Kohtje

Ik heb dat vooral altijd op nieuwjaarsdag nog altijd. Heb dat nu zeven keer weer meegemaakt. Op 1 januari 's morgens om een uur of half acht met de hond tussen de kater van anderen door (vuurwerkresten) door een abnormaal stille stad lopen. Wetende dat menigeen nu net half bewusteloos in neergezakt en over enkele uren een zwaar begin van het nieuwe jaar te wachten staat. De enigen die ik dan tegenkom zijn mensen met honden die, aan hun blik en houding te zien, eenzelfde soort gevoel hebben. Die, net als ik, blij zijn dat ze een hond hebben en een geldig excuus om op dit voor anderen onzalige tijdstip door de stad te mogen lopen.

Ja, Sowhat, dat moeten we toch echt even afwachten. De fauve de Bretagne is een roedelhond met een zacht karakter.. Daarvan uitgaande zal het wel loslopen ( ) maar dat moeten ze zelf toch maar een beetje uitzoeken. Vorige maand zijn we met ons eigen fauvje naar een hondenspeeltuin geweest waar zo'n 25 fauven bij elkaar kwamen. Dat ging allemaal probleemloos. We hebben vertrouwen in die gekke beesies.

Onze nieuwe ouwe hond is gered. Maandag zou hij zijn "inslaapspuit" krijgen. Maar hij krijgt nu in plaats daarvan de nodige vaccinaties om het land uit te mogen, moet dan nog drie weken in Frankrijk blijven en daarvoor is een tijdelijk opvangadres gevonden. Zo tegen half december kunnen we hem dan op gaan halen in Nantes. :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :)

En bij wijfie redelijk goed afgelopen dankzij een grote zachte zus onder aan de trap.

Niet met de internet- en telefoonverbinding. Wél met de radio en tv...

Bedankt voor de felicitaties namens Bihan. We zijn bezig met de adoptie van een 2e fauve. Ook 13 jaar oud, staat op de "dodenlijst" van een asiel in Frankrijk.

Al een half jaar zeggen we dat onze "hondgenoot" bijna 13 is. Vandaag is het dan zo ver: hij is 13!! Hij mag een half jaar 13 zijn, daarna gaan we zeggen dat ie bijna 14 is.

Dat lijkt nérgens op, An. 't Zijn gewoon 5 keiharde maanden ADB. Maar alsjeblieft NIET gaan denken dat het lijkt op "niet meer verslaafd zijn"...... :rose: (doe je niet, hè??) Lekker bezig.

Ah, zo... Ja, misschien monotoon, maar wel érg praktisch.. en ik hoor ze niet klagen dat het leven saai is of zo.

Heyena's.... schoonheden.

Ja, wel een beetje (???) verslaafd aan honden. Vooral m'n eigen. Geen haar op m'n hoofd die eraan denkt ook maar één van de 12 stappen op deze verslaving los te laten. Ik omarm deze verslaving... zolang ik er geen exceem van krijg.

Ja, die laatste bedoelde ik. Zal dan toch wel een airedale zijn.

Lijkt een mini-airedale. Maar ik vind de airedale zachter.(van karakter). En nu dan maar weer iets over verslaving of zo?

Ik vroeg op het dierendraadje of Ietje zeker wist dat het geen airedale terriër zou worden. Als grapje, natuurlijk, maar ik zag in die pup wel gelijkenis met onze vroegere airedale toen ie nog pup was.. En nu dan die "gast" daar op de achtergrond... Ja, onze airedale was een pracht en een schat. Maar ik kreeg exceem door z'n vacht.. Nu een basset fauve de bretagne. Ook een wat "handzamer" formaat, vooral in de auto. En ook een pracht en een schat.

Hé, nou zie ik daar op de achtergrond toch een airedale? Of is het een welsh?

hihi.... Veel plezier met Toby.

Puppy's zijn toch altijd wel leuk.. Zeker weten dat 't geen Airedale Terriër wordt??

Dank A3 voor het verklaren van hoe ik me een beetje voel.. Mataglap dus...

Hoezo: Stel, stel he.....? En wat dat risico nemen betreft: ik heb het over Onnodige risico's. Over het lot tarten.. waarom zou je dát doen?

Kan je niet volgen, sorry.

Dat ie geen risico's wil nemen zolang hij dat nog als risico's ervaart.

Groot gelijk, jowan. Aan de andere kant is hier wel alcohol in huis, sommige flessen al jaren gesloten, maar voor gelegenheden ook wel wat aangebroken flessen houdbaar spul. De vrijheid in keuze van wel of niet drinken heb ik ook lief en is ook zwaar bevochten. Maar afstand hoef ik niet (meer) te bewaren. Oók omdat het kan. De kramp is weg. De angst is weg. De behoefte aan is weg. Ik wil een ander niet opleggen dat ie niet mag drinken. Ik laat de keuze aan die ander. Wel vertel ik er bij dat soort gelegenheden bij waarom IK niet drink. Voor zover dat nog niet bekend is. Het komt overigens sporadisch voor dat hier in huis iemand alcohol drinkt. Mijn vrouw heel af en toe een glaasje bij het eten, of mijn moeder of een broer heel af en toe.. Maar dan blijft het ook moeiteloos bij één glaasje of flesje.. Het nut dáárvan ontgaat mij als alcoholist. Maar voor hun maakt nou net dat ene glas of flesje het feest.. is het een genotsmiddel.

Heb je je al eens afgevraagd WAT er in die maanden zo goed ging, behalve het niet drinken dan? En, diezelfde gedachtenlijn voortzettend, WAT dan ineens die ontzettende trek veroorzaakt? Is het "Niet Drinken" de basis van een goed leven? Als dát zo is, dan is die onoverkomelijke trek na een paar maanden toch gek? Niet de trek, maar het onoverkomelijke ervan. Of is er iets (???) dat trek opwekt, zodanig dat drinken de enige uitvlucht lijkt? In dat laatste geval is het misschien goed om daar eens aandacht aan te schenken. Bij mij heeft het jaren geduurd voor ik er achter kwam dat ik een ziekte heb. De ziekte verslaving. En dat die ziekte ieder facet van mijn leven beïnvloedt, zowel op physiek, als op mentaal en spiritueel gebied. Dat dat jaren geduurd heeft komt doordat ik mezelf afsloot voor de mogelijkheden die me ter beschikking stonden, maar waar ik me te goed en/of te intelligent voor voelde. Ik heb het over het 12-stappen programma, oorspronkelijk van AA, maar langzamerhand steeds meer gebruikt op allerlei gebieden wat betreft verslaving. Pas toen ik aan de hand van dit programma en mensen die met dat programma al de nodige ervaring hadden opgedaan begon te onderzoeken hoe mijn verslaving werkte, pas toen kon ik stappen nemen om mijn (drank)gebruik te beteugelen. Drank was niet mijn probleem. Drank was voor mij de (tijdelijke) oplossing van mijn problemen. Pas toen ik mijn werkelijke problemen onder ogen kon zien, kon ik het nut van alcohol op een doodlopend zijspoor rangeren. Als ik nu en dan al iets van een lichte trek ervaar, dan kan ik daar om lachen, want ik zie mijn eigen tekortkomingen die daar aan ten grondslag liggen. En ik heb gereedschap genoeg meegekregen om me van trek niet meer veel aan te trekken, mezelf even toe te spreken en verder te gaan met m'n leven, zonder kwijlend naar een terugval toe te worstelen.

Roepen is inderdaad makkelijk. Aanvaarden vereist, zoals jowan al zegt, loslaten en anders(om) tegen dingen aankijken. Niet alleen je eigen perspectief bepalend laten zijn, maar vogelvluchtperspectief toepassen, d.w.z. ook de belangen van anderen laten meewegen.