Kohtje

Hoi Vlinder en Anna... Nou hier alvast het eerste van die drie berichten.... Ik ben net weer terug van de zelfhulpgroep. Er was maar een kleine opkomst deze week, zes man/vrouw. Maar daardoor hebben we wel fijn kunnen praten. Veel positieve ervaringen deze week, ondanks de toch ook hier wel merkbare herfstdip. Maar alle zes de week droog doorgekomen en toch een hoop positief gestemde toekomstbeelden. Op het draadje van Aura bij Thema's rondom alcohol heb ik vandaag wat geschreven over wat die groep voor mij betekent. Fijne groep, al meer dan een jaar lang erg prettig, ook als ik me zelf helemaal niet zo prettig voelde. Anna, jij zit hier de laatste tijd het ene na het andere jubileum te vieren geloof ik. Da's mooi en verdiend. Vlinder, fijn dat je weer wat terugkomt...

Net "even" "alles" bijgelezen vanaf gisteravond...Pfff. Zou er bijna een vorm van leesblindheid aan overhouden... Anderhalf jaar geleden werd ik in de auto aangehouden voor een algemene politiecontrole. Papieren e.d. waren in orde. Ik mocht bijna doorrijden, maar de agent rook alcohol.. Potverdikkie, hoe kon dat nou. Ik had wodka op en dat rook je toch niet?? Haha... een glaasje misschien niet zo, maar bijna een liter... Ik wilde nog gauw even voordat mijn vrouw thuiskwam een voorraadje bijhalen want anders zou ik het niet redden tot de volgende dag.. Nou ja, om het kort te houden, een aanhouding met verstrekkende gevolgen. Rijbewijs kwijt, taakstraf maar ook door de voor mij zo confronterende en beschamende vertoning het punt waarop ik me realiseerde dat dit zo niet langer kon... Toen ik een paar dagen later de ergste afkickverschijnselen achter de rug had heb ik m'n huisarts opgezocht en verteld wat er aan de hand was. Uiteraard zag ik enorm tegen dit bezoek op maar hoe groot was de opluchting toen hij te kennen gaf dat hij het dapper van me vond dat ik naar hem toe was gekomen. Dat er zoveel mensen maar "doormodderen". Van hem kreeg ik een verwijsbrief voor hulp bij Tactus. Nou ja, begeleiding en behandelingen vloeiden hieruit voort met uiteindelijk goed resultaat. Waarom ik dit nu (weer) vertel? Sinds die dag van de aanhouding heb ik altijd benauwde gedachten gehad als ik een politiewagen of motoragent zag rijden. Teveel werd ik elke keer herinnerd aan die ene dag... Maar vandaag werden we, nadat we bij een tuincentrum een paar planten hadden gekocht, wederom aangehouden voor een verkeerscontrole. In eerste instantie kreeg ik het al weer spaans benauwd, nog steeds dat schuldgevoel van toen. Wederom waren alle papieren in orde, maar toen de agente naar de achterbank keek begon ze te lachen en kregen we (mijn vrouw en ik) een compliment en een opgestoken duimpje van haar. "Jullie zorgen goed voor ze", zei ze. Verbaasd keken we achterom en zagen toen wat ze bedoelde. Op de achterbank stonden/zaten drie schattig lieve planten keurig in de autogordels... heel stilletjes en bedremmeld naar die stoere agente te kijken...

Ben ik nog weer een keer... Balkenende gewonnen? Tegen wie speelde hij dan?

O, Ferry, sorry. Zag je vraagje nu net pas. Ik heb geen lingerie kunnen waarnemen. Dat was ook helemaal niet nodig.... En nu naar boven. Nogmaals welterusten..

Nou, stemmen zal wel niet meer lukken... Ik ga slapen. Welterusten allemaal..

Dat lijkt me een gezonde instelling Marion. Als je man dan toch geen kunstschilder is.... Toch vallen kunstschilders wel mee hoor.

Anna, welterusten, werk ze morgen weer, en heel erg bedankt voor je aanwezigheid hier..

Dan ga ik nu nog gauw effe proberen.... Daarna lekker naar bed.

Konden we stemmen dan, vandaag? Wist ik niks van...

Het was niet bij mij thuis, Joann. Dat mag niet van mijn vrouw....

Ja, dat kun je van een ex-zeeman verwachten, dat ie schilderslessen wil...En breilessen....

Wat vind je dán zo leuk aan je man Marion? Je weet niet wat je mist....

Zo...ik ben weer een beetje ontspannen. Ik heb me vanavond tweeeneenhalf uur vermaakt met een vreemde mevrouw. Zij was helemaal bloot en ik mocht m'n kleren aanhouden. Het was fijn... Volgende week waarschijnlijk weer. Monique, er ligt hier aan mijn voeten een pup van 12 jaar. En in de puberteit is ie ook al jaaaaaaren... Ik denk niet dat dat nog gaat veranderen..

Ik kan er geen vinger achter krijgen waarom.... maar ik voel me nu ontzettend schuldig. Ik weet niets te zeggen, sta verstomd....

Dag Monique, Geef mij zo'n zoon... wauw, helemaal te maf... Ben trouwens wel blij dat mijn moeder dat niet heeft gedaan destijds, hoewel, ik maak er nu (als ik al eens strijk) wel altijd een zootje van wat betreft vouwen en plooien.. Goed dat je niet TE veel gedronken hebt, dat je het kennelijk in de hand hebt weten te houden. Heb je nou achteraf niet zoiets van: dat had helemaal niet gehoeven? Misschien kun je dat dan een volgende keer dat je behoefte aan alcohol hebt meenemen. Stem ze..

Hallo Stien, Je zegt dat je verhaal niet aan zou sluiten wat ons bezighoudt.. Voor mij geldt dat niet. Bijna dagelijks word ik geconfronteerd met dronken mensen op straat. Ik betrap mezelf er op dat ik speciaal let op gedrag dat duidt op dronkenschap, en met een gevoel van herkenning en schaamte realiseer ik me elke keer weer dat ik er ook zo bijgelopen heb. Ook in de supermarkt is dat vaak zo, als ik weer iemand zie die alleen een fles wijn, port, een aantal blikjes bier, noem maar op afrekent. Vooral 's morgens zijn dan vaak symptomen van alcoholisme zichtbaar, zweten, bibberen, de hele bups.. Als ik met de honden loop kom ik vaak langs een gracht waarlangs een grasstrook met een paar bankjes ligt. Op een van die bankjes zit als het redelijk weer is een plaatselijk 'bekende' dronkaard. Als ik zelf nuchter ben (nu gelukkig al een hele tijd achter elkaar) maak ik vaak een praatje met hem, als hij tenminste aanspreekbaar is. Van het voorjaar vertelde hij me dat ie over een paar dagen jarig was en dan 40 zou worden. Op die dag kwam ik vroeg in de avond met m'n hondjes langs dat bankje en hij zat daar met een flink voorraadje bier. Ik feliciteerde hem met z'n verjaardag, en tot op de dag van vandaag heeft ie het daar nog over.. Ik was de eerste die dag die hem feliciteerde. Een eenzaam figuur die voor mij altijd een schrikbeeld was van hoe het zou kunnen eindigen. Maar door z'n sympatieke uitstraling ga ik hem niet uit de weg. D'r zijn er ook wel waar ik met een boogje omheen loop omdat ze vervelend zijn. Deze scene van dakloze zwervers aan de alcohol (en drugs) staat me voor ogen als iets waar ik zelf aan de poort heb gestaan. Uiteindelijk heb ik op het nippertje het tij weten te keren, maar dat schrikbeeld staat me nog altijd helder voor ogen...en sterkt me in het gevoel dat ik m'n leven weer aardig op de rails heb. En dat ik geluk heb.

Zeeman en Katrina, Nee, ik heb (nog) geen eigen website. Ben er wel over aan het nadenken. Samen met mijn vrouw kan ik wel zoiets gaan opzetten, zij de computerachtige kant, ik het beeldmateriaal. Ik zal jullie op de hoogte houden. Moet ik er wel even rekening mee houden dat m'n hele leven zich dan onder de naam Kohtje moet gaan afspelen anders is m'n annonimiteit weg... Dilemma.. Nou, dat lost zich wel op, ben ik niet bang voor... Weet je wat, ik begin maar vast te zeggen dat ik Roberts heet (=voornaam) en Rob genoemd word.

Nou Anna, Zo zie je maar dat jij ook mooi kan verwoorden... Dank je wel.

Brrrr, Zeeman. Ik schreef laatst nog ergens dat ik geen last van hoogtevrees heb, maar er is toch een uitzondering. Ik word helemaal naar van voetstukjes. Ik weet dat het aardig bedoeld is en vind het ook ergens wel een compliment, maar wil mezelf absoluut niet zo zien. Laat mij maar met beide voeten op de grond staan, is me meer dan hoog en moeilijk genoeg...

Hoi Zeeman, Ik ben toch wel een bofkont hoor. Hoef geen week doormidden te zagen want ik heb geen weekeinden. Of misschien heb ik alleen wel weekeinden. Alle dagen heb ik de keus aan het werk te gaan of niet (alweer dat kiezen..) niemand behalve ikzelf die op mijn werk zit te wachten. Als het werk af is willen ze het wel hebben, maar een schilderij blijft een luxe-artikel, men vind het leuk om te hebben maar kan ook heel goed zonder. Dus geen werkdruk van buitenaf, alleen innerlijke drang. Wat betreft Nestor, ik neem daar geen aanstoot aan, het is geen scheldwoord of zo, maar ik vraag me alleen af hoe je er bij komt me zo te noemen... Zoals ik gisteren al zei, ik ben niet oud en grijs (hoewel oud een relatief begrip is) en eerbiedwaardig en schrander al helemaal niet. Ik denk dat de vlag Nestor de lading niet dekt in dit geval. Nou Koekie, je bent er druk mee. Met je kinderen het land doorscheuren, boodschappen doen en je dan ook nog te pletter breien en haken.... Ik wens je veel succes en benzine toe. En nu ga ik weer even m'n werkdruk stoom af laten blazen.... Tot later.

Kiezen.. Kiezen kauwen.. Kiezen kauwen slikken.. Een fijne succesvolle dag allemaal, Kohtje.

Ik heb Ziza net een antwoord op zijn Pb gestuurd en lees nu dit verhaal hier van hem. Ik sluit me aan bij zijn woorden. Ik vind het jammer dat het allemaal zo is opgeblazen. Het is geenzins mijn bedoeling geweest er zo'n drama van te maken en al helemaal niet om onschuldige mensen hier verdenking op zich geladen te zien krijgen. Ik heb me op dat moment even niet gerealiseerd dat er over en weer verschillende irritatielijntjes lopen en was alleen met mijn probleem bezig. Ik wilde alleen een korte mededeling achterlaten voor m'n wegblijven omdat vaker aangegeven is dat dat op prijs gesteld wordt. Het enige probleem dat ik had (gesloten Pb-box) is door dit berichtje opgelost. Dat had ik niet meer verwacht maar is toch gebeurd. Waarmee mijn gevoel van onveiligheid, met m'n mond vol tanden in m'n hemd gezet, weg was... Ik weet het, oud gedrag, de slachtofferrol. Maar ook ik moet nog een hoop leren. Ik hoop dat niemand kwaad is op een ander omdat ik onenigheid heb. Het is zoals Ziza zegt: dit zijn negatieve dingen die van mij zijn, mijn probleem, daar heeft niemand wat aan, daar kan niemand wat mee. Excuses voor alle veroorzaakte onrust. Groet, Kohtje.

Katrina, het spijt me. Ik zal één naam noemen, het is NIET Katrina.. Tja, Katrina, vervelend dat ik dit zo moet zeggen. Soms kan ik je wel ****** maar hier heb je in direkte zin part nog deel aan. Verder word ik weer helemaal warm door al jullie lieve woorden. Met degene om wie het wel gaat probeer ik in contact te blijven. Ik ben niet haatdragend en ik hoop op mijn beurt ook niemand "weg te jagen" van dit forum. Als we maar weer min of meer door één deur kunnen dan komt het plezier wel weer terug, misschien sneller dan jullie lief is. Het vertrouwen is bezig zich te herstellen....

Lieve allemaal, dank zij m'n berichtje is de pb-bus weer geopend en is communicatie weer mogelijk. Ik noem hier geen namen, en wees alsjeblieft voorzichtig met verdachtmakingen..Het is misschien anders dan je denkt. Dit is persoonlijk. Gaat in dit geval alleen mij en de betreffende persoon aan. Liefs, Kohtje.