knakker

Ik ben wel benieuwd naar die thee van jou @Musashi. Laat je weten hoe hij was, het liefst met beschrijving van jouw rituelen daarbij 🙃 En gefeliciteerd met je eerste week!

Inderdaad. Prettig dat er ineens weer een plek is met mooie gesprekken 🙂

Dat rockbottom kan best een mooi hulpmiddel zijn bij het stoppen, maar we moeten ons niet wijs gaan maken dat het noodzakelijk ervoor is. Anders wordt het het zoveelste excuus om het niet voor elkaar te krijgen.

Ik vind slapen wel mooi werk

Oh haha, je had er eerst omheen geschilderd 🙂. Dan maak je nu je vroegere luiheid weer goed. Maar ben je nog niet zo precies dat je nu de hele muur opnieuw gaat verven omdat je anders een kleurverschil krijgt?

Sinds enkele jaren werk ik ook in de zorg en het valt mij ook op dat mijn collega’s in hun menslievende geestdrift steeds aan komen draven met medicijnen en behandelingen, en dat het niet bij hen opkomt dat sommige mensen het eigenlijk mooi geweest vinden en het liefst vredig zouden sterven.

Wat een drukte op dit nachtelijk uur al Marie. Maar waarom achter een kast verven?

Mogge mensen. De winter zal nog drie dagen brullen. Onze noorderlingen: sterkte met de sneeuwstorm des doods die voor vandaag is aangekondigd. Hier valt tot dusver de overlast reuze mee maar mijn zoons krijgen vrij van school en sport. Ik ben nu ook iemand geworden die zegt vroeger in mijn jeugd.

Over het algemeen vind ik het juist wel een goed idee om je stopplan aan de relevante omgeving duidelijk uit te spreken. Om gedoe als hierboven beschreven van toe doe niet zo ongezellig te vermijden. En om op zwakke momenten een steun in de rug te hebben. Maar dan moeten je vrienden wel het beste met je voor hebben, en dat is niet vanzelfsprekend begreep ik. Dat er dan wellicht wat premature dopamine vloeit heb ik er wel voor over. Als ik echter voor de 366e keer vertel dat ik gestopt ben met roken krijg ik dopamine noch schouderklopjes, maar word ik slechts meewarig aangekeken. Laat het eerst nou maar eens zien jongen. Toch vertel ik het ook dan om praktische redenen. Anders blijven ze steeds vragen of je meegaat roken.

Dankjewel Bob!

Joh @Artax, ik heb geen idee waar jou ergernis vandaan komt. Ik probeer mild en constructief te reageren op de verzuchting van @renaldo61 hierboven en jij reageert alsof ik hem een schop geef. Allicht. Dat had ik hem ook niet afgeraden ofzo.

Dat heel de wereld zal meevallen hoor. Ik vermoed dat dit bij vlagen zo voor je voelt. Wellicht dat de ervaring af te wijken van de anderen overdreven versterkt wordt door autisme? Ik zie wel dat je bij sommigen soms ergernis opwekt door eindeloze herhaling zonder vooruitgang. En dat terwijl je tegenwoordig dagelijks opent met ‘er is een verschil tussen inzicht en ernaar handelen’.

Maar waarom zeg ik dat eigenlijk hier? Terug naar de verslaving. Over stagnatie gesproken. Als iets mij nog meer heeft gestagneert is dat het wel. De drank natuurlijk vrij letterlijk omdat je lam niet echt vooruit komt. Maar ook het voortdurend bezig zijn met stoppen. Het idee: eerst moet ik van de drank, het roken, of wat ook af; daarna ga ik dit of dat eindelijk eens oppakken. Als plan, als voornemen, maar onbewust ook als excuus. Het stoppen mislukt en de boel blijft wederom stilliggen.

Een mooie visualisatie van het niet drinken, die kalender. Vroeger zou ik zoiets tamelijk kinderachtig hebben gevonden, maar ik geloof nu wel dat het werkt voor de motivatie: het openvouwen van een blaadje. Jammer dat er na een volle droge maand niet een mooie bloem op de top mag worden opengevouwen. Maar daar zit die stomme vogel al 🙃 Goed gedaan Marij. Blijf bloempjes maken.

Ambities in de zin van het streven naar rijkdom, carrière, aanzien of macht heb ik ook zelden gehad. Tijdens mijn studententijd (mijn meest rationele periode) overviel mij de zinledigheid daarvan. Het najagen van wind. En dat inzicht is nooit meer verdwenen. Maar daardoor viel ook een belangrijke drijfveer weg om vooruit te komen. Stagnatie, cynisme en somberheid volgden. Maar er is wel enige morele ambitie voor in de plaats gekomen. Hallo Rutger Bregman. En ik heb de verwondering teruggevonden waardoor ik wel weer aardig schik heb in het leven.

Mogge mensen. Nog steeds is alles wit buiten. En er gaat nog veel meer vallen. Het verkeer valt stil, mensen hoeven niet meer naar hun werk. Toch voel ik mij wonderwel op mijn gemak in deze magische wereld. Omdat alles er zo prachtig uitziet. Omdat alles langzamer gaat. Omdat het nu knierpt als je buiten loopt.

Een overtuigende verklaring wel @Adri03, hoewel het voor onze levens geen vrolijk beeld schetst: beschonken dan wel voorgoed mislukt 🙃

Vele triggers herken ik vaak, maar dat ‘meedoen’ totaal niet. Ja, vroeger, in mijn studententijd allicht. Maar tegenwoordig maakt het mijn familie en vrienden echt geen zier uit wat ik drink. Ik heb dat destijds juist wel weer enorm gemist dat we voor ‘samen dronken worden’ blijkbaar te oud of te burgerlijk waren. Maar zijn er bij jullie dan ook nadat je duidelijk hebt uitgesproken dat drank iets problematisch is geworden in je leven nog steeds mensen die je proberen over te halen er desondanks ééntje gezellig mee te drinken??

Ja, mooi hè? Maar het is inderdaad méér dan de schilderachtige wintertaferelen. De gang is trager, de wereld rustiger. Er worden ook allerlei afspraken geannuleerd. Ik merk dat ik een bescheiden mate van isolement ook erg prettig vind 🙃

Dat is ab-so-luut ook mijn ervaring en één van de belangrijkste inzichten om mij aan de verslaving te kunnen ontworstelen. Ik sta paf van hoe de verslaving - vooral ook onbewust - je leven kan beheersen, ook in periodes dat je denkt dat het best meevalt. En als dat wegvalt springen opeens overal geheime laatjes open en ga je bijvoorbeeld ook genieten van sneeuwpopjes, ik noem maar wat.

Ik ben een beangstigend hardnekkig gewoontedier. Het is maar goed dat wij vroeger thuis bijvoorbeeld nooit aan genocide deden na het avondeten, anders was ik daar nooit vanaf gekomen.

Helemaal niks. Behalve dat het voorziet in een gewoonte die ik mijzelf mijzelf jarenlang heb aangeleerd.

Ik heb voor mijn werk twee jaar geleden een EHBO-cursus gedaan. Maar ik merk wel hoe snel alles weer uit mijn door alcohol aangevreten geheugen verdwijnt. Ja, ik zou de boel kunnen opfrissen, maar ik vrees dat het water laten lopen in een vergiet is zolang ik die kennis niet regelmatig in de praktijk breng. Over mijn kinderen maak ik mij eigenlijk nooit ongerust. Maar die stikken ook bijna nooit.

Dat gezegd hebbende moet ik wel erkennen wat een godsgloeiende moeite het kost om zo’n eenvoudig inzicht tot dagelijkse praktijk te maken. Het is niet zomaar even schudden en de ketenen vallen af. Of misschien ook wel, alleen ik buk steeds om ze weer op te rapen en om te leggen. Ik merk dat nu vooral met roken. Elke keer als ik stop (en dat is nogal eens) voel ik mij bevrijd en opgelucht, om enkele dagen of weken later toch doodleuk en zonder echte noodzaak weer te beginnen.

De grootste beloning voor mij is dat ik van al die dodelijk vermoeiende patronen van de verslaving ben verlost. Dat voelt echt als een bevrijding. De rest is bijvangst.