Spud

Kattendingen, dus scroll maar lekker voorbij als je niks met katten hebt. Joepie de poepie! Zo leuk en tevens zo moeilijk om jezelf te bedwingen. Mijn kat Benjamin, oorspronkelijk Shy genoemd om dat hij zijn naam daar eer aan doet. Kwam weer eens knuffels halen, die kat heb ik als kitten ooit gevangen gehad dus met optillen of gepakt worden heeft hij slechte ervaringen. Maar met 1 hand mag je hem overal aanraken en geniet hij zo ontzettend, dat het soms best moeilijk is om de impuls te onderdrukken om die kat niet in je armen te sluiten. Maar nee, met de eenhandige weg mag ik teken weghalen, vachtverzorging doen en lichamelijk onderzoek doen en dan ligt hij er zo lekker bij te kronkelen dat het soms echt heel moeilijk is om mezelf te bedwingen om hem niet met beide handen aan te raken. Maar ja dat is onze stille afspraak en zolang hij geen breuken heeft of ziek lijkt, hoef ik dat ook niet te doen. Maar zulke momentjes dat een kat over zijn eigen angsten heen durft te gaan vind ik wel bijzonder. En dan maakt mijn hart wel een huppelsprongetje. Ja, ik bedoel, Benjamin Shy komt ook van de vele katten die ik als kattenvanger ving, en omdat Benjamin de hele dag bleef miauwen toen hij gevangen was, en op 6 weken geschat werd, dachten we eigenlijk allemaal die zwerfkat heeft potentie om tam te worden. Dus daarom heb ik hem in huis genomen. Waar ik het zelf in de zwerfkatten business nogal moeite mee heb, dat je onvolgroeide dieren onder narcose brengt, ze neutraliseert en na 1 of 2 dagen weer loslaat in de natuur. Ik heb daar gewoon dubbele gevoelens over. Maar Benjamin Shy zou binnen een bepaalde tijd gereed moeten zijn om tam te zijn en ter adoptie gesteld te kunnen worden, maar zo bleek het niet. Dus uiteindelijk heb ik hem maar zelf geadopteerd, omdat het me niet handig leek, om die kat na 4 maanden resocialisatie nog op straat te dumpen. Gelukkig had ik recht van spreken, omdat ik via een andere firma, een halfwas kitten opgevangen heb, dat al een half jaar op straat leefde, volgens de normen dan kansloos nog om tam te maken. Eigenlijk nam ik haar in huis om aan te sterken, omdat de dierenarts zei, dat ze ondergewicht had en nog langer moest revalideren dan de 1 of 2 dagen die er normaal voor staan wat zwerfkatten betreft. Dus ik heb dat gedaan. En wat ik zelf niet verwacht had en me faam gegeven heeft in het socialiseren van verwilderde kittens en de hele zwerfkatten gemeenschap. Dat ik tegen alle cijfers en prognoses in een kitten tam heb weten te maken na een half jaar al gezworven te hebben op straat. Cijfermatig was dat niet mogelijk. Maar die kat heeft mij de kans geboden om het kenbaar te mogen maken. En nee, Enzy was wederom geen plaatsbare kat, want is alleen heel sociaal met mij en mijn knuffeldier. Als er mensen kwamen om haar te adopteren, was ze nergens te vinden. Dus uiteindelijk heb ik haar zelf maar geadopteerd, want enthousiaste mensen elke keer te moeten verkopen dat ze de kat niet te zien krijgen, vond ik ook sneu. En zo is Enzy nu nog steeds, ze verstopt zich als ik mensen over de vloer krijg, ze blijft mijn onzichtbare kat, die ook verzorgd mag worden als ik van huis ga en de verzorging van de katten aan een ander overlaat. En dan een hele leuke sneak preview, vind ik gewoon grappig aan haar. Als ik bijvoorbeeld een logé heb, dan komt ze wel vaak vanuit haar schuilplek even spieken of die vreemde vogel al gaat vliegen? En dat vind ik zo grappig! Ik zie haar dan wel, maar de ander nog steeds niet en ze zit die mensen dan echt weg te kijken. Vooral heel grappig, dat ik en die kat het wel zien en de rest niet. En dat vind ik een leuk geheimpje tussen mijn kat en mij. Wat ik minder aan Enzy vind, is dat ze bij elk conflict, niet haar nagels of tanden laat zien, maar de kracht van anaalklieren gebruikt om haar ongenoegen te tonen. Haar bijnaam is dan ook Bloempje van Bambi omdat ik ook niet echt heel boos op haar kan worden als dat gebeurd.

Verder ben ik een beetje van slag, maar wel van een leuke verrassing, ik dacht kerstavond in mijn uppie te vieren met mijn ditjes en datjes en ritueeltjes. Maar een vriend komt vanavond kaasfonduen en die heeft ook alles ervoor geregeld. Dus ik hoef alleen maar mijn keuken vrij te geven en een tafel te dekken en verder wordt alles voor mij geregeld. Heel erg leuk! En lekker ook! En zo lekker onverwachts wat ik ook altijd zeer kan waarderen. Alleen nu even mijn modus van klussen aan de kant zetten is effe wennen. En de controle loslaten en alles gewoon te mogen ontvangen eerlijk gezegd ook. Maar nog steeds kei leuk! Fijne kerstavond iedereen!

Dit kan ik dan wel weer volgen, leuke naam trouwens, Warreboeleke, doet me dan denken aan een langharige onhandige kat maar ben benieuwd hoe deze zo aan die naam gekomen is, want kan zomaar heel anders zijn. En wat je over Louke deelt, smelt mijn hart dan weer van, ondanks alle vooroordelen over fib en gedragsproblemen heb je hem toch in huis gehaald. En heel eerlijk gezegd, vind ik de katten met een handleiding nog wel de leukste katten die er zijn omdat je dan zelf ook aan het werk gezet wordt. Qua inleven, aanpassen, zelf inzichten en letterlijk overleven en heel proberen te blijven. Want hoe vaak is het me niet overkomen, dat ik op een onbewaakt moment toch stiekem de kat ging knuffelen of optillen die dat pertinent niet wil. Tsja dan corrigeerde deze mij weer hardhandig en mocht ik op de blaren zitten. De meest waardevolle maar ook pijnlijkste momentjes soms. Vast herkenbaar.

Ik denk dat ik `m effe niet kan volgen hahahaha! Wellicht omdat ik AAen lezen interpreteer als advies om naar de AA te gaan, immers ik zit hier op een alchoholdebaasforum, dus niet gek dat ik het zo lees denk ik dan. Maar verlies van je geliefde huisdier aangrijpen om dan iemand te adviseren om naar de AA te gaan snap ik effe niet? Lees en interpreteer ik het nu zo verkeerd of is dit weer een totaal nieuwe inslag om iemand te ondersteunen? Enfin ik sta er open voor om er meer over te horen.

Verder wil ik even delen, dat ik ergens heel erg blij ben dat mijn broer en schoonzus nu dezelfde ervaring delen met de notarisklerk als ik. Dat geeft me toch wel wat meer vertrouwen in dat ik wantrouwen mag voelen. Die ooit eens borderline diagnose die ik ooit gehad heb, en serieus genomen heb staat me dan wel in de weg. Omdat alles wat ik dan denk en voel onder een groot vizier wordt gelegd. Maar ik mag dus wantrouwen voelen, nu mijn broer en mijn schoonzus dat doen, maar waarom zou ik zoveel waarde mogen ontlenen om vertrouwen te krijgen in mijn gevoel? Ben ik niet zelf degene die daar invloed over mag hebben?

Is dat een tip voor mij? Of voor een ander?

Hoi Flavieke, spijtig van het overlijden van je kat, deze heeft wel een mooie leeftijd mogen bereiken denk ik dan. Maar doet niks af aan dat je je oogappel mist. Fijn dus dat je nog een kat hebt. Ik hoop dan ook dat deze kat zich nu nog kenbaarder kan maken aan je? Tsja ik weet niet zo, of ik dit mag zeggen? Ik ben nu eenmaal gezegend met boelveel katten waar ik personeel van mag zijn. Wat me wel opviel is als er dan een oogappel het pand verlaat ondanks je gemis en je verdriet, de overige katten ook hun kans pakken om zichzelf werkelijk te laten zien. En beleef je ook weer mooie en bijzondere mee dan. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat je eigenlijk het beste eraan doet om personeel te willen zijn van 1 of 2 katten van oorsprong zijn ze namelijk geen groepsdieren, ze dulden elkaar vaak omwille van jou. Maar dat vind ik lastig dus, om het binnen de perken te houden, voor mij kan er altijd wel een voerbakje bij dat gevuld mag worden want aan de straat laten staan is mijn ding niet zo. Maar daardoor beland je ineens weer na 4 katten die goed op elkaar ingespeeld zijn toch stiekem weer op de 5 en de 6de kat, en mijn aanloop zwerfkat. Dus 7de want ik heb hem laten castreren en chippen dus op papier ben ik een aanspreekpunt voor hem. Ik ben anders met bedelaars, bijvoorbeeld, ik vind het heel leuk om ze uit te nodigen in een koffietentje en een broodje voor hen te betalen en hun verhaal te horen. Maar ik ben er niet van om gewoon gevoelloos muntjes te geven. Met dieren heb ik daar totaal geen problemen mee maar mijn medemensen dus wel. Wel jammer dat de dierenartskosten de pan uit aan het stijgen zijn, dus ook een dier gewoon willen helpen een fortuin kost. Niet dat ik het daardoor laat, maar is dan wel heel erg jammer dat ik zoveel geld heb uitgegeven aan al die mooie zieltjes, en ik mijn eigen kat mijn oogappel dan niet kan helpen. Ik wil hiermee alleen maar zeggen, geniet van je overgebleven kat, en ontdek de mooie kanten van deze. Verzuip niet in het gemis aan je oogappel, maar stel je open.

Gewoon even op mijn eigen draadje delen en ventileren. Wel zo veilig, omdat ik nog steeds niet heel goed weet wat en welk bericht ik waar en op welke manier kan plaatsen? Jep! Ik ben nog altijd zoekende en lerende . Hoewel kerst vieren niet helemaal mijn ding is, althans niet zo zoals ik in mijn omgeving zie, kerstboom optuigen, lekker eten en lief zijn voor iedereen en mega inkopen te doen omdat je bang bent dat je niet genoeg hebt om te delen. Is dit wel een tijd van even stilstaan bij mijn zegeningen, mijn flaters en teleurstellingen en goede voornemens. En vooral even stil te staan bij degene die ik mis terwijl ik ze ook niet altijd bij me had bij de kerstvieringen waar ik wel aan meegedaan heb. Kerstmis en nieuwjaar betekenen voor mij behalve hele fijne betaalde verlofdagen waarbij iedereen druk is met zichzelf en dus minder beroep op je doen ruimte en ontstressen voor mezelf. En ruimte voor soms een traan en ook een lach. Maar even compleet mezelf te laten gaan, zonder heel erg veel verantwoordelijkheid te hoeven nemen. Aangezien mijn moeder tussen kerst en nieuwjaar overleden is, beleef ik kerst en nieuwjaar ook anders. Nou ja ik denk aan haar het hele jaar, ik betrap me er vaak op dat ik elke dag nog wel over haar praat. En ja ik mis haar, maar ben ook vaak blij dat ze mijn moeder is geweest, zo liefdevol heeft los kunnen laten en hoeveel ik eigenlijk van haar geleerd heb. Want anders zou ik na 2020 niet elke dag nog weleens aan haar denken. Dus mijn moeder verloren hebben, tel ik als een gemis maar ook een zegening. Verder, zijn mijn zegeningen dat ik contact heb met de natuur, dat ik mijn ogen en oren altijd open heb wat dat betreft. En ja dan is het misschien niet zo leuk om een dode ree in het te bos te ontdekken, maar ik heb dat dier wel echt van dichtbij kunnen bewonderen en aanraken zelfs. Natuurlijk had ik ze liever levend ontmoet maar dat doe ik ook, alleen vanop een afstandje. Ik fiets elke ochtend en elke avond langs een bos af en als het niet heel druk is op het fietspad, dan staan de reeën gewoon te grazen in de berm en trekken zich niks aan van mij op de fiets. Zolang ik niet stop blijven ze gewoon hun ding doen en kan ik ze vanaf 2 meter afstand gewoon zien. Dat vind ik wonderbaarlijke momenten, helaas wordt dat moment vaak verstoord door een fastbike of heel hard pratende jongeren. En dan springen ze vlak voor mijn fiets het bos weer in. En buiten mijn ergernis dan wat betreft mijn medemensen, denk ik ook vaak tjeetje wat missen jullie veel van deze mooie natuur omdat jullie zo gehaast zijn of gewoon er niet bij stilstaan dat ze er nog zijn. Heel veel mensen gaan namelijk naast hun werk op zoek naar dieren in de natuur. Terwijl het je gewoon op een dienblad wordt aangediend. Ik ben blij dat ik dat nog wel kan zien. Zo heb ik een mega roofvogel zien landen op het fietspad, volgens mij is het fietspad 2 meter breed, en die vleugels bedekte het hele fietspad tijdens zijn landing. Dus in mijn beleving was dat geen buizerd. Ik ben nog zoekende wat het wel was. Maar gewoon leuk om dat gezien te mogen hebben, en omdat ik stopte om een foto te maken weer opvloog en dus een mysterie voor me blijft. Dat zijn allemaal zegeningen, en niet te vergeten, die mega tamme zwerfkat van mij, katten kiezen je uit wordt altijd gezegd, nou met deze is dat zeker het geval. Laat zichzelf binnen en buiten, ik tref hem overal aan en dat vind ik dan een beetje minder want dan volgt hij mij en heeft geen oog meer voor het verkeer. Het is ego strelend maar bezorgd me soms ook wel stress. Wat minder was afgelopen jaar, is dat ik vakmensen inhuurde die geen vakmensen waren. Nou vooral dat ik zakelijke taal moest gaan gebruiken om toch voor elkaar te krijgen dat het goed kwam en het me niet teveel geld zou kosten. Nou ja ik ben gewoon dat ik altijd teveel betaal voor iets wat tegenvalt, vond ik die zakelijke taal moeten gebruiken veel erger dan te moeten betalen voor iets waar ik ontevreden over ben. Immers dat was doorsnee voor mij en je Brabantse directe mond moeten houden en dat vertalen in een taal waar ik niks bij voel was totaal niet mijn ding. En ja het is opgelost maar er zijn wederom dingen mis, en ik heb zo geen zin meer om er iets van te zeggen. Dat ik het maar laat gaan en het plaats bij mijn algemene ervaring, ontevreden zijn over iets wat je koopt. Het voordeel is, dat ik er weer veel van geleerd heb, en nu mijn gaskachel en gasfornuis zelf van binnen en van buiten ken. Dus het voor mij minder zorgen geeft om het zelf maar weer op te lossen in plaats van opnieuw amok te maken en mensen weer te moeten laten komen. Dat ik er bijna depressief van werd, omdat ik mijn ware emotie namelijk felheid, frustratie en boosheid niet mocht uiten nergens. Ga ik mijn vinger daar niet meer aan branden. Wat ik ervan geleerd heb, is dat ik eng gevonden wordt omdat ik heel sterk voor mezelf opkom als ik mezelf echt even laat gaan, en dan keihard afgewezen wordt. En dan zo wanhopig wordt dat ik mezelf dan weer ga beschadigen omdat ik die energie toch ergens in kwijt moet. Dat ga ik anders doen, maar ik weet nog niet zo goed hoe? Als ik het gevoel heb dat ik in een hoekje gezet wordt ben ik gewoon verbaal heel defensief. En zeg soms dingen die ik niet meen maar er wel even uit moet. Maar blijkbaar mag ik op zo een punt al die woorden niet zeggen om mezelf te ontladen. Dus ik dacht, ik ga karate lessen volgen. Gewoon omdat het een verdedigingssport is en waarbij je je rust moet bewaren. Ik verwacht dan ook niet, dat ik meteen schoppen uit moet delen, maar eerder balans oefeningen krijg en oefeningen krijg om mijn rust te kunnen bewaren. Maar het advies is om dat niet te gaan doen omdat ik nog herstellende ben van een handbreuk. Dus voorlopig vier ik me bot op boomstronken en die liggen hier dus dat is ook weer een zegen. 5 jaar geleden alweer, vroeg ik mijn moeder om mijn rookverslaving mee te nemen, ze zei toen al, je denkt dat ik heel veel kan hè? Ja, ik dacht dat. Mijn moeder was immers een witte heks. Dat heeft ze me niet beloofd, maar ze heeft me wel beloofd om een blauwe vlinder te sturen als er leven na de dood nog bestond. En daar heb ik jaren op gewacht, er staat hier een beeld van een blauwe vlinder die ik dagelijks passeer en ook mijn moeder herdenk met haar verjaardag. Omdat ik denk dat ze dat zei omdat we deze altijd passeerde als ik haar mee naar mijn huis nam. Tsja ik weet niet, na haar overleiden ben ik doodgegooid met blauwe nepvlinders door iedereen. Maar ik dacht altijd dat ze me een echte en levende zou sturen. En daar wachtte ik dus ook op. Met die Blauwe vlinders die iedereen mij stuurde kreeg ik een gevoel van dat ze inbreuk maakte op de afspraak tussen mijn moeder en mij. Wat ik nu weet, is dat mijn moeder tegen heel veel mensen heeft gezegd, stuur mijn dochter blauwe vlinders, dan kan ze met alles beter omgaan. Dat was denk ik een onderschatting van haar, ik mis haar wel maar ben er niet aan onderdoor gegaan. En die nep blauwe vlinders kwamen me uiteindelijk de keel uit. En toen afgelopen lente toen ik met mijn gebroken handje zat, zag ik ineens een boomblauwtje. En ik verwachtte er heel veel van, dat ik weer van ons mam zou horen en horen hoe het in het hiernamaals gaat? Maar behalve dat ik zoiets had, hoi mama! En mijn hart een huppelsprongetje maakte, kwam er verder niks. Dus ik twijfel weer aan reïncarnatie en tegelijkertijd wil ik ook geloven dat mijn moeder klaar was met reïncarneren en ik wil dat zelf niet meer. Geen idee of ik daarin een keuze heb? Maar voor zover, beschouw ik dit leven als mijn laatste leven dus hier mag ik voetafdrukken achter laten. En dat kan ik alleen als ik mezelf blijf. Ik praat nog wel met mijn dierbare overleden mensen, maar blijft eenrichtingsverkeer, ben wel blij dat mijn brein hun stemmen nog herinnerd. Verder baal ik er even van, dat ik vriendschappen verloren ben, maar eigenlijk als ik ze nog eens zie vraag ik me altijd af waarom ik ze ooit leuk heb gevonden? Dus best dubbel altijd. Ik hecht me gewoon graag aan mensen, voor zover ik kan en wil. Maar dan dat gedicht van dat je op een trein zit en mensen uitstappen en nieuwe mensen weer instappen, maakt het me makkelijker. En nu ben ik er weer weg van!

Goedemorgen deze morgen! Vandaag de donkerste dag, laat de zon op en vroeg weer de zon onder. Gelukkig is het mooi weer, dus lekker vitamine D op doen want het is een mooie dag. En de wetenschap, we zijn weer op weg daar de lente want als ik de radio mag geloven gaan we nu weer naar dagen met meer licht toe. Vannacht en deze ochtend wel op hete kolen gezeten, vannacht 2 harde knallen gehoord en een kreet van een dier. Te denken dat het vuurwerk was, hoewel het wel zo klonk, kon ik het toch niet van me af zetten dat het wellicht jagers waren.... Aangezien het jachtseizoen ook weer begonnen is. en dan soms ook wel bang dat mijn zwerfkat daarbij sneuvelt. Maar gelukkig meldde hij zich deze ochtend weer, dus dat is fijn. Dat er dieren afgeschoten zijn vind ik nog steeds niet leuk. En nu even iets praktisch, kent nog iemand een alternatief voor white wash? Het is blijkbaar uit de handel genomen en ik zou mijn meubels toch lichter willen maken. Gisteren de kast helemaal afgeschuurd en daarna afgewassen met puur bleekwater maar het resultaat is nog niet naar wens. Ik vind het mooi om de houtnerven nog te kunnen zien. Heeft er nog iemand een tip?

Wanneer en waar kan ik opstappen? Lijkt me namelijk leuk om hier ook eens aan mee te doen. En wat zijn de spelregels exact? Lijkt me namelijk wel leuk om virtueel meegenomen te worden op een wereldreis in een slee die getrokken wordt door rendieren en ook nog eens door de lucht. (in het echt op land dan wel, staat nog op mijn bucketlist maar voor nu is het leuk om hier ervaring op te doen) Ik heb me wat betreft de kerst betreft al flink voorbereidt om weerstand te bieden tegen alcohol en nicotine uitdagingen, lekker klussen in huis met lekkere hapjes die makkelijk en snel klaar te maken zijn zodat ik snel weer door kan met mijn klusje. Maar voor het eerst van mijn leven kijk ik met een opgetrokken wenkbrauw naar de lijst van alternatieve drankjes die ik heb. Saffies geurige theepunch, de chocolademelk met gember en peper en Tonic in diverse smaken. Door de jaren heen lijkt het alsof ze in mijn vaste routine zitten en een soort van feestelijk ritueel zijn geworden maar als ik eerlijk ben zijn ze dat nog steeds niet. Eerder dat ik zoiets heb, ben ik mezelf en mijn verslaving nog steeds voor de gek aan het houden en heb ik het nog steeds niet helemaal geaccepteerd dat of ik gestopt ben wel nog steeds een verslavingsgevoelige blijf? Enfin, voorlopig is mijn conclusie, dat ik er bewust of onbewust nog erg veel mee bezig ben, dus nog echt niet los van. En dat vind ik jammer, omdat ik wel kan zien hoeveel het heeft gegeven en hoever het me heeft gebracht. Nou ja, mijn denken weer tussendoor, met de kerst kan ik niet opstappen want dan sta ik op een ladder te balanceren om mijn plafond te doen. Dus lijkt me wel veilig. 2 29 december werk ik nog een halve dag, en sta dan nog een beetje stil bij hoe ons mam dood ging dat is immers haar sterfdatum. En was zo speciaal dat ik daar geen mensen bij kan gebruiken die mijn moeder niet kende en mij ook niet. Dus wil daar in de slee ook niemand mee belasten. Vanaf, 30 december, lijkt het me leuk om aan te haken en me te laten verrassen door wat jullie in Petto hebben dan, me gewoon even lekker laten leiden in plaats van te moeien kijk ik wel naar uit. Natuurlijk lijkt het me leuk om het noorderlicht te zien, maar rond nieuwjaar komt er ook een vallende sterren regen, lijkt me zo bovenin de lucht erg leuk om vallende sterren te komen bekijken. En verder, ik heb weer een papfleskitten onder mijn hoeden, het is nog maar te bezien of ze tegen die tijd nog leeft? Maar zo wel, zou ik willen vragen of er een flessenwarmer mee kan op de slee?

Mijn lievelingsklant gaat niet goed, niet dat het onverwachts kwam, ik bedoel ik vond het al niet zo leuk om haar een maand los te laten dus had tussendoor nog wat tijd ingeruimd om haar te stalken tijdens de feestdagen. Maar ja toen kwam dat verzoek vanuit haar mantelzorgers of ik toch niet kon komen? En misschien ook komend jaar elke week komen? Als dat gevraagd wordt, dan ga ik bijna van het ergste uit want mijn klant zou dat nooit zelf vragen. Het is ook erg, wat ik hoorde, vanwege privacy redenen deel ik hier niet over omdat ik zelf nog steeds achterovergeslagen ben hoe een geweldige vertrouwensband we hebben en hoeveel wat me opviel, ik langs me heen heb laten gaan omdat ik de mantelzorgers nog niet kende en ook dacht dat het mijn zaken niet waren omdat ik maar gewoon een huishoudhulp ben met een beetje meer. Wat ik wel fijn vind is dat ik nu in contact sta met de mantelzorgers, en ze al veel tips heb kunnen geven. Dat ze mij ook vertrouwen en deelgenoot hebben gemaakt, dat geeft me ruimte om bij mijn klant dieper op dingen in te gaan die ik eerder al raar vond. En verder heb ik twijfels over of ik mezelf er niet wederom opnieuw teveel bij betrokken ga voelen en de grenzen hierin wat betreft mijn mogen, kunnen en betrokkenheid en zakelijkheid niet uit het oog verlies? Ja, ik heb 2 uur werk bijgekregen, en ik zou dan mogen denken joepie extra geld op de plank! Maar zo voelt dat niet voor mij, want inmiddels weet ik ook dat de mantelzorgers met problemen kampen en het dus niet blijft bij 2 uur extra doen bij mijn lievelingsklant, wat ik totaal gratis zou doen omdat ik haar gewoon mag. Maar die 2 uur gaan ook de mantelzorgers ontlasten dat is vooral de reden. En mijn taken worden dan wat serieuzer in plaats van huishoudhulp. Dus ik houdt mezelf voor ogen, als ik hierin duik, is het alleen maar doe omdat ik mijn lievelingsklant wil houden, omdat ik eerlijk gezegd nog geen afscheidt van haar nemen kan. Dus best een beetje zakelijk mag zijn als de mantelzorgers ook beroep op mij doen. Wat dat betreft ben ik wel een magneet om nare levensverhalen aan te horen, maar ik kan ze niet laten verdwijnen of oplossen. Ik dacht het soms wel dat ik andere daarin kon helpen. Maar dat is een soort van eigen levensles, geen enkel mens kan je vertellen hoe jij het beter voor jezelf kan doen. Dat weet je alleen maar zelf van binnen voor jezelf dus. Ervaringstips heel fijn, maar zelf uitpuzzelen. Dus waar het eigenlijk op neer komt, is dat ik die leuke en mooie band met mijn klant ga verliezen omdat en doordat. En juist die band in eren wil houden en de rest loslaat, en niet laat meespelen in wat we verder gaan doen. Hoe noemt dat? Mijn verbasterde vorm, leuk contact ontmoet, nu weer op een spaceshuttle naar het hiernamaals. In mijn geval vaak, meestal stappen ze gewoon op de trein en ontdekken het leven en de wereld gewoon lekker verder.

7 - Teach your Children - Crosby, Stills and Nash 1970

Watership Down - Bright Eyes (Art Garfunkel) 432hz De playlist voelt nog niet als af voor mijn gevoel, maar ik ben geen DJ en verder ben en blijf ik altijd op zoek naar nieuwe geluiden wat muziek betreft. Dus kijk graag uit naar jullie nummers die jullie inbrengen. Tijdens het luisteren van bovenstaande nummer, nog eentje om het af te leren. The Hollies: He Ain’t Heavy, He’s My Brother (2019 Remaster Video)

Blowin' in the Wind - YouTube Music Mag zeker niet vergeten worden

Gewoon spontaan nummer tijdens mijn zoektocht, wat ook leuk is.

Muziek weetje van wikkipedia De groep formeerde zich, op initiatief van zanger Chris Cornell van Soundgarden, als eerbetoon aan Andrew Wood, zanger van Mother Love Bone en Malfunkshun, die in 1990 aan een overdosis drugs overleed. De line-up bestond verder uit Soundgarden-drummer Matt Cameron, Stone Gossard (ritmegitaar), Jeff Ament (bas), Mike McCready (leadgitaar), en Eddie Vedder (zang en achtergrondzang). Laatstgenoemde vier muzikanten waren op dat moment bezig met de formatie van Pearl Jam. Drummer Matt Cameron sloot zich in 1998 aan bij Pearl Jam. Maar wat ik er mooi aan vind is dat de opname een soort van kopie aan elkaar doorgeven is geworden in heel de wereld, omdat het uniek verzamelobject geworden is. Ik vind het dus heel leuk dat ik tijdens een vakantie iemand ontmoet heb die mij een kopie gaf, behalve mooie nummers, ook een leuke herinneringen aan een geweldige vakantie. En wat mij betreft hoort deze ook bij de playlist

Die miste ik nog in playlist, de Indigo girls, niet speciaal het nummer

Voor renaldo61

Misschien ontbreekt het soms wel in communicatie met mensen, nu zeker nu de wereld die harder is geworden, dat stukje in communicatie wat over voelen en ervaren gaat? En juist zo belangrijk voor me is, om dingen te kunnen begrijpen omdat ik die taal wel versta. Rest was even stoom afblazen dus kon wel weer verwijderd worden.

Ik ben afgelopen week helemaal over de zeik geraakt, omdat ik me ontzettend machteloos voelde tegen een systeem wat ik niet ken. Ambtelijke taal, juridische taal, spreek ik gewoon niet, ik ben meer van als je je afspraak niet nakomt dan mag ik je de ander daarop wijzen op een vriendelijke manier, in de hoop ervoor te zorgen dat deze dat wel doet en je dan de rekening betaald. Maar ik moest eerst heel wat studie ondergaan om überhaupt te kunnen zeggen wat er nog niet oké was. Behalve dat het ontzettend vermoeiend is omdat het zo traag gaat, dat leren bedoel ik, en ik met druk wat betreft reactie- en betalingstermijnen erbij kreeg, kan ik me dan ook heel slecht concentreren. Maar daarnaast voel ik me dan ook heel erg onveilig en kwetsbaar omdat ik blijkbaar geen stem heb, net zoals ik als 1.5 jarige peuter me voelde, toen mijn ouders met hun vechtscheiding begonnen en ik overgelaten werd aan de zorgen van alle andere mensen die zich ermee bemoeide. Dat waren ten eerste vreemde mensen en ten tweede, ze benaderde me heel anders dan mijn ouders en mijn broers deden. En heel stom, bijna 40 jaar later, best veel therapie gehad te hebben. Reageer ik dan uiteindelijk nog steeds zo als die peuter van toen, hakken in het zand, nog meer weerstand bieden met het enige verschil dat ik nu wel de taal kundig ben dus ook van me af kan bijten. Helaas zijn het dan de mensen die het dichtstbij staan en me willen helpen, degene ook die het meest te maken krijgen met mijn frustraties, want zakelijk ben ik dan de vriendelijkheid zelve. (omdat ik nu eenmaal geleerd heb dat als ik me daar boos laat gaan, of zien, er helemaal niks meer opgelost wordt en ik zelfs een boete aan mijn broek heb vanwege ongehoord gedrag) Nu ja, het was gewoon niet leuk en werd er bijna weer depressief van, omdat ik ook geen rust meer voelde om te genieten van wat voor leuke en mooie dingen er nog wel op mijn pad kwamen. Uiteindelijk is vandaag de directeur van het gaskachelbedrijf bij mij langs geweest, en heeft me echt kunnen kalmeren in mijn zorgen, omdat hij bij sommige punten die ik aangaf, er niet omheen sprak maar gewoon zei ja klopt is misgegaan en moet van onze kant hersteld worden. Hoewel hun juridische afdeling het er waarschijnlijk niet mee eens is, gaf hij mij de bevestiging dat als het werk nog niet af is, ik zeker nog niet de rekening hoef te betalen. En nog beter, hij gaat het zelf doen. Want wat zo vervelend was, is dat ik in het proces, steeds opnieuw nieuwe techniekers op bezoek kreeg, die dat ene dingetje dan gingen oplossen maar als ik dan over de rest begon ik de boodschap kreeg dat dat hun afdeling niet was. Dus dat ik weer opnieuw een mail moest sturen. Deze man kon me tenminste op al mijn vragen antwoorden geven en durfde gewoon ook heel eerlijk toe te geven dat sommige dingen echt fout waren gegaan. En dat gaf me toch wel het gevoel dat ik serieus genomen werd en gehoord. Dus ja ik spreek nog steeds geen Vlaams Nederlands, maar gewoon Nederlands met een Brabants accent maar geen Mandarijn of Pools ofzo. Fijn voor mijn ego om dat te weten. Als het goed is gaan ze het allemaal in orde brengen, maar nog belangrijker ik hoef dus niet te betalen waarbij ik het gevoel heb dat ik voor iets betaal wat nog niet oké is. Ik begon een hekel aan die gaskachel te krijgen maar nu kan ik er het leuke ook wel van zien weer. Nou ja en verder, heb ik nu ook weer meer incasseringsvermogen in mijn strijdt met de notarisklerk die over de uitvoering van het testament van ons pa gaat. Tsja ik weet niet hoor, maar behalve dat dat notariskantoor al behoorlijk wat foutjes gemaakt heeft wat betreft rekenen en legaten en erfgenamen door de war te halen. Die wij gecorrigeerd hebben. Denk ik niet dat ik na haar deftig te woord gestaan te hebben en zelfs uitleg gegeven heb waarom ik weiger dit document te tekenen. Ze nu afkomt met een tegen reactie, van dat ik wel andere papieren ondertekend heb dus deze ook wel kan ondertekenen omdat het haar beter uitkomt omdat ze met pensioen wil en de boel over wil dragen. Op de voorgaande papieren die ik getekend heb stond alleen dat ze alvast wilde overgaan tot uitbetaling van de voorlopige legaten en erfenissen met inhouding van de mogelijke erfbelasting. Op dit nieuwe document wil ze een handtekening van mij dat als de erfbelasting uiteindelijk komt met hun definitieve aanslag en deze niet afwijkt van de voorlopige aanslag. Ze deze reserves dan uit kunnen keren. Maar daarnaast is erin gezet, dat ik teken voor akkoord en afstand doe van mijn spreekrecht mochten er in de eindberekening toch nog fouten geslopen zijn. En nee daarvoor weiger ik dus te tekenen, omdat ze vaker fouten hebben gemaakt in het verleden. Ik zeg, ze weet waar ze aan toe is met mij nu, ze weet dat ik niet teken, dus ik laat het voor wat het is. Anders word het een zinloos pingpong spel. Mijn adviseur zegt, wel op reageren en je verweer nogmaals herhalen. En ik ben eigenlijk wel klaar met dat mens, zij wil dat, ik wil dat niet en ik heb niks te maken met dat zij met pensioen wil nu en de boel netjes overdragen. Net zoals dat zij, in het begin toen ik haar vroeg of ze onze privacy een beetje wilde bewaren door niet alles in 1 mail te gooien, zodat ik alle persoonlijke gegevens van de erfgenamen en mijn broers tot en met woonadres, id en bankrekening niet hoefde in te zien. Toen zei ze ook, nee, dat is jou probleem. Dus nu laat ik het probleem bij haar.

@renaldo61 dat snap ik. Dat roept minder fraaie herinneringen op bij mij wat betreft nare ervaringen met dierenartsen en mijn geliefde dieren die eronder moesten lijden, maar achteraf ging ik toch even verhaal halen, niet om het geld maar gewoon mijn verdriet te spuien en daarna stapte ik pas over. Nu ja, ik kom bij een groepspraktijk, dus kon dan aangeven dat ik desbetreffende dierenarts niet meer wilde. Of dat de reden is van hun vertrek laat ik in het midden, er is nogal veel verloop wat betreft de wat jongere nieuwere dierenartsen die zich aansluiten bij de groepspraktijk. Die zijn niet meer zo van weekenddiensten en nachtdiensten draaien....

pfff het slaat echt nergens op, na een half jaar komt mijn gasleverancier dan uiteindelijk met de afkeuring van mijn gastank en de punten die ik mag gaan verbeteren. In plaats van dat ze mij de afrekening sturen van desbetreffende keuring, sturen ze mij een offerte. En ja, ik moet weer binnen 30 dagen reageren. De tank is vol nu, door hen afgevuld, dus nee ik moet niks, behalve de afrekening vragen van de eerste keuring. Die wil ik best betalen, eigen keuze, maar ik ga nog even kijken of ik een ander bedrijf het voor goedkoper kan laten doen. Eigen keuze, ik moet dus binnen de 30 dagen niet reageren, het is mijn eigen keuze. En voorlopig is de tank nog vol, dus ik moet het niet binnen hun tijd afronden, omdat zij er ook praktisch een half jaar over gedaan hebben om me te attenderen dat de tank afgekeurd is, en notabenen toch gevuld hebben. Wat zij moeten doen, is mij een afrekening sturen van de keuring, niet een offerte sturen. Dus ja ik mag weer aan de slag, maar met mijn herwonnen energie, was ik dit varkentje ook wel weer. Alhoewel ik varkens gewoon echt heel leuk vind en spreekwoordelijk echt gemeen bedoel. Varkens, zijn het meest onbegrepen en onderschatte huisdier wat nu verkocht wordt als huisdier. Sneu want dat verdienen ze niet.

En verder moet je helemaal niks! Behalve adem blijven halen en naar het wc gaan. Men gebruikt het woord moeten in mijn beleving gewoon te vaak en teveel. Zonder dat ze er de betekenis van kennen, ik ben daar allergisch voor in ieder geval. Hihihi, daarom staat ook in mijn dossier geschreven dat ik een autoriteitsprobleem heb.