Oskar

Schuldgevoelens steeds. Over wat een troep ik jarenlang van mijn leven heb gemaakt. Nou weet ik best dat het zo fijn is dat dat in het verleden ligt. En dat het zo knap is dat het nu anders is. En dat ik trots mag zijn. En dat het om de toekomst gaat en niet om het verleden. Maar toch schuldgevoelens steeds. Dat nummer blijft maar in mijn hoofd hameren. Mother I tried please believe me / I'm doing the best that I can / I'm ashamed of the things I've been put through / I'm ashamed of the person I am. Nogal pathetisch en niet eens fraai verwoord. En ik weet best dat ik me niet hoef te schamen. En dat ik ook een lieve jongen ben en alles. Maar er is geen houden aan. De neiging om mij af te sluiten. Weg, weg, weg! Nou ja. Wederom een verwaarloosd deel uit mijn gevoelsleven wellicht. Eens kijken wat ik daarmee kan. Maar nu eerst mijn beker maar weer naar de keuken brengen. En Bach draaien.

Schitterende droom. Daar kan Freud zijn tanden mooi op stuk bijten.

Zo ervaar ik het soms ook. Nu. Ik heb hier wat aan. Beker wegbrengen. Geduld. Dank.

Mogge. Ik lijk de vaste dagopener te worden. Ook bij mezelf bemerk ik een bepaalde ezelmoeheid. Hoewel ik steeds langer slaap word ik niet uitgerust wakker. Alles gaat traag en stroperig. Ik mis mijn roze wolk. Ik wil en zal en ga niet drinken. Maar ik droomde er net al wel over. Dus het dagpact. Met een c vandaag. DAGPACT Oskar

Het is niet ineens zozeer dat ik daar bang voor ben. Maar meer de realisatie dat mijn leven al veel meer in die richting is opgeschoven dan ik ooit voor mogelijk hield. Dat grijpt me bij de strot. Soms.

Deze week zag ik de 3-delige documentaire over Matthew Perry op Netflix. Nogal Amerikaans van opzet, maar wederom het tragische verhaal van iemand die zijn brood verdiende met de lach, maar intussen aan drank en drugs ten onder ging. Een heel leven worstelen met je verslaving, maar uiteindelijk toch voortijdig bezwijken. Confronterend. Ik worstel ook al 25 jaar. Ik zal toch zelf niet zo eindigen?

@spirit : heel veel sterkte vandaag en morgen. Een verschrikkelijke situatie waar je nu in zit. Klem tussen twee werelden. Voor jezelf kiezen is nu alleen eenvoudig als je geen gevoel in je donder hebt. Maar blijf jouw koers wel voor ogen houden. Ik hoop als dit ‘achter de rug’ is (wat klinkt dat toch bespottelijk) dat je je dan helemaal kunt richten op je eigen leven. Blijf sterk. Doorsta dit droog. Respect hoe je dit volhoudt. 🌷🤍

De angst voor de tandarts begrijp ik @Kaatjee , maar schaamte is niet nodig toch? Of ben je bang dat de tandarts boos is dat je vier jaar niet bent geweest 🙃 Mijn kinderen zijn dol op de tandarts. Nooit bang geweest, ook niet na vullingen en getrokken kiezen. Want na afloop mogen ze altijd een prulletje uit een bak kiezen bij de assistente. En de tandarts is in tegenstelling tot vroeger een gewoon mens die hallo zegt en goedmoedige praatjes maakt. Vroeg zat je zwetend en met kloppend hart in de stoel als die man zwijgend in je gebit zat te grotten en zonder enige aankondiging begon te boren. Jouw tandarts is toch wel lief @Kaatjee ? Of weet je dat niet meer na al die jaren?

Als nostalgicus vind ik dat wel mooi @bumperjim 🙂 Maar wel een gedoe. Wij zijn hier lid van de ijsvereniging. Want eens in de zeven jaar vriest het en gaat de ijsbaan een middag open. De jaarlijkse contributie bedraagt maar liefst € 3,50. Dat bedrag is sinds de tweede wereldoorlog niet meer veranderd denk ik. En dan komt er een stokoud mannetje langs de deur om het bedrag te innen. Schitterend vind ik dat.

Voor veel kunstenaars zal gelden dat de drang om te gaan kunstenaren vooral groot is als ze vol treurnis zitten. Als verwerking of innerlijke noodzaak. Als twintiger schreef ik dagboeken vol. Dat was ook allemaal sores en ellende. Ik schrok er van als ik het later teruglas. Maar het beeld is wel flink vertekend: als ik vrolijk en vol goede moed zat had ik geen enkele behoefte om te schrijven.

Nou, makkelijker dan wanneer ik dat beschermende laagje - de melancholie - niet zou hebben.

Mogge. Alweer een nieuwe dag. Het gaat maar door. DAGPAKT Oskar

Nou gewoon, niks eten. Wel thee. Ik vind ‘DAGPAKT’ mooier met een K. Hoekiger. Bij Oskar wordt er vaak ook Oscar van gemaakt. Soit. Ik hou er zo mijn eigen spelling op na.

Mogge. Om de oprukkende mateloosheid te keren wordt vandaag een dag van vasten. Daarna ga ik mijn leven van lichtzinnige monnik weer oppakken. DAGPAKT Oskar

Catharina de Grote. Maria Theresia van Oostenrijk. Van daaruit is het natuurlijk een kleine stap naar Etty.

Het vormt een beschermende laag tegen de teleurstelling denk ik. Je bent alvast een beetje op de narigheid voorbereid. En kunt het makkelijker inpassen in je systeem.

Het moet geen zwelgen worden. Maar het helpt wel om er lucht aan te geven. Druk van de ketel. Net als bij frustratie, ergernis, boosheid het helpt om er domweg over te praten. Iets waar ik als doorgewinterd introvert vaak niet eens op kom. Dat heb ik alvast opgestoken van mijn therapeutisch avontuur. Sommige treurnis leent zich echter minder goed om over te praten. Niet alleen omdat men daar vaak niet op zit te wachten, want treurnis hebben ze zelf thuis ook in overvloed, maar omdat er moeilijk woorden aan te geven zijn. Ofzo.

Nee. Een beetje melancholie vind ik wel lekker. Het kan alleen ontaarden in inktzwart. Of holle apathie. En dát is vaak de voedingsbodem voor excessen geweest.

Nee. Een beetje melancholie vind ik wel lekker. Het kan alleen ontaarden in inktzwart. Of holle apathie. En dát is vaak de voedingsbodem voor excessen geweest.

Controle. Loslaten. Het vinden van de balans daarin. Zoals dat onvolprezen KMW zo mooi verwoordt. Als je steeds maar alles loslaat wordt het een bende natuurlijk. Ja. Trump. Gezond verstand begint weer door te breken was mijn eerste gedachte. Mijn tweede: omdat ze bij de pomp meer moeten betalen stemmen ze maar op die ander. Ik maak mij geen illusies meer over gezond verstand. In de USA. Wiebelig? Ja, een beetje. Maar niet in die zin dat er kans is dat ik ga drinken. Sterkte @Smaragdie. Maar vooral eerst: geniet van je vakantie straks 🙂

Mogge. Omdat ik niet kon slapen voor het eerst in jaren weer eens rondgekeken op Facebook. Wat een raar wereldje is dat zeg. Nu weet ik het zeker: ik wil nooit zwemmen met dolfijnen. Wel heb ik erg veel zin gekregen in een gewone saaie dag.

Mooie verhaaltjes vandaag. Loslaten. Jezelf zijn. Creatief zijn. We zijn het nogal ontwend geraakt, in onze voortdurende neiging alles te willen beheersen. (We? Ons? Ik!) Maar als je er in slaagt je oude gewoontes van je af te schudden is het eenvoudig. Ik kijk graag naar het gedrag van jonge kinderen. Of van dieren. Ik vind dat bijzonder inspirerend.

‘Weet jij eigenlijk wel zeker dat jij de schildpad bent, schildpad?’ vroeg de krekel op een ochtend aan de schildpad. De schildpad keek hem beduusd aan en begon na te denken. Na een tijd zei hij: ‘Nee. Dat weet ik niet zeker.’ Somber gluurde hij onder zijn schild vandaan naar de krekel. ‘Ik wel,’ zei de krekel. ‘Ik tsjirp, dus ik ben de krekel.’ Hij maakte een sprongetje van plezier. Ik doe niets, dacht de schildpad. Maar dat is volgens mij niet genoeg om de schildpad te zijn. De kikker had het gesprek gehoord en zei: ‘Ik kwaak, dus ik ben de kikker.’ ‘Inderdaad, kikker, inderdaad,’ zei de krekel. ‘Jij kwaakt, dus jij bent de kikker. ’Zij sloegen elkaar op de schouders en keken de schildpad tamelijk meewarig aan. Zou ik dan misschien niet de schildpad zijn? dacht de schildpad. Maar wie zou ik dan zijn…? Als ik nou eens denk: ik schuifel, dus ik ben de schildpad… Hij schuifelde wat heen en weer. Nee, dacht hij. Dat is niets. Er schuifelen er trouwens zoveel. De schildpad voelde zich eenzaam en onzeker, terwijl de krekel en de kikker vrolijk wegliepen, elkaar op de schouders sloegen en zongen: ‘Wij weten wie wij zijn!’ Toen klonk er opeens een geraas vanuit de top van de eik, waaronder de schildpad stond. Het was de olifant die daar bij zonsopgang naar toe was geklommen. Nu viel hij. ‘Ik val…’ kon hij nog roepen. Toen viel hij met een zware slag op de grond vlak naast de schildpad. Dat is de olifant, dacht de schildpad somber. Dat staat vast. Even later sloeg de olifant zijn ogen op. ‘Hallo schildpad,’ zei hij zachtjes. ‘Weet je zeker dat ik dat ben?’ vroeg de schildpad verbaasd. ‘Weet je dat echt zeker?’ ‘Ja,’ kreunde de olifant. ‘Wie zou je anders zijn?’ ‘Dat weet ik niet,’ zei de schildpad. ‘Nou dan,’ zei de olifant en met een pijnlijk gezicht voelde hij aan de enorme bult op zijn achterhoofd. De schildpad had de krekel en de kikker wel achterna willen hollen. Maar ja, dacht hij, als ik dat doe geloven ze helemaal niet dat ik de schildpad ben. En dus bleef hij stil staan, in het gras, onder de eik, en zei zachtjes tegen zichzelf: ‘Hallo schildpad. Hallo.’ (Uit: Misschien wisten zij alles, Toon Tellegen)

Een uitlaatklep voor de melancholie zoeken. Dat zou best heilzaam kunnen zijn. Ik kan best vaak een levensblije eikel zijn. Maar altijd er is ook een sombere onderstroom. En soms laait die op. Daar moet ik wat mee. Muziek maken is lang geleden, maar ik heb wel eens de terugkeer van de piano overwogen. Of wat vaker gedichten schrijven. Dat is nog eenvoudiger. De treurnis bewerken en vruchtbaar maken. Er een creatieve slinger aan geven. In plaats van het te laten overheersen door positiviteit. Dat lukt wel vaak, maar niet altijd. Dank.