden geloof ik, ik nam voorheen al genoegen met weer een nieuw inzicht. Hoe laat ik zien dat het nu anders gaat zijn? Ik heb al een paar jaar een steen in mijn zak die dient als reminder van fijne doelen voor mezelf en die 'op het hartchakra werkt en zorgt voor een vrolijke stemming en harmonische relaties. Minder fijne ervaringen komen in een ander licht te staan waardoor deze ervaringen transformeren met de wijsheid van het hart.' Het is niet dat ik geloof dat een steen dat zou kunnen doen voor mij, maar als het wel waar is, heb ik er geen bezwaar tegen.

Goedemorgen, Misschien levert het cv technisch nog iets op @knakker? Hopelijk valt het mee, steek je er toch iets van op. Ik ga vandaag ook op cursus, deel twee EHBO. Als het niet wordt afgezegd vanwege gladheid.

Ja leuk hè al die verklaringen. Steeds dezelfde tekst maar een andere melodie of andersom. Als ik mezelf teruglees moet ik er wel om lachen. Als de boost van het begin na stoppen afneemt, dan valt het verzet dat er komt altijd weer een beetje tegen bij mij. Het stoppen moet wel iets blijven opleveren, iets leuks. Leuke gedachten over mezelf. De fix die het stoppen in zichzelf kan zijn, raakt uitgewerkt. Als ik alcohol drink heb ik geen last van zelfafwijzende gedachten. Ik vermoed dat het enige waar ik onder lijd in mijn leven dat is: zelfafwijzing en angst dat anderen die angst zullen bevestigen. Vroeger lukte het om veel langer gestopt te blijven. Dat kwam omdat ik mezelf in mijn eigen ogen zò te kakken had gezet en zo ziek was geweest van de drank dat ik daar lang op kon teren. Als ik langdurig gestopt wil blijven, is het voor mij belangrijk om bij de les te blijven, aandacht te hebben voor wanneer ik mezelf afwijs en dat stoppen. Niet mezelf de hemel inprijzen in plaats daarvan, juist niet,maar stoppen met negatief doen is al genoeg.

Als ik moet kiezen tussen een pleaser of een hork, dan kies ik voor de pleaser, behalve als er knopen moeten worden doorgehakt. Welke film gaan we? Zeg jij het maar, nee zeg jij het maar:) Als pleaser heb je er vooral zelf last van vind ik. Ik ben graag aardig en behulpzaam, maar dat is geen pleasen, dat is genieten van het leven en van mensen. Als je het doet op momenten dat het niet passend is, dat je eigenlijk je bovenlip een klein beetje zou moeten optrekken of het eigenlijk niet te geven hebt, dan is het niet fijn. En het is aan de ontvangende kant ook niet fijn als je nooit hoogte van iemand kunt krijgen of ie iets nou wel wil of niet. Dat krijg je uiteindelijk toch op je bord. Bij pleasen hoort ook vaak op een passief agressieve manier je zin krijgen. Tussen de regels door.

Welkom terug @Pytje🌸

Ga vanmiddag naar een verjaardag waar iemand komt die al heel lang in mijn leven is en die vaak ongewenst commentaar levert op mij en mijn leven, en ik ga er sinds een jaar anders mee om. Ik heb er gewoon zin in om weer te oefenen. Vroeger zag ik er als een berg tegenop, was gesprekken in mijn hoofd aan het voorbereiden. Het heeft allemaal te maken met mijn grenzen, het begon met observeren en erkennen dat iemand over mijn grens ging. Daar zat veel schaamte op, stoere meid die ik ben. Daarna ging ik voorzichtig oefenen met me uitspreken, of vaker niet reageren (maar dan niet vanuit zwakte), niet uitleggen, verklaren, verdedigen. De bal terugleggen.

Als ik iets of iemand saai vind, dan is het vaak mijn eigen leven dat ik saai vind, plus een gevoel van onvermogen op dat moment om daar iets aan te doen. Ruzie zoeken of me bemoeien met de ruzie en ellende van anderen is dan een uitweg. Of in de spiegel kijken. Niet altijd zin in.

Goedemorgen, Hier ook een pleaser. Tot en met de kleur van mijn toiletpapier. People pleasen kun je lees ik steeds vaker, zien als een afweermechanisme. Vechten, vluchten, bevriezen, pleasen. Wat ik ook steeds vaker lees is dat mensen die ermee willen stoppen, banden afsnijden met de mensen bij wie ze de onbedwingbare neiging voelen te pleasen. Terwijl je denk ik de meeste groei kunt creëren in contact, dààr kun je oefenen. Als je er tenminste vanaf wilt, van dat pleasen. En als je dan gevorderd bent, kun je altijd nog besluiten of je iemand nog steeds niet te pruimen vindt. Bij twijfel dan hè: soms is het gewoon klip en klaar dat je iemand eigenlijk helemaal niet mag, of dat zijn of haar gedrag niet oké is.

Waarschijnlijk duurt het zo lang omdat waar je bang voor bent nog niet voorbij is, en als alcohol de manier voor jou is om met angst om te gaan, dan zal het blijven trekken tot je afspraak voorbij is? Ik vind het heel herkenbaar: als zus en zo voorbij is, dan kan ik stoppen. Dan kan ik het wel. Wat mij vaak kan helpen is deze gedachtengang: eigenlijk is er altijd wel iets waar ik tegenop zie of me zorgen over maak. Dat houdt nooit op. Soms lijkt het leven even zorgeloos, maar dat is altijd maar kort. Er is altijd wel wat, maar ik wil wel doorgaan met mijn leven en het leven niet steeds on hold zetten als er iets is, met bijbehorende verdoving en nasleep. Ik wil de dingen blijven doen die voor mij belangrijk, fijn, nuttig en nodig zijn, die dingen bepalen hoe mijn dagelijkse leven eruit ziet. Dan kan ik als ik even uit mijn evenwicht ben geraakt terugvallen op een fijn leven dat ik zelf heb vormgegeven en niet heb laten invullen door mijn behoefte aan verdoving met tussendoor een schijnleven. Het werkt vooral goed als ik al een tijd ben gestopt en in een acceptatiemodus zit: dat ik mag voelen wat ik voel, dat mijn hoofd er niet mee aan de haal gaat. Als ik alcohol weer toelaat in mijn leven, keer ik weer langzaam terug in een staat van de mij welbekende lichte depressie en angst, onopvallend genoeg om te denken dat het prima met me gaat. Tot ik dat weer zie.

Hier ook wel. Dat ik zoveel invloed kan uitoefenen op hoe ik me voel, zonder iets van buitenaf. Juist zonder. Dat geeft een gevoel van macht, in positieve zin, van zelfvertrouwen. En inderdaad, stoppen met 'weinig' geeft ook al een enorm verschil. Het is een sterk vergif voor ons lichaam, alleen geschikt als je het bij hoge uitzondering zou doen.

Goedemorgen, Alleen het eerste seizoen gezien van Stranger Things, vonden we erg goed. Heb je alleen Netflix? En mag het van alles zijn? Wij wisselen af en delen zolang het nog kan met anderen. Weer beter geslapen dan gisteren.