Oskar

Mogge. Monter wakker. Lekker. Fijn om vroeg te zijn als er niks moet. Ja, krosanten bakken straks. Een dag zonder afspraken: heerlijk. Wel plannen. Maar we laten het maar gewoon ontstaan. In de schoenen zitten marsepeinen varkentjes. Dat wil zeggen: als de poezen zich vannacht hebben gedragen.

Oh kijk. Varkentje intussen ontdekt. De jongste sloop net de trap al af. Hij dacht dat ik nog sliep. Zo leuk om hem dan zachtjes te horen gniffelen in het donker.

Oh kijk. Varkentje intussen ontdekt. De jongste sloop net de trap al af. Hij dacht dat ik nog sliep. Zo leuk om hem dan zachtjes te horen gniffelen in het donker.

Oh kijk. Varkentje intussen ontdekt. De jongste sloop net de trap al af. Hij dacht dat ik nog sliep. Zo leuk om hem dan zachtjes te horen gniffelen in het donker.

Oh kijk. Varkentje intussen ontdekt. De jongste sloop net de trap al af. Hij dacht dat ik nog sliep. Zo leuk om hem dan zachtjes te horen gniffelen in het donker.

Mogge. Monter wakker. Lekker. Fijn om vroeg te zijn als er niks moet. Ja, krosanten bakken straks. Een dag zonder afspraken: heerlijk. Wel plannen. Maar we laten het maar gewoon ontstaan. In de schoenen zitten marsepeinen varkentjes. Dat wil zeggen: als de poezen zich vannacht hebben gedragen.

Mogge. Monter wakker. Lekker. Fijn om vroeg te zijn als er niks moet. Ja, krosanten bakken straks. Een dag zonder afspraken: heerlijk. Wel plannen. Maar we laten het maar gewoon ontstaan. In de schoenen zitten marsepeinen varkentjes. Dat wil zeggen: als de poezen zich vannacht hebben gedragen.

Oh kijk. Varkentje intussen ontdekt. De jongste sloop net de trap al af. Hij dacht dat ik nog sliep. Zo leuk om hem dan zachtjes te horen gniffelen in het donker.

Ik herken het patroon 100 %. Ik zit er al mijn hele leven in. Ik loop nu even leeg. Roken en/of vreten, zuipen versus een opgeruimd leven met rust en tevredenheid. Het kind of de volwassene? De vrijheid of het keurslijf?
Ik zie bij mezelf de valse hoop en het gevoel van controle die instorten: als ik me maar aan die en die regels houd, dan... In het begin is het gevoel van controle heel sterk en lekker, maar na verloop van tijd gebeuren er dingen waarvan ik onbewust had gedacht dat die er niet meer zouden zijn als ik me aan de regels zou houden: tegenslag, relatiegedoe, en vooral: negatieve gedachten over mezelf en mijn keuzes. Ik raak de controle kwijt. Zolang ik me happy voel ben ik in staat om me aan al die regels te houden, ik word beloond, maar als ze niet meer werken volgens mijn onbewuste (en volstrekt niet rationele) aannames, dan lijken die regels ineens een soort straf. Nou doe ik al die dingen en voel ik me nog waardeloos, nou, dan kan ik net zo goed...
Ik heb nooit geleerd om echt om te gaan met mijn zwaardere gemoedstoestanden anders dan weer vor de bijl te gaan en mezelf zo te verwaarlozen tot ik het zat was en weer genoeg motivatie had om me aan de regels te houden. Wat ik wel weer schattig vind, is dat ik er als een kind in ben blijven blijven geloven dat het werkt.
Dus ja, wel sporten, gezond eten, niet roken en zuipen, maar om andere redenen dan vanwege die onbewuste beloftes die meeliften met die gezonde keuzes: dan krijg ik voor altijd... dan krijg ik nooit meer... dan kan ik eindelijk... Het helpt mij om die verborgen beloftes steeds weer boven tafel te krijgen. Waar hoopte ik eigenlijk op? Dat ik nooit meer negatief zou denken of dat andere rampspoed zou wegblijven? Dat het leven moeiteloos zou blijven? Ik heb nooit goed leren omgaan met negatieve gevoelens en gedachten. Dat ik ze heb ligt niet aan mij, ze zijn normaal, niks mis mee. Ik hoef niets te doen om ze te voorkomen want ze komen toch, wat ik ook doe. Maar eigenlijk weet ik me op dat soort momenten geen raad, en dat voelt als iets kinderlijks: ik ben niet in staat om mezelf te helpen, en ik pak wat ik pakken kan om me niet reddeloos te voelen. Dat begon bij mij al vroeg: ik vrat de snoepkast leeg, en het kon me geen sodemieter schelen dat ik genadeloos op mijn kop zou krijgen van mijn moeder. Ik herinner me de roes heel goed. Voor mij is het dat: voor mezelf kunnen zorgen als het niet zo lekker voelt, zoals ik dat voor een kind zou doen. Eigenlijk doe ik nog steeds allemaal dingen om er zo snel mogelijk van af te wezen. Een soort zelfverwaarlozing. Eén van de redenen om niet te drinken is om dat patroon eindelijk te gaan doorbreken.

Als het weer en de donkere dagen die somberheid en gebrek aan beweging aanwakkert, zit er maar één oplossing op: vanaf nu ga je de winter doorbrengen aan de andere kant van de evenaar.
Neen, even serieus, hoop dat het terug beginnen roken niet ineens de drempel om te gaan drinken verlaagd want die situatie heb ik al een aantal keer aan de hand gehad: stoppen met beide, na enig tijd met één van beide falen en gewoon ook het andere opgeven.

Gelukkig @Oskar fijn te horen dat niet drinken lukt en dat roken is helaas kerkebaar me man is na7 jaar weer begon toen hij gestopt is met drinken. Tja 🤷🏼‍♀️ tuurlijk is roken slecht maar stoppen met drinken vindt ik belangrijker toch

Fijn dat je even van je laat horen @Oskar . Je bent natuurlijk niks verplicht, en even niks van je laten horen betekent niet direct dat het mis is. Vertrouwen.
Balen van die peuken. Was het plotseling? Ging er niets aan vooraf?

Goed dat je even wat van je laat horen Oskar.
En zoooo jammer dat het roken weer heeft gewonnen.
Maar je weet het hè: je kunt 100 keer stoppen, 101 keer weer beginnen, maar ooit komt de 102e keer stoppen en dan blijft het daarbij... geef niet op!!!

Goed je te lezen @Oskar bedankt voor je bericht.

Stoppen met roken en gestopt blijven is het eerste jaar heel moeilijk. Maar het gaat je lukken @Oskar . Echt.

Hier is weer even een stukje roze wolk. Nouja. Blauw.

Lieve moedige ezel❤️

Hmm, ik denk dat het goed is je schuldgevoelens te erkennen. Ja, je hebt er een troep van gemaakt. En ja, die heb je opgeruimd. Beide zijn er, beide zijn waar. Niet te ver in doorslaan. Beker wegbrengen.

Ik heb geen wijze woorden voor je maar ik vind het mooi hoe je jezelf laat zien en je bent een man naar mijn hart ❤️

Waarom zoveel aandacht schenken aan schuldgevoelens? Misschien is het goed om te realiseren dat het bewandelen van dit pad je ook gemaakt heeft tot de persoon die je bent.
Kleine anekdote: als kind was ik altijd al mollig. Rond mijn twaalfde ben ik intensief beginnen sporten en toen ik een jaar of vijftien, zestien was stond ik echt strak. Ik zag er goed uit, leefde gezond, kreeg bijval bij de meisjes maar ik werd ook agressiever en begon meisjes die niet het mooist waren te behandelen zoals ik daarvoor behandeld werd, één keer dat besef indaalde ben ik eigenlijk in een depressie belandt waarbij ik mijn lichaam compleet verwaarloosde want ik wou helemaal niet die persoon zijn die neerkeek op anderen en hen slecht behandelde.
Slaat dit ergens op?
Edit: misschien kun je die schuldgevoelens en je ervaring met drank net gebruiken om iets positiefs te doen?

In haast: ik heb niet gedronken hoor. Druk met werk. Door geestelijke motregen wel weer gerookt. En daar ben ik goed ziek van. Na een half jaar verdorie. Dat nu de kop weer aan het omdraaien. Nou is roken minder desastreus dan drinken. Maar ik ben wel geschrokken hoe plotseling deze verslaving er weer in klapte. Maar goed, ik drink niet.

In haast: ik heb niet gedronken hoor. Druk met werk. Door geestelijke motregen wel weer gerookt. En daar ben ik goed ziek van. Na een half jaar verdorie. Dat nu de kop weer aan het omdraaien. Nou is roken minder desastreus dan drinken. Maar ik ben wel geschrokken hoe plotseling deze verslaving er weer in klapte. Maar goed, ik drink niet.

Mogge. Ik lijk de vaste dagopener te worden. Ook bij mezelf bemerk ik een bepaalde ezelmoeheid. Hoewel ik steeds langer slaap word ik niet uitgerust wakker. Alles gaat traag en stroperig. Ik mis mijn roze wolk.
Ik wil en zal en ga niet drinken. Maar ik droomde er net al wel over. Dus het dagpact. Met een c vandaag.

DAGPACT
Oskar