erik

Veel plezier op de Balkan. Ben benieuwd waar je allemaal heen gaat. Ik vind de Balkan schitterend en vooral Kroatie langs de kust en steden als Dubrovnik. Ga je toevallig ook naar Mostar (van die bekende brug bekend) Hoop voor je dat ze je niet te veel verleiden met drank daar want die ervaring heb ik wel. Dat je uit gastvrijheid overal dat zelfgstookte spul krijgt. Je zal zien als je eenmaal op weg bent er een hoop vakantiestress wegvalt....geniet ervan. Fijn vakantie

Ik zou er erg mee geholpen zijn als het 11 zou kunnen. 13 uur is helemaal laat. Dan kan ik echt maar 40 minuten op de meeting zijn en is 2 uur en 160km autorijden wel erg ver. Collega's een bericht gestuurd vanmorgen. Wacht op hun antwoord.

Collega is ook nog ziek en nu kan ik het ruilen helemaal vergeten. Daar is ons team te klein voor. Ik ga morgen mailen/bellen met collega's of die een uur of anderhalf uur langer willen blijven voor me zodat ik niet om 3 maar om 4 uur hoef te beginnen. Het is zover rijden voor maar een uurtje. Want hoe laat spreken we af, ik lees ergens 12 uur of kunnen we iets eerder?

Hanah, vind het zo knap wat je gedaan hebt. Zoals ik je lees ben je over een hele grote hindernis heen geklommen. Je eigen hindernissen.......bergbeklimmen is er niks bij.

Toch wel. Het zou alle verschil van de wereld maken als je alleen zou aangeven het te betreuren dat je alles afdeed als verzinsels waarover ik schreef op 12 juni. Wellicht, waarschijnlijk zelfs heb je het niet eens bedoelt zoals je schreef "al deze woorden te verzinnen" Er was niks verzonnen!!! Het was voor iedereen met ogen in zijn hoofd duidelijk dat het toen al weken niet goed ging met me aangezien ik er al weken heel open over schreef. Ik zat niet in een sprookje de boel bij elkaar te fantaseren! Die crisisdienst, 112 psychologische hulp, het was allemaal wel echt spijtig genoeg. Ja dat doet me wat, daar word ik nog heel verdrietig van als ik terugdenk aan die tijd. En iemand die dat als verzonnen afdoet. Je kan niet veranderen dat de gebeurtenissen zo waren toen. Er hoeven geen woorden worden teruggenomen, geen nederige excuses of wat dan ook gevraagd. Het betreuren hoe het gegaan is, hoe het overgekomen is want ik kan me haast niet voorstellen dat je het zo naar bedoelt als ik het ervaren heb. Je zou een keer kunnen aangeven van ik heb het niet zo bedoelt en het betreurt me dat het zoveel pijn gedaan heeft. Voor mij zou dat alle verschil maken en er hoeft geen ding veranderd voor te worden. Zou dat kunnen? Ik zit er namelijk best mee dat alles wat toen speelde afgedaan werd als verzonnen. Heb ik je verkeerd begrepen, heb je het niet zo bedoelt? Kan je het uiten dat je het spijtig vind dat ik het zo geinterprereerd heb en het me nu nog dwars zit en me er rot onder voel?

Quote ook maar weggehaald.

Dat ongeluk is vlakbij mijn werk. Collega woont in die straat en op fb het gesprek van broer en zus zijn familie van .... Het is echt een dorp Aalsmeer. Iedereen kent elkaar.

Als je zo voelt Gipsy trek je dan toch niet met pillen terug in een isolement. Schreeuw om aandacht. Bel fact, psychater, zus......roep wat op de dagdraad (alhoewel we je niet kunnen helpen) Bel 113.....ik vind het intens verdrietig als iemand zo stilletjes eindigt zoals je voor ogen had. Ik ga je niet aanpraten dat het niet mag wat je deed, want je mag het allemaal zelf beslissen. Maar denk niet dat het er niets toe doet. Ook jij zou erg gemist worden, door ons, door mij, door je familie..... Choose life

Een reportage (Dit is de dag van de EO) over een uniek experiment in een Korsakov-kliniek. Patiënten die ernstige hersenbeschadigingen hebben opgelopen door alcoholmisbruik maken kennis met zorgrobot Zora. GGZ-kliniek Vincent van Gogh in Venray probeert de patiënten fysiek en mentaal te activeren met behulp van de robot. Ik vond de robot niet zo interessant, het inzicht in de beperkingen van koraskov patienten in het dagelijks leven wel. Ik zie dit toch als ons voorland als we alcohol niet de baas worden. Uiteindelijk gaat het dan die kant op. Voor mij nog een reminder van dit wil ik niet, dit gun ik niemand. Wat een nare ziekte. Uitzending

Twee discussie 1. choose life en mijn hoop dat je hier voor kiest (zonder je een moraal op te dringen dat suicide niet zou mogen) 2. breng met zelfdestructief gedrag niemand anders in gevaar (met een moraal van dat je slechts zelfbeschikking hebt en niet beschikking over het leven van een ander) Nooit meer doen hoor zo dronken en zo depressief gaan rijden, schrik me rot!

Kennen niet verslaafde mensen ook onmatigheid of herkennen ze in die onmatigheid hun verslaving niet? Extreem sporten is een verslaving die steeds meer onderkent wordt en ik kan in sporten net zo onmatig worden net zo mezelf verliezen net zo in vast bijten als in drank. Sporten kan voor mij net zo goed een afleidingsmanoeuvre zijn om via dat sporten beloning en waardering te krijgen in plaats van echt met zelfwaardering en zelfliefde aandacht te geven. Zelfde proces alleen een ander middel, een middel met een heel ander imago dan drank ook. Daarom loop ik vast in dezelfde redenatie als fruitvlieg. Heel moeilijk dit. Het niet weten of je nu juist goed bezig bent of juist een nieuw middel zoekt voor hetzelfde principe van afleiding om de kern te mijden. Wat ik probeer is om meerdere doelen te zien en die allemaal een portie aandacht en energie te geven en niet door te slaan in een bepaald aspect. Dat je een koek verdeelt en als je alles in een doel stopt verwaarloos je andere doelen. Zo probeer ik het lijstje doelen en aandacht te verdelen. Maar hoe natuurlijk en makkelijk dit (lijkt) te gaan bij anderen hoe verdomd lastig ik het blijf vinden. Ergens hangt dit ook samen met verslaving, obsessie en beperkt geduld. Iets willen en wel NU en hier met oogkleppen voor gaan en echt niet zien hoe je andere dingen schandalig verwaarloosd tot je je gewaar bent van het bredere perspectief. Het gewaar zijn van het geheel....... drie op een rij....ik ga ff wat anders doen.

Over de discussie van zoveel mensen redden het adb niet en vallen terug. De self fulfilling prophecy van statistiek. Als je in een groep zit met 10 mensen en je weet dat zoveel % het niet haalt.....je zou om minder moedeloos worden en gaan drinken en daarmee de statistiek een profetie van zichzelf laten zijn. Maar we vullen ook de staatloterij in (zo las ik gisteren bij FV) en de kans op adb blijven is toch echt vele malen groter dan een grote prijs. En bovendien heb je zelf geen invloed op de winnende getallen maar sta je bij adb wel zelf aan het roer. En lees een redenatie over ego die ik herken en als gevaar zie voor het afzweren van ego of het ego zien als bron van alle kwaad zoals het soms lijkt in de ego discussies. Dat het lijkt op ben ik beter instaat om de situatie zo te maken dat ik Adb blijf dan de rest van de groep, ik denk niet terug te vallen....voel ik me beter, een groter ego dan de ander? Ook in boeken die ik nu lees is ego vaak een beladen onderwerp en ergens snap ik het punt van dat je niet een opblazen mega ego in stand moet houden maar wat is er mis met wat zelfvertrouwen. Je bent wel goed zoals je bent, je hoeft de betere ik niet uit te vinden of na te streven. Als je dat zelfvertrouwen of zelfwaardering noemt lijkt het oke als je het ego noemt dan mag het niet ??? Ergens begrijp ik het concept ego denk ik niet helemaal.

Wat een mooie discussies op de draad vandaag, zoveel om op te reageren. Helpen met fietsen; dat hebben wij ook bij ons. In de tijd dat mijn studie toch niet goed liep en ik iets nuttigs wilde doen met mijn tijd heb ik me geprobeerd om aan te melden. Ik bellen en daar werd me gezegd dat aanmelden geen zin had want ik was man en de doelgroep die wilde fietsen was bijna uitsluitend moslimvrouw. Wat mij betreft prima want mij maakt het niks uit of ik iemand die ik help leren fietsen moslim is of man of vrouw of weet ik veel wat. Maar nee volgens de mevrouw aan de telefoon kon dit niet volgens hun geloof. Ik nog vragen waar in de koran iets staat over hulp bij fietsen? Nee de mannen van die gemeenschap zouden het lichamelijk contact wat je toch hebt met fietsen en ondersteunen niet kunnen accepteren. Wat er speelt in mijn opinie is; een blanke Nederlandse niet moslim vult voor moslims in dat het niet zou kunnen. Zij selecteert (en discrimineert op basis van geslacht) bij aanmelding zonder dat er ooit een moslimvrouw tegen mij gezegd heeft van ik wil jou hulp nietm jij bent man. Daarmee wordt de moslimvrouw monddood gemaakt. In eigen gemeenschap mag ze al niks voor zichzelf beslissen vaak en ook nog de vrijwilligerscentrale faciliteert dit proces van monddood houden. De eindconclusie is in elk geval dat ik met mijn voornemen om contact te maken met landgenoten van een andere cultuur niks gekomen is omdat ik man ben. En dit zie je overal, overal zijn onzichtbare muren die mensen scheiden van elkaar. Ik maak me best zorgen over hoe er segregatie is op alle vlakken en hoe de retoriek van invasie of Wilders van de week met zijn asiel tsunami. Hoe behoud en verstevig ik contact met mensen in een tijdsgeest van zoveel verharding? Best een onderwerp wat me bezig houd. Fijn om te lezen dat het meerdere frummers aan hun hart gaat en ze iets willen doen! Mijn verhaal is niet zo spannend. Mij vragen ze op vakantie ook vaak of ik Zuid Europees ben. In Spanje, Roemenie e.d word ik vaak als local gezien. Ik weet dat de familie van mijn moeder uit Frankrijk en Wallonië komen en als je teruggaat in de tijd Franse Hugenoten. Mensen die vanwege het protestantse geloof op de vlucht gingen uit katholiek Frankrijk. Ja L'histoire se répète.....Als ze mij vragen of ik wel een echte Nederlander ben wat best vaak gebeurd (zelfs een Turkse vrouw laatst vroeg me of ik Turks was) dan vertel ik altijd best trots over mijn Waals/Belgisch/Franse roots.

Ik vergat me te melden en dat is omdat ik bijna niet meer denk aan roken. Wat jammer Blondie hoop op wordt vervolgd....en niet echt opgeven ....tot snel in deze draad?

Volgens mij moet je alle angsten kunnen benoemen. Of het nu terecht is of niet. Ik vind invasie een te grote term en het suggereert oorlog het ene kamp tegen het andere kamp. In mijn ogen zijn alle mensen heel vergelijkbaar. We zoeken geluk voor ons en ons naasten. Voor heel veel mensen betekent dat verplaatsen want een regio op deze wereld is te lang te hopeloos. Ik zou ook mijn heil ergens anders zoeken als inwoner van Syrië. En over Islam...ik moet niet veel hebben van fundamentalistische mensen maar of dat zware kousen of moslims of wat voor vorm is die tegen pluralisme is maakt mij verder niet uit.

Zelfs prinsjesdag zegt het. We moeten nuchter blijven. http://www.volkskrant.nl/politiek/-boodschap-prinsjesdag-we-moeten-nuchter-blijven~a4140247/

Ergens zijn we allemaal met dezelfde soort punten bezig, hoe doe je dat aandacht geven en goed zorgen voor jezelf? We zijn ons er in elk geval bewust van. Leuk om zo in andere draadjes tips op te doen en te lezen hoe jij dingen doet. Wandelen is fijn he, wat mij wel eens helpt is dan een mooie omgeving opzoeken en al mijn zintuigen open en vooral geen doel hebben dat je x kilometer is zoveel minuten wil lopen. Nee kijk eens of het lukt dat je echt bewust bent van je voeten op de aarde, hoe die contact maken en afrollen. Wat ruik je? Hoor en of voel je de wind, de zon. Als je jezelf voorbij loopt is dit best lastig maar voor mij werkt het om dan heel zintuigelijk bezig te zijn met het zijn zegmaar. Ik had het laatst op bloten voeten gedaan, ook wel een aanrader :-) Succes.

Het punt alcohol komt nu langzaam aan de orde bij mijn vader. Hij heeft 3 weken niet gedronken in ZH. Hij gaf aan dat hij 3 glazen dronk maar dat was 2 a 3 halve liter blikken 8 procent een glas wijn en 1 of 2 borrels. Kortom 9-12 standaard glazen per dag. Eerder in mijn draad noemde ik dit al, hij drinkt 365 dagen per jaar toch stevig alhoewel nooit dronken en net wat minder onmatig als ik maar toch. Hij gaf in ziekenhuis aan lifestyle te willen aanpassen ivm diabetes type 2 en de tumor die weg is en snel willen revalideren. Ik noem alcohol en dan vooral bier als onderdeel van die lifestyle.....De manier waarop hij reageert is alsof ik in de spiegel kijk van een tijd terug. Zelf op de IC was hij naar de verpleging al de hele tijd "grapjes" aan het maken over een biertje willen. En bezoek neemt vaak wijn mee nu hij weer thuis is. Nu al 4 flessen. Zo vreemd voor iemand met een grote wond die moet genezen. Zo gewoon is drank in onze maatschappij dat we zelfs op ziekenbezoek wijn meenemen. Ik vind het bizar. Volgend verhaal gaat weer over mij hoor. Dit is een van de punten die nu speelt in het kader van waar laat ik los en waar bemoei ik me mee...ik kies ervoor om het te noemen aan mijn moeder en en dan is het aan haar/hun er iets mee te doen of niet. Als ik wat zeg is het zo contraproductief. Maar op je handen zitten is moeilijk.

Suc6 Burchchil Burch chill vind ik wel een mooie. Sowhat en kabouter have fun. Dat jullie elkaar nog niet gezien hadden...vreemd moet dat zijn. Schitterend weer om er met de honden op uit te gaan.

Nu even iets anders. Vader komt thuis vandaag na operatie waar ze een tumor weggehaald hebben en 3 weken ZH. Onverwacht gaat het nu heel snel en de manier waarop is typisch ons gezin weer. Vader werd op de hoogte gehouden door ZH en hij neemt zelf de regie en deelt niet met mijn moeder. Moeder heeft fragmenten aan info en laat dingen gebeuren. Ik zie het al weken en denk enerzijds van loslaten ik ben niet met ze getrouwd en anderzijds praat ik met mijn moeder van jij bent degene die het straks thuis moet regelen en je laat het gebeuren dat de verpleging niet met jou praat en nu te beperkt info hebt en het buiten je om gaat. Vader kan zich helemaal niet overgeven, zelfs mijn moeder mag niet mede de regie bepalen, hij wil alles zelf in de hand hebben en vertrouwd mijn moeder daar zelfs niet in. Laat zich niet helpen door verpleging, zelf meteen wassen, zelf oefenen en laten zien dat hij helemaal naar beneden kan lopen (ook al is dat te zwaar) neemt een rol aan dat hij alles perfect zelf kan, geen ondersteuning nodig heeft. Ja dan ontslaat een ZH je heel snel en dit terwijl mijn moeder nog nooit een arts of verpleging gesproken heeft. En ik heb al mijn info via mijn moeder en ik kan geen chocolade bakken van die losse fragmenten. Nu ook in de transfer, spreekt hij met de aankomende wondverleegkundige in de thuissituatie en zij heeft plannen over douchen en wond uit douchen.....nee niet nodig dat kan ik allemaal zelf. En ik weet hoe ze bezuinigen in de zorg. Ik ken de hulpverleners kant, als je iets laat blijken dat hulp overbodig is en je in verhalen alleen vertelt over je top dag dat alles lukt en nooit over de dag met pijn dat het minder gaat.....ben bang dat hij de aangeboden hulp zo kwijt is en dan komt het op mijn moeder. En mijn rol is en is altijd geweest om in de driehoek vader, moeder zoon, beschermend te zijn naar mijn moeder. Mijn stem te gebruiken waar zij niet durft. Maar dat helpt niet want als mijn vader het van iemand niet kan hebben is het van mij wel. Collega zei gisteren van wil je niet ruilen zodat je morgen vrij kan zijn en kan ondersteunen thuis. Aanvankelijk dacht ik JA maar nu zag ik wel meteen mijn valkuil. Daar ben ik best trots op, dat ik niet dom elke keer in dezelfde patronen schiet maar anders kan reageren. Ik ga nu zo wel helpen maar in de middag heb ik avonddienst en ga ik niks ruilen. Heb mijn moeder mijn visie gegeven en dat moeten ze maar even samen oppakken. Het is beter als ik nu loslaat ook al jeuken mijn handen.......echt loslaten dus ook als het verkeerd loopt met hulp dat dit zo is en niet toch probeer om te interveniëren. Zo ervaar ik het de laatste maanden dat ik van de ene naar de andere erg belangrijke les schiet. Alles tegelijk en nooit even rust. Waarom niet 1 levensles tegelijk, waarom nu de afgelopen maanden zoveel......maar ja leer er wel snel veel van.

Je hebt van die berichtjes die instaat zijn tot het toveren van een glimlach als je opstaat. Dank je Anette, die van jou had dat effect. Wat dat betreft zeker hetzelfde pad. Bij jou huge step forward stel ik mezelf de vraag van zou ik dat ook kunnen? Dat merk ik pas in de ervaring maar ik hoop het wel. Vertrouwen in onszelf, we zijn al 100% oke en hoeven de betere ik niet uit te vinden. Tevreden en vertrouwen in de ik die we zijn....ja dat.

Precies Eline....Er zijn meer smaken in behandeling.

Ik kan me van alles voorstellen. Kan me ook voorstellen dat je geen zin in vlees hebt. Maar dan kan ik me niet voorstellen dat je boodschappen doet bij de slager. Er zijn meerdere aanpakken van verslavingen. Je gaat naar een instituut en je weet dat men daar werkt volgens een methodiek. Een van die methodieken is cognitieve gedragstherapie. Die therapie staat vaak al op de voorpagina van hun internetsite en dan is het dus net als boodschappen doen lijkt me. Wil je groente dan is er de groenteman, wil je vlees ga je naar de slager. En ik neem toch aan dat je bij de intake samen tot een behandeling komt en als je zoals Jopie meer voor de practische training en het doen bent en minder van de therapie dan kan je dat toch bespreken. Als ik verandering (vooruit) zou willen dan lijkt het me zo zonde als ik voor aanvang al met de handrem sta in zn achteruit. Zo las ik het een beetje. De basis van cognitieve therapie is hoe je ergens over denkt (mindset) bepalend is hoe hoe je gedrag is. Dan is er toch een contradictie, ja toch? Is er dan geen behandeling waar je positiever over kan zijn die beter bij iemand aansluit? Mits je wil veranderen natuurlijk......als je tevreden bent met de handrem in de achteruit doe je er goed aan een therapie te doen die dat bewerkstelligt bij je. Maar over klaar zijn met therapie over verslaving kan ik niet meepraten als ervaringsdeskundige. Ik heb nooit therapie gevolgd, niet eens de tactus internet therapie. Ik zoek en lees bij elkaar wat werkt voor mij. Als ik het daarmee niet red zou ik gaan shoppen en gaan praten en kiezen voor een vorm waar ik een drive bij voel, iets van hier wil ik voor gaan, hier geloof ik in.......en niet iets waarbij ik heb zit er niet op te wachten.

Zo snel als een vliegtuig ga je Indigo, van harte met weer een maand Blondie Indigo Billybob alle 3 van harte met weer een maand.

Hoe we ons voelen wordt beinvloed door hoe we denken en doen (cognitieve gedragstherapie) En dan is je eerste zin "niet dat ik daar weer op zit te wachten" Je gaat net een traject in waarvan ik aanneem dat jij degene bent die verandering wil en dan is je eerste zin zo. Waarom? Waarom zo een negatieve mindset. Heb je dat ook daar gezegd dat je daar niet op zit te wachten en zelf een alternatief aangedragen hoe jij je ideale behandeling ziet? Lijkt me zo fijn voor je dat je iets gaat doen waar je zin in hebt en het nut van inziet en je schouders eronder zet.