knakker

Nou, ik ga hier zo dadelijk een goed glas sencha op drinken 🙂 Proost!

Ach Moes, dat is spijtig. Hoewel ik je er misschien ook even met een theestruikje van langs zou kunnen geven vooral ook sterkte gewenst me de sores. Geloof me: die neigingen zijn echt wel om te buigen hoor. Niks point of no return. Kwestie van oefening en volharding.

Sodemieter zeg. Bumpy nu meteen ook al op het jaarpact. Way to go 🙂 Het doet me overigens nu ook een beetje denken aan van die getuigenissen die je bij de EO vaak ziet. Dat iemand plotseling tot geloof komt en dan ineens ook helemaal niks meer begrijpt van dat hij al die tijd daarvoor zo dom heeft kunnen zijn. Ik hoop ook dat het gewoon een product van voortschrijdend inzicht en gezond verstand voor je is 😉

Ik ook 54 en nergens pijn. Maar misschien ben ik al geruime tijd dood.

Dat belonen heb ik juist mijn twijfels over. Nou ja, het is altijd leuk om jezelf te kietelen, maar de enige beloning waar het mij om gaat is juist dat ik een leven leef zonder de ketenen der verslaving. Dát is waar ik dagelijks van geniet. Al het andere is bijzaak. Als je iets gaat belonen is onvermijdelijk het idee dat er een uitzonderlijke prestatie is geleverd. En dat impliceert dat weer stoppen iets heel zwaars is. Terwijl het juist zo vreselijk eenvoudig kan zijn: je ontworstelt je aan de dwangmatige patronen en vervolgt opgelucht je weg. Leef met vlag en wimpel, maar hou het simpel

Het doel is wel om definitief te stoppen? Dat gedonderjaag van denken: nou ja, nu kan ik er weer eens eentje proberen en dan vervolgens de hele kast leegdrinken kennen we bijna allemaal. Die gedachten zullen waarschijnlijk nog wel een tijdje langs blijven komen. Als je erin slaagt die gedachten domweg niet meer serieus te nemen ben je al een flinke stap verder. De twijfel voorblijven. Meteen: hop, nee, niks. Als ik eenmaal voorzichtig begin of het misschien eventueel toch zou kunnen heb ik eigenlijk al verloren.

Zo is dat. Een prima grondhouding. Je moet het ook niet te groot maken. Bij mijn eerste stoppoging voelde het voor mij als liefdesverdriet, compleet met weemoedig door de velden dwalen. Wat een aansteller.

Ik ben een man van symbolen en rituelen. Nadat ik in 2019 uit de kliniek kwam kocht ik een zilveren dollar. The walking liberty. Daar heb ik jaren mee in mijn broekzak gelopen. Niet omdat ik het ding toverkracht toeken maar om mij er voortdurend aan te herinneren waar ik vandaan kwam en waar ik naar toe wilde. Ik heb de munt kort geleden weer in ere hersteld. Ik meen oprecht dat zoiets mij meer oplevert dan het volgen van therapieën en het lezen van boeken.

Ik dacht na bijna 4 jaar droog dat ik een kans maakte om gematigd te kunnen drinken. Dat ging een paar maand goed. Ik had gedacht dat als het mis ging ik gewoon weer de stopknop zou kunnen indrukken. Maar dat was verdorie niet eenvoudig. Ik ben twee jaar periodiek aan het klootzakken geweest. Sinds september weer klaar. Voorgoed, mag ik hopen.

Ja. Ik ook goedemorgen.

Mogge. Vandaag geen werk maar de hele dag met mijn collega’s op training. ‘Omgaan met agressieve cliënten.’ Met acteurs en rollenspellen want dan is het net echt. Nou, dolletjes. Ik noch mijn collega’s hadden hieraan behoefte, maar het moet van de inspectie geloof ik. Terwijl we kampen met problematische personele en financiële tekorten wordt een belangrijk deel van het personeel hier twee volle dagen voor uitgeroosterd en uitbetaald. Ik heb in mijn leven bijna nooit iets opgestoken van zulke cursussen. En dat ligt niet alleen aan mijn eigenwijsheid.

Ik overweeg nu ook om mij aan te sluiten bij het radicaal nudisme.

Heel goed Moes, een belangrijke stap voorwaarts. Ga je nou morgen die thee der koningen drinken?

Ik vind het wel een mooie ontdekkingsreis van je @bumperjim. En verrassend ook, ineens na al die jaren. Kun je iets naar voren leunen, dan naai ik de blauwe knoop meteen maar vast op je revers. Of loop ik dan weer te hard van stape?

Met pleaserigheid heb ik niet zo heel veel moeite. Veel meer met mensen die daarvan geheel verstoken zijn. Ook hier komt het natuurlijk wel weer aan op dosering en balans.

Wel, wel, het thema van de dag is saaiheid. Ik vind het altijd nogal makkelijk om iets af te doen als saai. Ik heb nu thuis een puber die alles saai vindt. Als ik mij ergens in verdiep, of echt geïnteresseerd ben in iemand kom ik zelden tot het oordeel saai. De kunst van het leven: in het alledaagse het bijzondere ontdekken. Maar vandaag heb ik pizza gegeten en morgen valt hier en daar een bui. @Musashi: lukt het om het kurkje in de fles te houden vandaag?

There’s only one way to find out

Leuk je weer te zien Piet. Ik herinner me je van de tijd dat ik hier acht jaar geleden mijn eerste wankele stapjes zette, en later volgde ik met interesse je poging om matig te gaan drinken. Sterkte met alles en ook met je nieuwe poging de zaak weer onder controle te krijgen.

81 dagen is een mooi fundament. Ik zit ook (weer) op zoiets geloof ik. Hopelijk brengt 2026 wat je ervan verwacht. In maart naar Jan Geurtz lees ik hierboven. De huisgoeroe van het forum die ik ook heb ontdekt. Ik vond zijn boek De Opluchting de meest aansprekende manier om een verslaving te benaderen en te beëindigen.

Ik ben wel benieuwd naar die thee van jou @Musashi. Laat je weten hoe hij was, het liefst met beschrijving van jouw rituelen daarbij 🙃 En gefeliciteerd met je eerste week!

Inderdaad. Prettig dat er ineens weer een plek is met mooie gesprekken 🙂

Dat rockbottom kan best een mooi hulpmiddel zijn bij het stoppen, maar we moeten ons niet wijs gaan maken dat het noodzakelijk ervoor is. Anders wordt het het zoveelste excuus om het niet voor elkaar te krijgen.

Ik vind slapen wel mooi werk

Oh haha, je had er eerst omheen geschilderd 🙂. Dan maak je nu je vroegere luiheid weer goed. Maar ben je nog niet zo precies dat je nu de hele muur opnieuw gaat verven omdat je anders een kleurverschil krijgt?

Sinds enkele jaren werk ik ook in de zorg en het valt mij ook op dat mijn collega’s in hun menslievende geestdrift steeds aan komen draven met medicijnen en behandelingen, en dat het niet bij hen opkomt dat sommige mensen het eigenlijk mooi geweest vinden en het liefst vredig zouden sterven.