Pytje

Goedemorgen, zelfs de katten vragen om sokjes Maar ik drink vandaag niet. Dagpact Pytje

Goedemorgen. Klaar voor een droge dag. Dagpact: Fonny Roberto Yvonne Prana Toos Freekie Pytje

Goedemorgen, de benen willen nog niet zo vandaag. Sinds de start van mijn burn-out, nu inmiddels 5 maand geleden - is het iedere dag weer afwachten wat die twee onderdanen van plan zijn. Niet zoveel vandaag vrees ik.... DAGPACT: Fonny Genoeg Yvonne mariann Toos Pytje

Ik heb as dinsdag een intake bij Tactus. Fysiek, niet online. Geen idee hoe het daarna verder gaat. Hoewel het nu goed gaat - morgen ga ik de vijfde week in - weet ik ook dat het in het verleden vaak na een maand of 2 toch mis ging. Ik begin de ondersteuning dus langzamerhand ook nodig te hebben. Om deze valkuil te omzeilen.

@Mariann, ik had dezelfde ervaring. Zoo spannend, dat vraagt om alcohol. En ook ik heb een alcoholvrij biertje gepakt. En maar goed ook: het zou een dubbele teleurstelling zijn geworden: én verliezen én gedronken. Gelukkig beiden het doorstaan en nu weer fris!

Dagpact ; Fonny Rapilos Mariann Pytje Ik ben er ook weer bij vandaag. Denk ook even na over huilende voetballers. Zou het kunnen dat de belangen alsmaar groter worden? Als media, fans, de hele wereld je voortdurend in de nek loopt te hijgen, zijn ontlading en teleurstelling groter misschien.

@Bob het was inderdaad 14 november.

@Bob, wil je mij toevoegen aan het jaarpact? Ik ben gestopt op maandag 14 november, maar ik neem aan dat je het vanaf vandaag laat ingaan? Dank!

Goedenmorgen, koude voeten en een nuchter hoofd. Dat dan wel weer. Dagpact: Fonny Pytje

Ik heb een draakje van 4 maanden. Klimt buiten al in alle bomen, dus over de kerstboom maak ik me een enkele illusie. Dit jaar maar een alternatief bedenken.

DAGPACT: Fonny Prana Genoeg Yvonne Pytje

Ik ben een paar keer eerder gestopt, maar struikelde meestal rond de drie maanden. Dan was ik vergeten wat er zo erg was aan het drinken. Bij jou is dat dus anders. Geweldig! Blijf naar de voordelen kijken! Ik hoop dat deze keer ook te gaan doen.

Vandaag start ik de vierde week. Gisteren had ik het - voor het eerst - even moeilijk. Uit eten zonder wijn is toch een ding. Ik heb me gered met alcoholvrij bier en dat was niet eens verkeerd eigenlijk. Volgende week heb ik mijn intake bij Tactus. Vooral in deze decembermaand kan ik denk ik wel wat ondersteuning gebruiken. Ik heb wel last van de grijzigheid buiten. Meer dan andere jaren. De beste remedie is om gewoon naar buiten te gaan en te ervaren dat het toch lekker is. Ik weet dat, maar doe het niet altijd. En dromen doe ik veel. Deed ik eigenlijk altijd al wel, maar nu helderder en intenser. Flarden blijven de hele dag terugkomen. Soms zelfs van meerdere nachten. Niet altijd leuk. Soms lijken ze zo waar dat ik na een aantal dagen niet meer weet of iets werkelijk of in mijn dromen is gezegd. Niet altijd handig ook

Dagpact: Fonny Genoeg Quinn Yana Prana Pytje Goedenmorgen allemaal.

Vandaag dag 20. En wederom een droge voetbalwedstrijd. Het begint te wennen...

DAGPACT: Fonny Artax Yvonne Quinn Jane Genoeg Prana Pytje Goedenmorgen, gisteren begrepen wat frummers zijn, maar nog niet helemaal hoe ik van die regelafstand hierboven afkom. Voor de rest wens ik iedereen een fijne droge dag!

Goedemorgen, ik wil graag aansluiten met vraag 1: hoe kom ik van de regelafstand hierboven af? en vraag 2: wat zijn frummers?

Hoi @reboot. Ja, het is weer tijd voor Hohoho. Dank voor je bemoedigende woorden!

Dank je @Cleo. Ja, ik weet het nog heel goed! Het bleek inderdaad een onbegaanbare weg, daar ben ik nu wel achter:)

Ik lees momenteel Chardonnee van Clare Pooley. Vast wel bekend bij velen van jullie. Maar zo niet, ik vind het inzichtgevend omdat het de processen in het eerste jaar zonder alcohol beschrijft. Bijvoorbeeld: vergelijk het met een hindernisbaan. Je verkeert op een dorre vlakte, die je als je thuis ervaart. Je hebt gehoord dat er ver weg een mooie bloeiende tuin is, die je via een hindernisbaan kunt bereiken. Je neemt de eerste hindernissen, raakt uitgeput, hebt geen zicht op de beloofde tuin en begint terug te verlangen naar je "thuis". In je herinnering was dat best een fijne plek. En zeker weten dat die nieuwe plek er is doe je ook niet. Eenmaal terug en weer op krachten begin je toch opnieuw te verlangen naar die andere tuin. En je begint opnieuw aan de stormbaan. Met hetzelfde resultaat. Je begint er steeds minder vertrouwen in te krijgen. Wegkomen uit je dorre tuin lijkt niet te doen. Wat je niet weet is dat je steeds het zwaarste deel van de hindernisbaan opnieuw doet. En dat de hindernissen echt minder hoog worden. En dat dat beloofde nieuwe "thuis" er echt is. Dat vraagt vertrouwen en doorzettingsvermogen. Het beeld steunt mij nu.

Hoi @Rosee.Ja, daar ben ik weer! Hoe gaat het met jou?

Hoi @Roberto, ik zou toch heel graag zien dat dit de laatste keer is.

Dank je, Bumperjim!

Met enige schroom kom ik weer om het hoekje kijken. Ik registreerde me hier in 2015. We zijn nu ruim zeven jaar verder en ik voer nog steeds dezelfde strijd. Misschien steeds een beetje anders, maar toch... In de afgelopen jaren heb ik korte en langere periodes niet gedronken. Maar altijd kwam er weer een moment waarop ik - meestal heel impulsief - weer begon. Zoals bekend: eerst rustig, maar al snel weer op het oude niveau. Vier maanden geleden ben ik in een soort van burn-out terecht gekomen. Ik noem het zo, omdat ik er geen betere omschrijving voor kan vinden. Ik ben beurtelings gespannen of heel er moe. Omdat ik in het begin moeilijk kon accepteren dat ik veel dingen niet meer voor elkaar kreeg, ben ik juist meer gaan drinken. Het hielp mij om de moeheid minder te voelen. Tot twee weken geleden. Na een heel vermoeide dag zoveel gedronken, dat ik mezelf echt kwijt was en de volgende dag verschrikkelijk was. Voor mij het moment om de waarheid onder ogen te zien - ik drink alles weg - een afspraak bij de ha te maken en te stoppen met deze vergiftiging. De ha stuurde mij door naar Tactus, waar ik over een paar weken terecht kan. In de twee daaropvolgende weken heb ik een aantal werkzaamheden neergelegd en kwam de vermoeidheid nog tig keer zo hard over mij heen. Ik heb me erbij neergelegd. Ik kan nu niet anders meer dan toegeven dat ik op een kruispunt ben aangeland. Ik heb een groot deel van mijn leven geleefd (zestig jaar) en een groot deel daarvan in een meer of mindere staat van verdoving. Ben nu - met hulp - aan het uitzoeken waar ik die verdoving voor nodig heb gehad en begrijp heel goed dat dit alleen maar nuchter kan. Vandaag de start van week 3. Het voelt ambivalent. Die derde week heb ik al zo vaak gehaald. Nu nog even de rest van mijn leven.