Goed dat je even wat van je laat horen Oskar.
En zoooo jammer dat het roken weer heeft gewonnen.
Maar je weet het hè: je kunt 100 keer stoppen, 101 keer weer beginnen, maar ooit komt de 102e keer stoppen en dan blijft het daarbij... geef niet op!!!

Goed je te lezen @Oskar bedankt voor je bericht.

Stoppen met roken en gestopt blijven is het eerste jaar heel moeilijk. Maar het gaat je lukken @Oskar . Echt.

9 uur geleden zei Etty:

Balen van die peuken. Was het plotseling? Ging er niets aan vooraf?

Nee, niet helemaal plotseling. De aanloop is helder: een verwaterende levensstijl waarin de mateloosheid op kleiner terrein weer poot aan de grond krijgt (schransen etc.), minder beweging, oprukkende somberheid en dan als laatste wat heftige emoties die als ontsteking fungeren. Dat laatste stuk gaat wel heel erg snel. Al die tijd was roken niet in mijn gedachten, maar als ik het dan toch ineens - heel voorzichtig - ge zien als een optie is er geen houden meer aan. Dat was vroeger met drank ook zo. Het is vooral het traject daarvoor waar ik aan moet werken. Want bij het laatste stukje ontglipt de controle mij heel snel. Of beter gezegd: dan laat ik mij niet leiden door verstandige overwegingen.

Roken is één ding. Niet goed, maar 'slechts' roken. Maar het kan makkelijk de opstap naar drank vormen. Aan de bak dus,

1 uur geleden zei Reacher:

Stoppen met roken en gestopt blijven is het eerste jaar heel moeilijk. Maar het gaat je lukken @Oskar . Echt.

Het gekke is dat ik dat stoppen vanaf dag 2 helemaal niet als moeilijk ervaar. Ik bloei echt op dan juist. Ook weer: net als bij het stoppen met alcohol. Zelfs na een paar dagen roken voel ik mij weer ineenschrompelen. De aanleiding was weliswaar een afnemende levenslust, somberheid; maar ik rookwolken gehuld wordt die negativiteit vertienvoudigd. Dat wist ik al van eerder. Maar ondanks dat heb ik soms de neiging om toch bewust in de afgrond te springen.

Als het weer en de donkere dagen die somberheid en gebrek aan beweging aanwakkert, zit er maar één oplossing op: vanaf nu ga je de winter doorbrengen aan de andere kant van de evenaar.
Neen, even serieus, hoop dat het terug beginnen roken niet ineens de drempel om te gaan drinken verlaagd want die situatie heb ik al een aantal keer aan de hand gehad: stoppen met beide, na enig tijd met één van beide falen en gewoon ook het andere opgeven.

13 uur geleden zei Oskar:

Nee, niet helemaal plotseling. De aanloop is helder: een verwaterende levensstijl waarin de mateloosheid op kleiner terrein weer poot aan de grond krijgt (schransen etc.), minder beweging, oprukkende somberheid en dan als laatste wat heftige emoties die als ontsteking fungeren. Dat laatste stuk gaat wel heel erg snel. Al die tijd was roken niet in mijn gedachten, maar als ik het dan toch ineens - heel voorzichtig - ge zien als een optie is er geen houden meer aan. Dat was vroeger met drank ook zo. Het is vooral het traject daarvoor waar ik aan moet werken. Want bij het laatste stukje ontglipt de controle mij heel snel. Of beter gezegd: dan laat ik mij niet leiden door verstandige overwegingen.

Roken is één ding. Niet goed, maar 'slechts' roken. Maar het kan makkelijk de opstap naar drank vormen. Aan de bak dus,

Ik herken het patroon 100 %. Ik zit er al mijn hele leven in. Ik loop nu even leeg. Roken en/of vreten, zuipen versus een opgeruimd leven met rust en tevredenheid. Het kind of de volwassene? De vrijheid of het keurslijf?

Ik zie bij mezelf de valse hoop en het gevoel van controle die instorten: als ik me maar aan die en die regels houd, dan... In het begin is het gevoel van controle heel sterk en lekker, maar na verloop van tijd gebeuren er dingen waarvan ik onbewust had gedacht dat die er niet meer zouden zijn als ik me aan de regels zou houden: tegenslag, relatiegedoe, en vooral: negatieve gedachten over mezelf en mijn keuzes. Ik raak de controle kwijt. Zolang ik me happy voel ben ik in staat om me aan al die regels te houden, ik word beloond, maar als ze niet meer werken volgens mijn onbewuste (en volstrekt niet rationele) aannames, dan lijken die regels ineens een soort straf. Nou doe ik al die dingen en voel ik me nog waardeloos, nou, dan kan ik net zo goed...

Ik heb nooit geleerd om echt om te gaan met mijn zwaardere gemoedstoestanden anders dan weer vor de bijl te gaan en mezelf zo te verwaarlozen tot ik het zat was en weer genoeg motivatie had om me aan de regels te houden. Wat ik wel weer schattig vind, is dat ik er als een kind in ben blijven blijven geloven dat het werkt.

Dus ja, wel sporten, gezond eten, niet roken en zuipen, maar om andere redenen dan vanwege die onbewuste beloftes die meeliften met die gezonde keuzes: dan krijg ik voor altijd... dan krijg ik nooit meer... dan kan ik eindelijk... Het helpt mij om die verborgen beloftes steeds weer boven tafel te krijgen. Waar hoopte ik eigenlijk op? Dat ik nooit meer negatief zou denken of dat andere rampspoed zou wegblijven? Dat het leven moeiteloos zou blijven? Ik heb nooit goed leren omgaan met negatieve gevoelens en gedachten. Dat ik ze heb ligt niet aan mij, ze zijn normaal, niks mis mee. Ik hoef niets te doen om ze te voorkomen want ze komen toch, wat ik ook doe. Maar eigenlijk weet ik me op dat soort momenten geen raad, en dat voelt als iets kinderlijks: ik ben niet in staat om mezelf te helpen, en ik pak wat ik pakken kan om me niet reddeloos te voelen. Dat begon bij mij al vroeg: ik vrat de snoepkast leeg, en het kon me geen sodemieter schelen dat ik genadeloos op mijn kop zou krijgen van mijn moeder. Ik herinner me de roes heel goed. Voor mij is het dat: voor mezelf kunnen zorgen als het niet zo lekker voelt, zoals ik dat voor een kind zou doen. Eigenlijk doe ik nog steeds allemaal dingen om er zo snel mogelijk van af te wezen. Een soort zelfverwaarlozing. Eén van de redenen om niet te drinken is om dat patroon eindelijk te gaan doorbreken.

Oeh nagel op de kop @Etty zo zo herkenbaar! 🙏🏼