Nog 1 weekendje (en nog veel meer hoofdstukken uit het smoezenboek)

[Sanity]

Ik trek dit gewoonweg niet.
Natuurlijk is mijn moeder echt op leeftijd (86) en ze wil geen behandelingen of onderzoeken meer.

Daar moet ik gewoon respect voor hebben, en dat heb ik ook.
Echter ze heeft een tumor van weliswaar 8 cm maar geen uitzaaiingen zoals het er nu uit ziet.

De overlevingskans met een Stadium 3a longkanker na 5 jaar ligt tussen de 31 en 52%

Ik ben weliswaar 30 jaar jonger maar ik zou nu op deze (mijn) leeftijd dit zeker proberen.
Zij is echter natuurlijk wel 30 jaar ouder. En heb ook eerlijk gezegd dat als ik haar leeftijd zou hebben, ik wellicht ook geen poespas meer zou willen hebben.

Is een beetje als weigeren om je kat of hond in te laten slapen als ie echt op is.
Dat is echt egoïstisch, gelukkig kan zij wel echt bij haar volle verstand zeggen dat ze geen verdere onderzoeken en behandeling meer wil.

Ik heb dat maar te respecteren en doe dat ook.
Natuurlijk mogen wij ons mij gelukkig prijzen dat we elkaar nog hebben op zo'n bejaarde leeftijd.
En ga je gewoon op zekere leeftijd je ouders verliezen.

Maar dood gaan aan kanker is gewoon echt K.
Krijg je ook allerlei geprekken over euthanasie

Ze zei ook eerlijk, ik krijg om de drie maanden 270 slaappillen en daar kan ik er ook wel een eind mee aanmaken maar dat wil ik jou en je zus niet aandoen.

Ben echter bang dat als ze dit niet laat behandelen, ze een vreselijk dood gaat sterven.
Maar dat kan ook omgekeerd zijn.

Vaak woekert kanker niet zo hard meer op oudere leeftijd en gaat ze hopelijk vredig heen in haar slaap.









 

 

 

[spirit]

Ik snap, als je 86 bent, dat hele circus niet meer wil. Mijn man was eigenlijk ook al veel te oud voor die zware behandelingen. De chemokuren hebben zijn lichaam gesloopt. Als we het niet hadden gedaan, had hij nog enigzins kwaliteit van leven gehad. Dan hadden de pillen voor het slinken van zijn kaak voldoende geweest. Hij kreeg alle bijwerkingen wat er ook maar bestond. Het was vreselijk. Op oudere leeftijd trekt je lichaam dat niet meer. Dus ik snap het wel, dat ze dat niet wil.

 

 

 

 

 

[Mormel]

@Sanity: ze is 86 en zal best wel weten wat ze wil. 
Misschien dat mijn ervaring je iets helpt. 

Enkele jaren geleden heb ik mijn grootmoeder moeten afgeven (93 was ze). In de jaren daarvoor kwam ik daar bijna dagelijks om haar steunkousen uit te doen etc. Zij vroeg mij regelmatig wat ze hier nog deed en ik speelde echt met de gedachte om haar wat pillen te geven samen met whisky om er een eind aan te maken. Ik heb het niet gedaan en eigenlijk heb ik daar nog spijt van, want op een dag is ze door de thuisverpleging dood gevonden gekneld tussen haar bed en een hete radiator. Ik wil eigenlijk niet eens denken aan hoe zij heeft afgezien die laatste momenten. 

Tweede ervaring. Bij mijn wijlen moeder zijn ze in december gestopt met chemo. Vervolgens takelde ze af en in januari ging het snel. Op het einde lag ze aan een morfine-pomp, totaal onbewust van de omgeving en weinig meer dan een figuur voor haar omgeving. Eigenlijk vind ik het verwerpelijk dat ze haar nog zolang in leven hebben gehouden ipv gewoon de dosis morfine te verhogen. 

Enfin, dat zijn mijn recente ervaringen. 
 

[Sanity]

Op 31-3-2026 om 17:34 zei spirit:

Als we het niet hadden gedaan, had hij nog enigzins kwaliteit van leven gehad

Ja precies dat heb ik vanavond ook met haar besproken.
Ze gaf ook aan dat ze een uur met de oncoloog had gesproken en ze gewoon geen polonaise aan haar lijf meer wil.
Geen pijn van onderzoeken en mogelijke bijwerkingen. 

Wat ze nog wel wil, is als haar long weer volloopt met vocht dat weg laten halen.
Maar voor de rest geen bronchoscopie, longpuncties, bestraling, etc.

Ik kan eigenlijk niet anders dan haar gelijk geven.
Hoe lang het dan nog duurt zonder behandeling weet ik (en niemand) eigenlijk niet en wil ik eigenlijk ook niet aan denken.

Gewoon van dag tot dag en nog zoveel mogelijk mooie herinneringen maken.
Vanvond was dat ons helemaal klem vreten aan de chinees en leuke herinneringen ophalen over baldadige vakanties in Spanje. Ik als (echt onmogelijke) tiener en zij als ruimdenkende moeder van ergens in de veertig die mij maar een beetje liet begaan.

Er was toen al geen redden meer aan maar dat kon toen nog allemaal. 😁





 
 

[Sanity]

Op 31-3-2026 om 21:35 zei Mormel:

Eigenlijk vind ik het verwerpelijk dat ze haar nog zolang in leven hebben gehouden ipv gewoon de dosis morfine te verhogen. 

Helemaal mee eens.

Weet nog goed dat mijn oma (de moeder van mijn moeder) op sterven lag.
Die bleef ook maar ademen.

In overleg met de behandelend arts is toen besloten dat een spuitje meer of minder morfine geen kwaad kon.
Dat was begin jaren 80 en toen nog ronduit strafbaar en dus 'on the record' niet bespreekbaar.

Maar off the record was er uiteraard veel mogelijk.
Maar niet iedereen had dat 'geluk' van een meedenkend behandelend arts.....
 

[spirit]

Mijn man heeft ook een sterfbed van 4 dagen gehad. Ik vond dit heel erg en ook eng. Wij hadden voor 24 uur een verpleegster in huis en die zei, dat dit normaal was. Mijn man was al niet meer aanspreekbaar. Het zware ademen dagenlang was niet leuk. We zijn bij hem geweest tot hij zijn laatste adem uit blies. Heel apart om iemand echt dood te zien gaan. Bij mijn vader was het veel minder heftig. Die lag dan ook al op de IC. Mijn man is thuis gestorven.

 

 

[Sanity]

@spirit, dat is ook echt een rot proces.
Sowieso doodgaan is dat hoe dan ook.

Het verliezen van je ouders is gewoon een natuurlijk gegeven (hoe rot dan ook) maar je naaste of nog erger een kind is vreselijk.
 

Toch naarmate ik zelf ouder wordt ben ik na gaan denken over dit 'proces'

Je leest of hoort vaak hij of zij is vredig (maar dan wel onverwachts) ingeslapen tijdens haar of zijn slaap.
Yep klopt als een bus voor de overledene.

Nu ik echter geconfronteerd wordt met het naderende overlijden van mijn moeder weet ik niet wat 'waardevoller is'.
Ik/we hebben nu immers nog de kans om volwaardig afscheid van elkaar te nemen en voor zover onuitgesproken zaken te bespreken of nog leuke dingen te gaan doen.

Terwij als iemand 'm zeg maar peert in zijn of haar slaap (ouders of partner) je als nabestaande nogal wat wroeging naar jezelf kan hebben.

Mijn moeder heeft nog een x aantal maanden / x aantal jaar te leven. 
Er is dus nog tijd.
 

[Mariposa]

Mijn dementerende vader hebben ze uiteindelijk palliatieve sedatie toegepast. Flink veel morfine erin, geen eten en drinken meer en 2 dagen later was hij er niet meer. Ging gelukkig heel snel uiteindelijk. Ook dankzij de meedenkend behandeld arts. 

1 uur geleden bewerkt door Mariposa

[Sanity]

Yep, precies dat!!