Kohtje

Vergeef me mijn serieusheid en vastbijtendheid... Eergisteren stelde ik hier een vraag over wat de ziekte verslaving voor ons betekent. Om een serieus begin te maken met uit mijn kindrol te stappen ben ik me dat gaan afvragen. Niet met het idee om me er met een "jantje van leiden" van af te maken, maar met het idee dat ik nu óók wel eens wilde wat anderen konden, namelijk een gelukkig en sociaal aanvaard leven leiden zónder steeds de neiging om mezelf te verdoven en in een hoek gedrukt te voelen. Ik had het hier over verslaving als ziekte. Dat niet de drugs (alcohol), niet ons gedrag maar onze ziekte ons tot verslaafden maakt. Dat "iets" wat ons vatbaar maakt voor obsessie en dwangmatigheid in alle delen van ons leven het ons onmogelijk maakt om ons drugs(alcohol)gebruik in de hand te houden. Dat de ziekte actief is en blijft als we gevangen zitten in obsessieve, dwangmatige en egocentrische patronen die zich blijven herhalen en leiden tot lichamelijk, mentaal, spiritueel en emotioneel verval. Om uit die gevangenis van obsessie, dwangmatigheid en egocentrisme te komen heb ik me met hulp van een ervaren "stappenwerker" gestort op een in eerste instantie onoverbrugbaar lijkende berg van vragen die tesamen het NA werkboek vormen. Per mail heb ik vraag na vraag proberen te beantwoorden. Daar heb ik veel zitten "zwetsen"... Maar mijn sponsor wist daar uit te halen wat me werkelijk verder bracht. Wist mijn vooroordelen aan te wijzen, wist me ervan te doordringen dat veel van mijn "gezwets" niets anders was dan rechtvaardigen wat kromvaardig was.. Stap 1, erkennen dat ik machteloos stond tegenover mijn verslaving en dat mijn leven onhanteerbaar was geworden, heeft veel naar binnen gekeerd overdenkwerk gekost en veel schrijfwerk. Stap 1 alleen al wordt "behandeld" in 71 vragen. 71 Keer "me er niet met een jantje van leiden vanaf maken" kwam me af en toe voor als "om moedeloos van te worden". Toch zette ik door want ik merkte gaandeweg dat ik mezelf in combinatie met die "stomme" verslaving steeds beter ging begrijpen. Toen stap 1 eenmaal was gedaan begon het echte werk pas. Hoe kon ik de beleving van mijn egocentrische werkelijkheid omzetten naar een werkelijkheid waarin ik niet het middelpunt was, waarin ik me geen slachtoffer hoefde te voelen maar me meer als een druppel in/van de oceaan? Als niet onbelangrijk, maar zeker ook niet onmisbaar onderdeel van een geheel.? Daarmee aan het werk gaan was, en is nog steeds, een fantastische ontdekkingsreis. Ik leer steeds eerlijker naar mezelf te kijken, ik leer steeds meer schillen van m'n ego, van m'n persoonlijkheid, van m'n imago te herkennen. En kan ze steeds beter beoordelen op "handig, dus met een beetje gezond verstand nog goed te gebruiken" of "onhandig, misschien zelfs waardeloos, dus óf wegdoen, óf verbouwen.." Elke keer als ik een antwoord "ja" of "nee" laat volgen door een "maar...." ben ik allert. Check your motifs!! Maar dan wel eerlijk!

Uiteindelijk, Agnieta, ben ik zo'n zeven jaar geleden begonnen met uit m'n kindrol te stappen. Toen ik de fles definitief liet staan.

Goedemorgen, Sterkte Lieselot. Lekker hoor, al die oma's, opa's, ooms en tantes hier... Zelf hier zitten om de fles te laten staan en dan straks die kleine aanmoedigen om....

Al zwetsend is mij veel duidelijk geworden.

Kruidenthee, dat is wat ik bedoel met "zolang je maar niet de ambitie hebt om perfect te worden". Nastreven kan je soms boven jezelf doen uitstijgen. Maar je moet ruimte laten voor groei...

Mijn berlingo heet trouwens Kohtje..

Tja, jopie, een verandering kan vandaag een verbetering zijn, maar morgen weer aan verandering toe zijn..of verbetering.. Verandering is wat objectiever, hè? Berlingo's zijn lief.. vooral de oudere types. Maar 40 km/u is niet echt snel.

We zijn als Citrofiel zijnde natuurlijk wel behoorlijk bevooroordeeld. En da's eigenlijk niet zo best.

Hoi Asterix. Dat kan.. gelukkig is er keuze genoeg. Wij hebben er wel een. Lekker ding.

Kastanje, fijn voor je. Hoop dat 't je ook uiteindelijk gelukkiger kan maken. Ik zie je onderschrift "Niet perfect is ook Goed". Perfectie nastreven is niet zo erg, zolang je maar niet de ambitie hebt perfect te worden. Je kunt zeggen dat niet perfect zelfs beter is dan perfect. Het laat ruimte om te veranderen.

Even kopje koffie met een plak Citroëncake.. Citroën Cactus is tweede geworden in auto van het jaar verkiezingen. Niet gek.

sorry, weer vergeten...

Misschien toch nog wat ontwenningsverschijnselen, eline?

Ook kaboutertje en Joris en Boldus van harte gefeliciteerd met je verjaardag . Zo. Genoeg.

Goedemorgen, blondie , ploffie , loper , jowan , kastanje , Albert Remmo , eline , Yvonne , bolletje , MijnGerrit , Proud Mary , jopie , lady jane , toine , akelei en last but not least Agnieta :sun: !!!

En dan niet verder via dit forum spelen.. herstel is een persoonlijke aangelegenheid waar je alleen en met hulp van je hogere macht en sponsor aan werkt.

Opstandig? Waarvan? Agnieta, dit zou zomaar eens het begin van het antwoord op vraag 1 kunnen opleveren.. Opschrijven, meis.. opschrijven.

Groot ego - klein zelfbeeld. Herkenbaar. M'n ego moest wel groot zijn om mijn kleine, lage zelfbeeld nog enigszins te compenseren.

Meissie, meissie... het is geen studie in de zin van dat je er heel veel voorkennis voor nodig hebt. Zelfs geen zelfkennis.. die kweek je juist met eerlijk naar jezelf kijken. Je hoeft alleen maar te kijken. Kijken naar jezelf. En je bij alles wat je ziet alleen maar af te vragen of het klopt wat je ziet. De enige die antwoord op die laatste vraag kan geven ben jijzelf. Ik heb ook niet meer dan een MBO opleiding huisschilder. Kunstacademie tel ik niet als maatschappelijk aanvaard vakdiploma... was eigenlijk ook een soort "kennis van mezelf" opleiding. En hier vanavond ook diepvriesspinazie..

Je krijgt het niet benauwd van mij.. Drama scoort, zei ik eerder al. Door in je eigen drama te (gaan) geloven kun je jezelf niet ontdekken, meis. Ontdoe je van je façade en kijk eerlijk naar jezelf. Zonder te melden wat je ziet.. alleen maar waarnemen. Zonder oordeel van iemand anders, zonder oordeel van jezelf. Er nu even vanuitgaande dat je jezelf niet kunt veranderen in kalmte proberen te aanvaarden wat je niet kunt veranderen. Later kun je om moed vragen om te veranderen wat je kunt veranderen. Maar daar moet je eerst een helder en eerlijk beeld van jezelf voor hebben.

Agnieta, nog even een vraagje.. vraag 1 uit het stappenwerkboek van NA-Anonieme Verslaafden. "Wat betekent 'de ziekte verslaving' voor jou? Vooraf aan deze vraag staat een stukje tekst. 'Verslaving is een ziekte - niet de drugs (alcohol), niet ons gedrag maar onze ziekte maakt ons tot verslaafden. Er is iets in ons dat het onmogelijk maakt om ons drugs(alcohol)gebruik in de hand te houden. Datzelfde 'iets' maakt ons ook vatbaar voor obsessie en dwangmatigheid in andere delen van ons leven. Hoe weten we dat onze ziekte actief is? De ziekte is actief als we gevangen zitten in obsessieve, dwangmatige en egocentrische patronen. Deze patronen blijven zich eindeloos herhalen en leiden tot niets anders dan lichamelijk, mentaal, spiritueel en emotioneel verval.' Niet antwoorden hier op het forum. Voor jezelf onderzoeken en opschrijven in een schrift.

Iets leuks? Nou ja, ik heb geen trek, geen craving, geen voorraadje (drank en sigaretten), geen... ik heb eigenlijk niks. Best een rijk gevoel.

sorry, moest nog een achter.

Als het achterdeurtjes zijn, Bolletje, wel goed gesloten houden, hè?

Goedemorgen, Agnieta, ik heb met je te doen.. zo herkenbaar, die strijd met mezelf, die strijd met anderen over wat ik nou geheim moest houden en wat ik zo mondjesmaat kon vertellen.. steeds wikkend en wegend tussen de grote waarschijnlijkheid om totaal afgewezen te worden en de kans dat men me nog enigzins geloofde en misschien zelfs zielig en/of dapper zou vinden. Ik verviel daarbij in een steeds groter wordende leugen, in een steeds warriger web dat ik zélf aan het weven was maar waarin ik desondanks toch zélf verstrikt dreigde te raken. Drama scoort!! Met als gevolg steeds idiotere bedenksels. Het wrange daarbij was dat ik, om dit fake-leven in stand te houden -en ik kon écht niet meer anders-, steeds onder invloed moest zijn, of in elk geval de mogelijkheid bij de hand moest hebben om me te "bedwelmen".. Er waren momenten dat ik stopte met drinken. Dat was nodig omdat ik het lichamelijk niet meer volhield. Maar eenmaal weer een beetje nuchter moest ik, om verder te kunnen weer drank hebben. Ik raakte niet uit die modus waarin ik bang was om zonder alcohol door het leven te gaan. Ik realiseerde me best dat, als ik zou stoppen met drinken, er dingen zouden veranderen. Niet alleen maar dat ik niet meer dronken zou kunnen en/of mogen zijn (en daardoor de hele wereld aankon), maar dat werkelijk aan het licht zou komen dat ik juist helemaal de wereld niet aankon. Het "prachtige" beeld dat ik van mezelf gecreëerd had zou in duizenden fragmentjes uit elkaar spatten. Iedereen zou zien dat ik "niets voorstelde".. Om uit die modus te raken heb ik hulp nodig gehad. En om die hulp te vinden en te krijgen heb ik mezelf slechts één ding moeten beloven: geen drank, ook geen stiekeme voorraadjes. En geloof me, Agnieta, dat heeft me héééél zenuwachtig gemaakt, die belofte aan mezelf. Alles trilde aan me, tot aan m'n hersenen aan toe. Ik kon geen artikeltje in de krant lezen, ik kon geen kwartier achter elkaar slapen, ik kon geen kop koffie zetten, geen boodschappen doen zonder het gevoel dat ik het niet zou redden! Ik was gewend om op een huilerige, dramatische manier één of ander soort aandacht te vragen. Als ik die aandacht dan dacht te hebben kwam ik tot een soort van rust. Of liever gezegd: dan had ik weer een taak voor mezelf: de schijn hoog houden. Daar was ik dan zo druk mee, dat de trillerigheid, de zenuwachtigheid, de angst, naar de achtergrond gedrukt werd. Daar was ik dan ook zó druk mee, dat ik weer drank nodig had om het te kunnen volbrengen/vol te houden. Door die belofte aan mezelf heb ik geaccepteerd dat ik trillerig, zenuwachtig en angstig werd. Heb ik geaccepteerd dat het zo moest zijn en dat het voorlopig ook zo mócht zijn. Dit hoorde gewoon bij het afkicken. Niet één dag, niet één week, Niet één maandje maar, maar zo lang als het duurde... Die hulp die ik zocht en vond was veelzijdig. Allereerst mijn echtgenote die, op de hoogte van verslaving en afkicken, een oogje toekneep als ik niet of niet optimaal functioneerde. Maar ook een sponsor die me de oren van m'n hoofd vroeg over het hoe en waarom van m'n doen en laten. Soms werd ik doodmoe van die man, maar hij heeft me wel aan het denken gezet. Iets wat in het begin niet zo erg makkelijk ging, maar gaandeweg wel veel duidelijk voor mezelf maakte. Die me mijn manier van "vluchtdenken" openbaarde. En dan waren er nog de verhalen van medeverslaafden. Ik heb stukje bij beetje "begrepen" dat ik niet minder ben dan een ander. Ik trok me op aan de verhalen van mensen die al langer clean waren dan ik, ik probeerde uit te vinden waar het verschil zat tussen mensen die probleemloos clean bleven en mensen die er nog steeds moeite voor moesten doen, dus tussen géén trek meer en nog wel steeds trek, oftewel tussen niet-drinkers en nog-droog-drinkers.. Ik zou dit stuk nog veel langer kunnen maken, maar de kern is: door de vinger te leggen op het waaróm van mijn drinken werd drinken belachelijk. Confronterend maar helpend. Door zelfacceptatie was de schijnwerkelijkheid om me heen niet meer nodig. Zelfacceptatie, ik mag zijn die ik ben, ik hoef niet te zijn die ik denk dat anderen vinden die ik moet zijn. Noodvoorraadjes passen absoluut niet in het proces van herstel. Een noodvoorraadje duidt op een gebrek aan zelfvertrouwen en op het ontbreken van zelfacceptatie.