Tja, suïcidale gedachten sluimeren hier altijd, soms dicht onder het oppervlak, soms veel dieper verstopt. En nu heb ik heel hard gewerkt om ze weer onder controle en in de kast te krijgen. Ik begin mezelf weer enigszins te vertrouwen ook. Voor mij is het geen verlangen naar niets, maar een verlangen naar het stoppen van de pijn en onmacht. Zelf de controle nemen ook, eigen keuze en besluit.
Maar zoals ik schreef, vandaag wil ik leven. Het is als niet drinken. Ik kies vandaag en morgen zien we dan wel weer.