Kohtje

Hier is de miezer ook overgegaan in dikke miezer oftewel pijpestelen.. Ik heb nog eens nagedacht over verdergaan door hier weg te gaan. Ik wil nog steeds verdergaan. Miezemuizestapjes vooruit, dan weer eens een sprongetje achteruit.. gewoon zoals het leven gaat, niet te ingewikkeld.. dat ingewikkelde maak ik er in m'n hoofd vaak van maar loopt bijna nooit synchroon met de realiteit. En ondanks dat ik geen spectaculaire vorderingen op korte termijn maak in m'n herstel wil ik jullie er toch min of meer in (blijven) betrekken. Het schrijven en lezen hier maakt namelijk al bijna tien jaar een wezenlijk deel uit van m'n leven. Want buiten dat ik het forum leerzaam vind (op velerlei gebied) vind ik het ook leuk. Uiteraard de ene dag leuker dan de andere dag, maar toch... Virtuele werkelijkheid heet het hier te zijn. Maar wél opgebouwd uit échte, levende bouwelementen, de forummers. Ik hoop dat mensen die nu (tijdelijk) verdwenen zijn af en toe blijven meelezen en dat ergens, op enig moment, toch dat vonkje weer overslaat dat ze ertoe kan bewegen hier weer te delen, wat dan ook.

Wie bedoel je, Soothe? De ex van hub? Geen idee..

type maar in bij google. Afbeeldingen zat...

Goede morgen, We mochten van ons pupje zomaar uitslapen tot 7.00 uur. Maar dan is het ook rennen geblazen want hoge nood. En we kunnen hem niet zomaar even in de tuin zetten, we moeten ons eerst min of meer kleden en dan twee trappen af om hem op straat te zetten.. aan de lijn uiteraard. We zetten hier niemand zomaar op straat. Gisteren in de meeting even wakker geschud door een nieuwkomer. Niet persoonlijk, maar door zijn komst. Ineens drong weer even heel hard door waarom ik naar die meeting ga, wekelijks. Niet zozeer om de meeting zelf, maar om me bewust te houden van de gedragingen die me in het verleden naar de fles deden grijpen. Doordat ik al wat langer niet drink begint alles weer gewoon te worden. En als dingen gewoon worden glijd ik langzaam terug in oud gedrag.. en juist dat oud gedrag is waar ik in het verleden mezelf in kwijtraakte. Ik had juist geleerd mezelf over te geven aan het feit dat dingen die groter zijn dan ik aankan door mij niet te veranderen zijn. Meditatie hielp me daarbij, gaf me tijd en ruimte om m'n plek in het grote geheel te vinden en bepalen. Gaf me een veilig gevoel in de immense hoeveelheid indrukken die constant bij me binnenkomt. Maar meditatie verdween steeds meer uit m'n dagelijkse leven.. geen tijd, geen tijd, geen tijd. Waarmee ik steeds meer moeite kreeg om het voor mezelf overzichtelijk (klein) te houden. Gisteravond en vanmorgen weer even een kwartiertje de modder in m'n troebele bovenkamer laten bezinken. Dan ziet ineens alles er weer wat helderder uit. Dankzij een nieuwkomer zag ik ineens weer dat ik elke dag als beginner aan de dag moet beginnen om het helder en fris te houden. Dat ik elke dag als een nieuw cadeautje moet zien om het "spannend" te houden. Straks eens kijken hoe het met onze Dyane gaat. Die staat al sinds eind november bij een specialist voor een optische opknapbeurt. De lelijkste delen worden gerepareerd en gespoten. In maart mag ze de weg weer op, dus hoop dat het een beetje opschiet. Ondanks dat ik het bij vandaag probeer te houden, verheug ik me al wel op het weer van het voorjaar...

Goed gedaan, jochie.. die wandeling. Helemaal in je uppie. Die kliniek waar ik zat was er wel een van verslavingszorg. Daar mochten we bij speciale gelegenheden (boodschappencorvee) met z'n minimaal tweeën naar buiten en moest bij terugkomst geblazen worden. Ook na het "sporten" (in een ander gebouw) moesten we blazen omdat we met de hele groep maar zonder begeleiding buiten "de hekken" waren geweest. Ik vond dat toen best logisch, vandaar dat ik verbaasd was dat je zomaar alleen naar buiten mocht. Maar geen twee klinieken zijn gelijk. Dat vergeet ik wel eens. Net zo als dat geen twee verslaafden gelijk zijn. Las dat je overwoog hier te verdwijnen. Wie heb je daarmee? Jezelf. Blij dat je blijft. Voor jezelf.

Helemaal alléén op stap? Tijdens een opname in een verslavingskliniek? O!! En je zit nog in de diagnostiekfase... Good Luck!

Ik ben gewoon een beetje verdrietig. Kan niet goed omgaan met definitief vertrek, helemaal niet als dat van tevoren aangekondigd wordt.

Lars, je gelooft het misschien zelf nog niet, maar je begint situaties al beter te overzien. En dat al na twee weken niet drinken. Bovendien begin je dát wat je tegenkomt ook al te verwerken in je denkproces. Dat is heel wat anders dan ervoor weg te vluchten in een alcohol"roes" en niet altijd leuk en/of makkelijk, maar wél veel productiever. Met andere woorden: je boekt (nu al) vooruitgang. Ik hoop dat je die opgaande lijn weet voort te zetten. 't Klinkt misschien raar, maar van mensen die op deze manier met hun sores omgaan kan ik houden. Omdat ze me, zonder zich daarvan misschien bewust zijn, helpen om mijn eigen "point of view" levendig en creatief te houden. Dank voor je herstelverslag op deze draad.

"Ik vind" wil niet zeggen "dat iets zo is". Ik vind het hysterisch gedrag als mensen ineens hun account laten verwijderen. Alsof ze hier niet/nooit geweest zijn. Waarom zo rigoureus? Als je weg wilt gaan en blijven, dan ga en blijf je toch weg? Maar waarom je verleden helemaal wissen? Waarom voortbestaan in echo's (quotes) en reakties van anderen op je niet meer bestaande berichten? Schaam je je dan voor je eigen berichten, ben je bang voor gevolgen van wat je geschreven hebt???? En nou niet zeggen dat je, door je account te laten verwijderen hier niet meer terecht kunt. Ook zonder account kun je hier meelezen. En een nieuw account is blijkbaar ook zo aangemaakt. Ik snap het gewoon niet, maar op mij komt het over als een soort wanhoopsdaad waarmee nog één keer aandacht gezocht wordt. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat je na jaren hier schrijven ineens zo rigoureus alle banden doorsnijdt, alleen maar omdat je je niet (meer) kunt verenigen met wat er zich hier afspeelt. 't Is natuurlijk zo als wat Kate al zei: iedereen moet het zelf weten, maar IK snap er geen bal van...

Kalm toch, Loen. Waarom zo hysterisch? Zo dramatisch? Waarom je verleden (hier) willen wissen? Waar schaam je je voor, waar ben je bang voor? Wat is dat toch? Alleen maar onvrede? Tjeemig.

Tja Vlok, probeer je de één niet te beledigen, beledig je de ander weer...

Dank je. Jij ook.

Haha... nou stofzuigen is, na wc's schoonmaken, m'n minst favoriete bezigheid.

Goede morgen, Ha Lars.. ja, dat corvee, dat was wat. WC's schoonmaken, 's morgens. Kreeg je van die rubberen handschoenen, maar een kotszakje was ook wel handig geweest.. Stond soms (nou ja, soms??) kokhalzend die plee's te boenen. Wat een zooitje soms, al die afkickende verslaafden.. Tafel dekken was m'n favoriet. Kon ik m'n perfectionisme lekker op botvieren.. alle bordjes even ver van de rand van de tafel, alle kopjes even ver van de rand van de bordjes, messen, vorken netjes recht.. niet zoals anderen die met regelmaat alles maar op die tafel neerkwakten.. Oef.. wat ben ik blij dat ik een klein deel van dat perfectionistische gepietlut heb los kunnen laten. Nog lang niet alles, maar een klein deel..

Hoe doe je dát nou?? dat zzz zzz... ik zie dat het zzz zzzz uit je originele bericht in de quote niet gekopieerd kan worden (??)

Ja sorry, zootje. Ik heb het aangepast. Het is uiteraard niet mijn bedoeling om roken te verheerlijken. Wilde alleen aangeven dat ik zelf (voorlopig) vrede heb met de situatie zoals die is. M'n woordkeuze was wat ongelukkig op dit forum. Nogmaals excuus. En volhouden, hoor.

Loen, nu stel je jezelf ook als representatief voor. Ik denk niet dat hier mensen zijn die zichzelf representatief vinden voor een manier om van verslaving "af te komen".. Wel hulpvaardig om hun persoonlijke ervaringen te (blijven) delen. Tegelijk ook tegenstrijdig in je beweringen. Oude schepen achter je verbranden en nooit klaar zijn met leren, zoals je in je onderschrift schrijft, is jezelf beperken. Nieuwe wegen inslaan en blijven zoeken naar inspiratie en verdieping vind ik bewonderenswaardig. Maar oude schepen kunnen een hoop bijdragen aan wat je op je nieuwe wegen leert. Je moet verder. Natuurlijk. We gaan allemaal verder. Het mooie van dit forum is dat je verder kunt en toch altijd hier terecht kunt. Als dit forum je beperkt in je ontwikkeling ligt dat niet aan het forum maar aan hoe je je in/opstelt op dit forum. Mildheid is een groot goed en heeft niets met zwakte te maken.

Wat ik aan je berichtje van 13:22 uur niet begreep, Truus, was dat je nooit gedacht had dat je veilig was wat betreft een "normale" band met alcohol maar toch controle denkt te hebben over het toelaten van alcohol in je verslaving. Dit bericht kwam naar aanleiding van m'n opmerking dat "denken dat je veilig bent" de grootste Trigger is. Met jouw gedachte dat je controle over het toelaten van alcohol in je verslaving hebt bouw je voor jezelf een gevoel van veiligheid in wat betreft het omgaan met alcohol. Tenminste, zo vat ik het op. Voor mij geldt als enige mogelijkheid om veilig met alcohol om te gaan een diep besef dat ik niet veilig met alcohol om kan gaan. Al helemaal niet als ik denk dat ik het wel onder controle kan hebben met alles wat ik geleerd heb.

Ach zo...... Nee, dan vat ik je écht niet.

O, wacht... ik denk dat er een lichtje begint op te gloeien.. Je denkt wel een "abnormale" band met alcohol te kunnen hebben. Zoiets als met hangen en wurgen, het zweet op het voorhoofd en jezelf voortdurend bewust te zijn van je eigenlijke onvermogen om het in de hand te houden toch wat drinken... zoiets??

Nou Truus, als je je verslaving niet ziet als iets waar je geen controle over kan hebben, waarom laat je dan alcohol toe als je denkt dat je geen "normale" band met alcohol kunt hebben?

Geen idee. Weggevaagd, totaal.

Die vat ik niet.

Je eigen aandeel in je verleden heeft je leven naar de klaten geholpen. Je eigen aandeel daarin. Een naar de klaten geholpen leven kan, als je je eigen aandeel daarin veranderd, het begin zijn van een goed leven. Je zit niet op een eindpunt maar op een startpunt. Je kunt de kaarten nu, vandaag, in de kliniek, opnieuw schudden. De lijn van het verleden kan doorgezet worden (neergaand) of omgebogen worden, tot wel 180 graden... aan jou de keus. Bij ombuigen is hulp en ervaring van anderen welkom. Ik heb mijn levenslijn omgebogen met hulp van counselors, fellows (allemaal verslavingservaringsdeskundigen) en een programma dat me mogelijkheden en inzichten bood waar ik zélf nooit opgekomen was, waar ik zelfs in eerste instantie helemaal niks van wilde weten, maar dat me op een andere manier met m'n eigen denken heeft doen omgaan. Dat anders gaan denken waarmee ik bedoel dat niet alleen wat ik vind en weet geldig is maar dat er mogelijkheden, manieren, krachten zijn waar ik niet in geloof(de), is voor mij van essentieel belang geweest om een leven zónder drank op een aanvaardbare en zelfs bevredigende manier te leiden. Mijn leven was op een bepaald moment ook naar de klaten. Als ik toen niet de keus had gemaakt me te laten helpen/adviseren, als ik toen was doorgegaan op oude voet (met drank) dan was óf mijn leven nu nóg meer naar de klaten óf pijnlijk en langzaam uitgegaan. Ik ben blij dat ik hulp aanvaard heb, dat ik gedaan heb wat anderen me suggereerden. Mijn beste denken had me aan de rand van de afgrond gebracht. Aan de hand van ervaringen van anderen leerde ik inzien dat mijn beste denken niet best was...