Kohtje

't Is allemaal zo betrekkelijk... Toen ik een aantal jaar geleden in een verslavingskliniek zat was daar in onze groep een man die we allemaal opa noemden. Kaal koppie, stok bij het lopen, rolstoel bij de dagelijkse wandeling, altijd pantoffeltjes aan. Hij vond het wel leuk om opa genoemd te worden en een beetje als een opa vertroeteld te worden.. Maar na ruim een week bleek dat ie op één na de jongste van de groep was. Die jongste was dan ook echt jong, net twintig.. Die man (opa dus) was totaal versleten door een leven vol zwaar physiek werk en overmatig alcoholgebruik.. nog geen vijftig jaar. Hij was erg aardig, dat dan weer wel. Echt een opa zoals ik me die altijd gewenst had. Een jaar jonger dan ik.

Dagpact: amandel Kaboutertje BillyBob jowan Blondie Agnieta Joris Kohtje

Je wens zal worden verhoord. Nog vier nachtjes slapen.

Ikke wel. Jij ook? Van harte gefeliciteerd in elk geval.

Ikke ook. Misschien morgen nog weer aanmelden, maar anders eind volgende week weer. Mooie week gewenst, en voor nu of straks welterusten.

Nou, ze zien er zachter uit dan ze zijn. Behoorlijk ruwe en dichte vacht, uitermate geschikt om door braamstruiken te rauschen op jacht... Maar een knuffelaar is 't wel. Ook erg lief naar kinderen en die van ons ook naar sommige katten. Andere katten is ie een beetje bang voor. Trouw naar de baas maar het jachtinstinct maakt dat ze soms absoluut niet luisteren. Niet ongehoorzaam maar afgeleid.. Bovendien een erg handig meeneemformaat. Te laat om jowan een goede reis te wensen. Of nee, dat had ik vanmorgen al gedaan?? Ff terugkijken.. Ja, al gedaan. Lucide, de meest effectieve manier om een (geestelijk) kalm leven te leiden is loslaten, oftewel de dingen laten komen zoals ze komen.. Dus die intake voor nu maar even laten en dan volgende keer wel weer zien.. Maar dat had je zelf ook al min of meer gezien. Yvonne, als jij zegt dat ooit het knopje omgaat wat betreft niet roken, dan geloof ik dat. Je komt me wel betrouwbaar over. Kaboutertje.. tja, kaboutertje. Het verleden kun je niet veranderen. Vandaag heb je alle ruimte om je richting te bepalen in de toekomst. Nog een !! Ploffie, ik hou ook van luxe, maar dan meer van de onbetaalbare. Dat gaat dus niet. Maar met een beetje minder ben ik ook al tevreden, hoor. Nagelknippertjes gebruik ik niet.. ik vind ze altijd het gevoel geven of ik m'n nagels uittrek.. Ik knip ze met een heel oud, goed knippend schaartje. Dat is nog van een oude tante van me geweest.. uit een naaigarnituurtje of zo. 't Is, voor zover ik me voor de geest kan halen, tot nog toe het enige erfstuk uit de familie dat ik in m'n bezit heb.. Nou, ik laat jullie weer even. Laters!

Bezig met campertje reisklaar maken. Morgen om half negen moet ik even naar de tandarts voor de halfjaarlijkse controle, daarna vertrekken we weer naar Frankrijk voor een weekje. Vorige keer Normandië, dit keer (weer) naar Bretagne. Hondje weer mee, die gaat naar het land van z'n roots. (Basset Fauve de Bretagne) We zijn zo'n beetje op zoek naar een "nieuw" hondje (erbij, hoor..geen vervanger). En we weten steeds zekerder dat we racisten zijn. Verschillende honden "bekeken" en "bestudeerd", maar we gaan hoogstwaarschijnlijk weer voor een Fauve..

in stand houden vergt liefde en geduld wat moeilijker is dan afbreken en opnieuw beginnen

Mooi Blekje, jezelf vergeven. Ik denk dat mezelf iets vergeven nog moeilijker is dan een ander iets vergeven. "Een ander iets vergeven is het mooiste cadeau dat ik mezelf kan geven", zei Marc Marie Huijbrechts vorige week in een one-man show op tv. Ik geef hem daarin groot gelijk. Pas als ik een ander iets echt vergeven heb hoef ik geen wrok meer te koesteren en kan ik dóór met m'n leven i.p.v. te blijven hangen in oud zeer. Maar mezelf iets vergeven is iets waar ik niet zo gauw aan denk. Toch helpt me dat ook om door te gaan, zonder mezelf ziek, zwak en misselijk te blijven vinden..

Fruitvlieg, ik denk wel dat ik eerst tot het uiterste gedreven moet worden voor ik dié beslissing kan nemen..

Ha, eline.. had je berichtje bijna geliked, maar dan lijkt het weer net of ik blij ben dat je een dagje uitlogt. Nee, ik vind het leuk dat je beseft dat het zomaar kan. Dat dingen niet altijd eerst tot een uiterste gedreven hoeven te worden om tot een bepaalde beslissing te komen.

Goedemorgen, Dagpact: jowan Lucide Kaboutertje BillyBob Agnieta Vol Blondie Joris Kohtje jOwan, ik wens je een goede reis en een mooi verblijf. Blij dat Kaboutertje weer meedoet met het dagpact. Bolletje, pfffffff... en het gaat maar om één huis?? Soms heb ik het idee dat je een hele Vinex-wijk aan het bouwen bent. En Agnieta, ai sink ai lof joe.., mallerd.

Dank je jowan.. (zoals in een meeting ) In een meeting is wat je net zei dan ook alleen bedoeld om te delen. Niet om een discussie te starten, cq uit te lokken.. Een ieder kan daar voor hem of haar uithalen wat ie kan gebruiken in zijn of haar herstel en de rest laten voor wat het is: jouw ervaring. Hier op het forum wordt wél op elkaar gereageerd. Op zich niets mis mee, maar ik heb soms het idee dat ik me hier moet verdedigen, dat ik mijn manier van herstellen moet rechtvaardigen, dat ik hier niet thuis hoor als ik mijn manier vertel omdat dat ik vanuit een enge, gevaarlijke sekte of zo hier zieltjes kom winnen.. En dat vind ik wel jammer, het voelt voor mij of ik een etiket opgeplakt krijg: Pas Op!! AA-er!! Ik ben geen AA-er. Er bestaan geen AA-ers. Er zijn wel een heleboel mensen die het programma van AA volgen, de 12 stappen van herstel. Ieder op zijn of haar persoonlijke manier. En stap 12 zegt alleen: geef de boodschap door. Nergens staat: je mag alleen bij AA blijven komen als je andere verslaafden aan de haren meesleept.. Er wordt niet aan zieltjeswinnerij gedaan. Of eigenlijk wel: je eigen zieltje kun je (terug)winnen door niet meer te vluchten in de waanwereld van alcohol..

Ja, jowan, ik weet wel wat je bedoeld, hoor. Maar zoals ik al zei, ben een beetje melig. Als ik er geen vertrouwen in had ging ik niet al ruim zeven jaar naar meetings. Meerdere malen met tegenzin gegaan, maar altijd, altijd!!! met een goed gevoel weer thuisgekomen. Zelfs na meetings waar mensen met een kwaaie kop zijn weggelopen. Ik ben zélf één keer met een kwaaie kop uit een meeting gelopen. Buiten gewacht tot ik weer afgekoeld was en teruggegaan om te bedanken voor de les die ik daar leerde: "mijn werkelijkheid is slechts een onderdeel van de werkelijkheid".

Ik ook. Maar of het helpt weet ik pas altijd na afloop. Sorry, jowan.. beetje melig.

verwijderd wegens niet meer van toepassing

M'n hele jeugd komt weer boven, alleen maar doordat Suikertje Ietjefietje Letje noemde...

Niet dat we thuis nou zo graag Russisch wilden spreken, hoor... Ik spreek ook geen woord Russisch..

Als dat Lets is, eline, ik spreek geen woord Lets. En Russisch was bij ons thuis verboden taal. Taal van de bezetter..

Maar dat vind ik te lang, ik heb mezelf dus Kohtje genoemd.

Nee, KohtjehalfLetje...

Ik doe niet mee aan het veranderen van andermans naam. De naam is niet voor niks gekozen. Eerbied voor iemands naam. Alleen getallen in een naam wil ik nog wel eens weglaten.. als dat niet voor verwarring zorgt als er iemand met dezelfde naam hier rondschrijft maar met een ander of geen nummer.

Mijn vader was een Let. Mijn moeder niet. Ik ben dus een half Letje...

Alles even lekker helemaal uit z'n verband rukken.. Het is een knal-gele aca diane en een gewone dyane. Bij de aca is de Y vervangen door een i. Waarom?? Geen idee..

Ik heb dat ook hoor, Lucide. Voornemens lijken klaarhelder, bevrijdend en "verlichtend", tot het moment dat ze in daden moeten worden omgezet. Dan lijken ze ineens het tegenovergestelde te zijn.. donker, mistig en beklemmend. Ik heb ervaren dat die stap van theorie (voornemen) naar praktijk niet zonder slag of stoot gaat, dat dán pas het echte vallen en opstaan begint. Dat kwam in m'n voornemen niet voor, dat vallen en opstaan.. dat dacht ik zo even te doen. Maar juist door dat vallen en opstaan, dat regelmatig m'n neus stoten doordat ik mezelf tegenkom, kom ik m'n tekortkomingen tegen. En pas als ik ze tegenkom en onderken kan ik de stappen nemen die nodig zijn om ze te overwinnen. Wat voor jou één en al ellende lijkt, is voor mij als toeschouwer mooi om te zien. Je bent, zolang je jouw proces blijft delen, voor mij een prachtig voorbeeld van hoe ik het bij mezelf kan, moet of mag bijsturen.. daarom is délen zo belangrijk. Niet om wat weggegeven wordt, maar om wat ontvangen wordt. En dat werkt vice versa.. Daarom bedankt dat je jouw proces van herstel zo gedetailleerd beschrijft.