Kohtje

Ik heb het zo leren zien: Oud zeer is iets wat ik onderzoek, waar ik met mijn sponsor (of iemand die ik vertrouw) over praat, waarin ik mijn eigen aandeel vaststel en dat ik dan los laat. Op die manier is oud zeer voor mij de compost waar ik vandaag mijn voeding voor een "gezond" leven uithaal. Oud zeer is er wel degelijk, maar door het weg te stoppen verdwijnt het niet. In het donker wordt het groter, bij daglicht wordt het een (nuttige) herinnering.

Soothe, jij hebt ook mijn respect, hoor. En bij jou werkt het zoals het bij jou werkt.. Ga jij ook maar lekker goed..

Originally posted by: Hannah1 Hoef er verder geen aandacht voor. Wou het even kwijt...quote> Lieve Hannah, als je een steentje in de vijver gooit, kun je gofjes verwachten..

Gecondoleerd, Hannah. Ze noemen alcoholisme wel een gezinsziekte, maar eigenlijk is elke ziekte een gezinsziekte, of familieziekte.. We zijn nooit als zieke alleen maar hebben altijd een heel netwerk van familie, vrienden, kennissen om ons heen die ook de gevolgen ondervinden.. de dood van de "patiënt" is dan voor die "omstanders" misschien wel de ultieme vorm van machteloosheid. Sterkte:heart:

Ik vind het fijn voor je dat je dat kunt, Soothe. Ik kan dat misschien ook, maar ik ga het mezelf niet bewijzen door onnodig risico te nemen. Ik mis het niet, dus heb ik die drang ook niet om het voor mezelf te bewijzen. Wat je zegt: niet doen met Antabus (of soortgelijke middelen) zeg mij al genoeg.. alcohol doet wél wat met je. Misschien kan ik ook best wel een glaasje van het één of het ander nemen zonder meteen terug te vallen in onbeheerst gebruik, misschien kan ik mezelf er wel toe brengen om weken- of maandenlang elke dag één glaasje te nemen, misschien kan ik die wilskracht best wel opbrengen.. maar ik weet van mezelf dat m'n wilskracht maar relatief is. Ik wilde in het verleden zo vaak stoppen, en dat deed ik ook heel vaak.. maar soms hield ik dat maanden vol, soms maar enkele uren. Altijd kwam weer dat moment dat mijn wilskracht zich tegen me keerde en dan wilde ik weer drinken. Nu vertrouw ik niet meer op wat ík wil, maar op de wil van de realiteit.. daar heb ik niks over te zeggen, die kan ik het beste maar volgen. Voor mijn eigen (gemoeds)rust. Maar zoals gezegd, dit geldt voor mij, hoor. Iedereen is anders..

Weet ik, Soothe.. maar ik ga er zelf niets aan toevoegen als ik dat kan vermijden. Is meer een kwestie van attitude.. en attitudeverandering is wat mij "alcohol de baas" maakt.

't Is niet m'n bedoeling om te verbieden of zo, ik zocht kefir ff op en zag staan dat het een dikvloeibare, koolzuurhoudende en licht alcoholische melkdrank is... Ik ben opgehouden met lichtvaardig over alcohol te denken, dat heeft me in het verleden steeds rechtvaardigingen in de schoot geworpen om dan toch maar dat hele kleine beetje tot me te nemen waar ik zogenaamd niks aan kon doen en/of wat toch niet gevaarlijk voor me was.. (kersenbonbons, koken met alcohol, mondwater met alcohol etc...) Maar m'n lichaam reageert toch vaak anders dan mijn denken. En misschien reageert zelfs mijn denken wel anders dan ik denk dat ik denk...ik denk met de hersenen van een alcoholist, so be it... Ik ben voorzichtig, misschien zelfs achterdochtig geworden naar alles waar alcohol aan te pas komt, in welke mate dan ook. Ik vind dat ik er baat bij heb.

Hoihoi, Vandaag weer lekker allemaal dingen doen die tegen m'n gevoel ingaan. Dat begon al met opstaan. De zwaartekracht zei: blijf maar lekker horizontaal, toch opgestaan. Nu bezig met het schrijven aan Stap 1 uit het werkboek The Step Working Guides (NA-Anonieme Verslaafden). Geen zin in, want confronterend. Maar toch maar doen en naar mijn sponsor doormailen. Vanmiddag een kastje in elkaar zetten voor m'n ouwe moedertje. Geen zin in, maar toch maar doen. Etc. Door me zo elke keer over mijn weerstand heen te zetten kan ik aan het eind van de dag in elk geval zeggen dat het weer een goed bestede dag was en dus een fijne dag. Want door in de eerste plaats al tegen de zwaartekracht in te gaan en daarna dingen te doen waarvan ik in het begin denk dat ik ze niet voor mezelf doe maar voor een ander "moet" doen realiseer ik me weer dat ik deelneem aan het leven. En door me dat te realiseren valt het "moeten" weg, wordt het meer "mogen". Onbaatzuchtigheid klinkt zo mooi en weldoenerig, beetje niet van de wereld.. maar de mooiste dagen zijn die waarop ik me aan het eind van de dag realiseer dat ik dingen gedaan heb waar ik een ander blij mee gemaakt heb zonder dat ik er iets voor terugverlangde. Even over dat veelgenoemde kefir"plantje"... is eigenlijk not done op dit forum. Kefir zorgt voor een gistingsproces in melk en de melkdrank die dan ontstaat is licht alcoholisch...

Originally posted by: borretje Quote; Kun je jezelf zien als één persoonlijkheid en je zoon ook als een eigen persoonlijkheid die, los van de moeder-kind band nooit een reden kan/mag zijn voor andermans teloorgang? Ja, dat kan ik, ja. Nu wel. ....... Of ik enige, al is het maar heel klein, iets mag bijdragen, toevoegen, wat voor hem waardevol mag zijn.quote> Borretje: je geeft je zoon, jezelf, ons hier op het forum, iedereen.. de grootste bijdrage die je kunt leveren door alleen maar jezelf te verbeteren. Meer kun je niet doen en hoef je ook niet te doen. Ik vind je een dappertje..

Originally posted by: borretje Wat de beslissing van justitie over een 4 a 5 weken ook mag zijn, mij krijgen ze er niet (meer) onder. Als ik weer moet, ga ik weer. Net zo lang totdat mijn zoon krijgt wat hij verdient. quote> Borretje, mooi. En 50 dagen droog maakt je een kanjer. Maar aanvaard je ook dat je niet kan drinken als de beslissing anders uitvalt dan jij hoopt, als blijkt dat je zoon misschien iets anders verdient dan wat jij vind dat hij verdient? Ik bedoel niet dat ik je niet een gunstige uitspraak gun, maar ik bedoel of je jezelf een leven gunt na een ongunstige uitspraak, m.a.w. vind je jezelf waardevol genoeg om ongeacht de beslissing een nuchter leven te leiden? Kun je jezelf zien als één persoonlijkheid en je zoon ook als een eigen persoonlijkheid die, los van de moeder-kind band nooit een reden kan/mag zijn voor andermans teloorgang? Nuchter blijven, hoe ver je ook van je kind verwijderd bent, lijkt mij een enorme bijdrage aan het welzijn van je kind, ongeacht de omstandigheden. Borrie, sterkte, kalmte en wijsheid gewenst.

Ik durf steeds meer m'n zwakheden te zien omdat ik heb ervaren, en nog steeds ervaar, dat door m'n zwakheden onder ogen te zien en precies dát te doen waar ik altijd voor vlucht, m'n zwakheden aan sterkte verliezen.

Ik weet het, Sofie. Ik heb ondertussen een hele bibliotheek met 12-stappen literatuur en werkboeken in huis van verschillende fellowships (voornamelijk NA en AA) en maak daar ook dagelijks gebruik van. Het voordeel voor mij van het bezoeken van live-meetings is dat ik me uit m'n isolement haal, waar ik zo makkelijk en graag in vertoef, maar wat ook zo gevaarlijk voor me is. Internet is makkelijk en behulpzaam, maar real life is onverbiddelijk. Internet is bedonderbaar, real life geeft mij op m'n donder. En dat heb ik nodig. Soort van overlevingsmasochisme of zo..

Originally posted by: Sofie Dus "gewoon" niet drinken!quote> Ja, zo simpel is het. Er is maar één ding dat we hoeven te laten.. maar daar moeten we dan wél wat voor doen.

12 stappen in een kringetje met mensen?? Wereldwijd worden de 12 stappen gebruikt door mensen met een verscheidenheid van verslavingen om met hun ziekte verslaving toch een goed leven te kunnen leiden. Wereldwijd worden er op lokaal niveau meetings gehouden waar deze verslaafden wekelijks of meerdere keren per week samenkomen om hun ervaringen in herstel met elkaar te delen. Ik ben naar meetings geweest in Barcelona, in Brussel, in Malmö en natuurlijk hier in Nederland, en waar ik ook kom, ik vind er herkenning en erkenning. De meetings variëren in bezoekersaantal heel sterk, soms veertig, vijftig of meer mensen, soms maar drie, vier of iets meer. Er komen mensen die het hoogste woord hebben (kan ik veel van leren) en mensen die schuchter komen kijken (kan ik veel van leren). In het begin was ik ook wat afwachtend, maar naarmate ik meer goede ervaringen in m'n herstel kreeg kreeg ik ook steeds meer de behoefte om deze ervaringen te delen (sharen).. en nog steeds klotst het zweet me uit de oksels als ik in een grote groep met totaal vreemden m'n verhaal doe. Maar het gevoel van dankbaarheid als mensen na de meeting naar me toe komen om me te bedanken is geweldig.

Originally posted by: dhen Kohtje, hoe is het afgelopen met je kozijnen die niet mochten van de gemeente ?quote> Dat je dat nog weet!! Ze zitten er nog steeds.. ze worden voorlopig gedoogd. De gemeente is het beleid aan het aanpassen, iets wat jaren kan duren. Gebleken is dat een schoolgebouw van de gemeente, ook in de binnenstad en eveneens vallend onder beschermd stadsgezicht, ook is voorzien van kunststof kozijnen, van hetzelfde bedrijf als waar die van ons vandaan komen. Overigens was deze gebeurtenis voor mij een heel mooie oefening in dingen aanvaarden, machteloosheid toegeven, maar ook: doeltreffende argumenten aandragen, niet vluchten in een roes maar weerbaar opstellen..etc. Met altijd in het achterhoofd dat het is zoals het is, hoe het ook is.

zie het al, toine.. vermindert angstevoelens zoals piekeren, slaapproblemen, prikkelbaarheid en trillen... Nee, heb met dat middel geen ervaring. Die problemen had ik wel, maar die zijn er niet meer, of ik kan er mee omgaan sinds ik met het 12 stappen programma in de weer ben.

fluoxetine... klinkt als iets tegen gaatjes.

Haha, Bolletje.. Da's wel eens heel anders geweest, hoor. Ik leer ook. En ik leer altijd het meest van anderen. Van mezelf kon ik niets meer leren.. ik was eigenlijk helemaal perfect, vond ik. 't Was alleen zo verduveld vervelend dat de mensen om mij heen dat nooit zagen.. dat was zo frustrerend, zo pijnlijk en vernederend, dat ik wel móest gaan drinken. Dat was allemaal hunnie en hullie schuld. Nu ben ik er achter dat ik Jezus niet ben. Ik ben geen wereldverbeteraar, ik kan mezélf met pijn en moeite een beetje verbeteren, nog elke dag. Stapje voor stapje, dag voor dag.. niet alleen, maar met hulp van anderen met hún ervaringen. En jij bent ook een poepie/snoepie.

M.a.w. het forum heeft voor mij het plezier van alcoholisme vergald.. en daar ben ik het forum dankbaar voor.

Lief Bolletje, het is sowieso fijn dat er hier zoveel verschillende "denkwijzen" samenkomen. Mij heeft het altijd geholpen om niet zonder enige wroeging toe te geven aan de gemakkelijke weg van gebruiken/drinken... Vaak was drinken de voor mij enige manier om me happy te voelen, maar de stemmetjes van forumgenoten hielden me altijd af van het ultieme geluksgevoel dat drank me beloofde..

Originally posted by: bolletje .....vind ik het altijd toch gevaarlijk dat men een verslaving, een ziekte noemt. Een mens is dan gauw geneigd om te deken, ik ben ziek dus kan er zelf niets aan doen.quote> Zo dacht ik ook toen ik net te horen had gekregen dat ik lijd aan de ziekte verslaving.. mooier "excuus" kon ik zelf niet bedenken. Maar in de behandeling waar ik dit te horen kreeg, kreeg ik er meteen achteraan te horen dat er wel een mogelijkheid was om de progressie van die ziekte (lees: zelfvernietiging) tot staan te brengen. Vanaf het moment dat ik besloot dat ik machteloos was tegenover mijn ziekte en me commiteerde aan het herstelprogramma (m'n "medicijn"), had ik géén excuus meer om te gebruiken. Want ik ben niet verantwoordelijk voor mijn ziekte, maar wél voor mijn herstel. Verslaving is geen morele tekortkoming, het niet werken aan mijn herstel is dat wel. Ik mag nog steeds fouten maken, kan zelfs terugvallen, maar ik weet dat een terugval te wijten is aan het niet optimaal werken aan mijn herstel. Het vroeger op dit forum veelal gebruikte: opstaan, knietjes kuisen en verderlopen.. is mijn verantwoordelijkheid, het vallen wat daaraan voorafgaat is mijn ziekte. Op deze manier hoef ik mij dus niet te schamen dat ik een verslaafde ben, maar moet ik mij wel schamen als ik daar niets aan (wil) doe(n).

Originally posted by: dhen Iemand verzoeken om voorlopig geen alcohol in je eigen huis te laten drinken en geen alcohol in huis te hebben is niet hypocriet maar heet zelfbescherming voor een alcoholist. Het is juist hypocriet en een gevaarlijke zelfoverschatting om te denken dat een alcoholist dat wel even kan handelen, vind ik.quote> Madeliefje, ik vind dat Dhen hier de spijker op z'n kop slaat. Toen ik wilde stoppen met drinken (overigens met dezelfde gevoelens die tussen (euforische) hoop en (panische) angst heen en weer gingen) vond ik ook dat mensen om mij heen niet het slachtoffer mochten worden van mijn stoppen(!?). Zij hoefden het drinken niet te laten in mijn bijzijn. Ik zag toen echter over het hoofd dat ze al heel lang slachtoffer waren van mijn drinken, en dat ik ondanks al mijn wilskracht om te stoppen er niet in slaagde om me zelf geen slachtoffer te voelen van hun beoordeling dat ik teveel dronk. Vooral in het begin, toen ik nog wilde stoppen om een beter mens voor mijn naasten te worden, kwamen er om de haverklap smoesgedachten bij me op dat het eigenlijk allemaal wel meeviel en dat ik best af en toe mee kon drinken. Om maar niet te spreken van de momenten dat ik alleen thuis was en het aloude stiekeme drinken in praktijk bracht. Als ik mijn eigen drankje niet in huis had deed ik me tegoed aan de "smerigste alcoholhoudende drankjes" die er maar in huis waren. Het maakte me geen ene moer meer uit wát ik dronk, áls er maar alcohol inzat. Er zijn gevallen bekend van wanhoopsdrinkers die eau de cologne, aftershave of spiritus dronken. Zover ben ik niet gegaan, maar ik kan het me wel heel goed voorstellen. Het lichaam en de geest schreeuwen om alcohol, daar kan op den duur geen wilskracht tegenop. Angst voor het stoppen, angst voor de gedachte om nooit meer te mogen drinken, was voor mij een slechte raadgever. Ik ben zover in de problemen gekomen dat ik uiteindelijk geen uitweg meer zag. Op de bodem van de put heb ik een tijdlang "overleefd", zelfs een zelfmoordpoging lukte niet.. Mensen trokken hun handen van me af omdat ze me niet konden helpen, alleen maar mijn lijden verlengen. En daar, op die inktzwarte bodem, gebeurde er iets met me.. Wat daar gebeurde kan ik op dit forum niet uitleggen. Ik snap het zelf niet eens helemaal. Maar het was het moment waarin ik inzag, ingegeven kreeg, dat ik zélf de eerste stap naar rehabilitatie moest zetten. Dat was door zélf een beter mens te willen worden, niet voor of door iemand anders, maar alleen voor mezelf. En dat ik van daaruit opnieuw een leven moest opbouwen met de bouwstenen die een dag voor dag nuchter leven me aan zouden reiken. Ik weet nu dat een goed leven opgebouwd wordt met deze stenen, dat ik die stenen nodig heb en geen alcohol. Vanaf het moment dat ik er van binnen uit van overtuigd was dat ik geen alcohol nodig had kon ik pas naar anderen met een drankje kijken zonder verlangen naar zelf ook een drankje. Vanaf dat moment was ik geen niet drinkende alcoholist meer maar een herstellende alcoholist. En pas vanaf dat moment was ik veilig, ook in de nabije omgeving van drank, zelfs mijn "favoriete" drank, zelfs als ik alleen ben. Wat deze laatste allinea betreft: ik doe dit niet alleen, ik doe dit met een heleboel verslaafden samen. Als ik alleen met al mijn kennis in een hoekje ga zitten, neemt mijn verslaafde geest het heft weer in handen. Ik ben en blijf een verslaafde, en alleen door ervaringen in herstel met anderen te delen (zowel weggeven als ontvangen) kan ik alcohol werkelijk de baas zijn. Maar ik moet er niet te lichtvaardig of hoogmoedig over denken. Genezen ben ik nooit. Alertheid en zelfbespiegeling zijn voor mij een absolute must. Madelief, ik dank je voor je berichten op dit forum. Ik zie daar de angsten, vertwijfeling, onzekerheid, maar vooral ook de hoop op en nieuwsgierigheid naar een beter leven in waar ik zelf zo mee aan het jongleren ben geweest. Maar ook alle bochten waarin ik me zelf heb gewrongen om misschien, heel misschien, wie weet is het mogelijk want bij mij is het anders...zo makkelijk mogelijk van de drank af te komen. Dat is mij nooit gelukt, maar door nu meedogenloos eerlijk naar mezelf te zijn, dat wil zeggen dat ik kritiek die ik van anderen krijg gebruik als bouwstenen, en dus door hard aan mezelf te (blijven) sleutelen, is het leven wel een stuk aangenamer, zeg maar gerust: gemakkelijker geworden. Zoals ze wel zeggen: mijn slechtste dagen in herstel zijn nog altijd vele malen beter dan mijn beste dagen in actieve verlaving. O ja, nog even een vraagje: wat houdt ritueel afscheid nemen van alcohol met een maatje in?

Originally posted by: niwi alcoholisme is nu eenmaal een lichamelijke en geestelijke ongeneeslijke ziekte.... De geest schreeuwt om die eerste...het zou geen kwaad kunnen.... eenmaal daaraan toegegeven....begint de allergie zijn werk te doen... het lichaam wil dan steeds meer en meer....en nog meer... ...quote> Daarenboven is alcoholisme -of verslaving in het algemeen- voor mij ook een spirituele ziekte. Hoe om te gaan met die enorme zuigende leegte die ik ervaar, die onrust, die hopeloosheid, verlorenheid, die machteloosheid, wanneer ik ondanks enorme trek niet ga gebruiken? Die leegte moet ik vullen om me weer compleet te voelen, om weer compleet te zíjn, en dan niet met een drankje, een sigaretje, een koekje of een snoepje, maar met aanvaarding dat ik ben zoals ik ben en dat alles is zoals het is. Iemand heeft ooit geschreven: "When I stopped using, I had a God-shaped hole inside". Die leegte vul ik op met Hogere Macht, wat dat dan ook moge zijn..het heeft altijd de grootte en de vorm die ik nodig heb.

Will, gecondoleerd met het verlies van je vader. Ik hoop dat je sterk genoeg zult zijn om geen ontkenning te gaan zoeken in een alcoholroes, m.a.w. ik hoop dat je geloof in baclofen waarachtig is. Ook al lijkt het leven nu misschien voor je stil te staan, het gaat gewoon verder. En daar kan een vertroebelde geest niets aan veranderen. Ervaringen, gebeurtenissen die anderen overkomen, zijn voor mij altijd een aanleiding om mijn eigen ervaringen weer eens onder de loep te nemen. Zo ook met het overlijden van een naaste.. als ik daaraan denk, word ik ook weer afwisselend verdrietig, kwaad, angstig, en heel berustend.. dit laatste vooral door de afstand in tijd. Ik leer mij in mijn herstelprogramma te wapenen tegen allerlei gebeurtenissen in de toekomst, ik leer mensen in vertrouwen te nemen voor goede en voor slechte tijden, ik leer de relativiteit van alles te aanvaarden, ik leer alleen voor vandaag te leven, ik leer dat er machten zijn die groter zijn dan ik kan bevroeden, ik leer dat ik dus maar heel klein en kwetsbaar ben temidden van al deze enorme krachten en machten en dat vooral te accepteren omdat het is zoals het is... ... maar ik weet ook dat ik maar een mens ben die op onverwachte of overweldigende gebeurtenissen weer heel anders kan reageren dan ik me in kalme tijden heilig kan voornemen. Alles wat ik denk te weten is geen garantie dat ik het op de juiste tijd ook zal toepassen. Als ik voor mezelf al deze zekerheid niet heb, dan kan ik het een ander ook niet kwalijk nemen als ie anders reageert dan ik zou verwachten. En ik denk dat, als ik zelf in zo'n situatie het spoor bijster zou raken, ik heel dankbaar zou zijn als anderen me dan weer de weg zouden wijzen naar het juiste pad. Maar ja, ook dat dénk ik maar.. Me iets voornemen is mooi, maar waardeloos tot het moment dat een voornemen werkelijkheid wordt. Een voornemen is een voorschot nemen op de tijd.. onrealistisch. De tijd zélf zal het leren.. Will, hoe je hier ook doorheengaat: je hebt elk moment de mogelijkheid om je eigen leven in te richten.

Sorry, moet weer weg. Straks weer die meeting waar twee weken geleden niemand kwam opdagen. Maar je weet 't nooit, vorige week waren er zes.. ik heb de sleutel, dus moet er wel heen. Tot later.