knakker

Hey, ik hoor mezelf hierboven ineens zuchten 🙃 Maar geen zorgen, ik strompel en struikel er ook al jaren op los. The mother of all modder. Het eeuwige verschil tussen theorie en praktijk. 'Je moet het met jezelf eens worden' zijn jouw wijze woorden meen ik. En dat valt soms niet mee, als in je eigen kop iedereen door elkaar roept. Mijn ervaring is dat de meest bruikbare adviezen komen van de ervaren modderaars. Maar ik zou je besluit inderdaad niet laten afhangen van een bokbiertje. Volgens mij maken ze intussen in Nederland alleen nog maar van die vieze zoete. Ik denk niet dat die microbrouwer daarvan geïnspireerd zal raken.

De laatste dag. Daar gaan we dan. Ik wens iedereen alvast prettige oliebollen. Gisteren aan zee gewandeld met zoons. Was aangenaam. Introverte pubers en hun problemen. De precaire balans tussen helpen en loslaten. Vanavond gewoon onbekommerd met de buren het jaar uit luiden. Dat ik dan als enige geen glas champagne (of nee, van die vieze mousserende wijn) neem is allang geen punt meer. Ook al omdat mijn laatste drankjaren niet meer sociaal waren, maar zich ergens in het halfduister afspeelden, achter een juten doek.

Ik wil ook wel op de lijst. Of word ik dan geacht om in februari weer te gaan drinken?

Sehr gut. Ik zit me af te vragen of ik het zou willen als ik in staat ware mij aan die who-norm te houden. Ergens wel. Maar dat geworstel en ook dat boekhoudkundige gedoe eromheen niet. Wat voegt voor jou de drank nog toe aan je leven eigenlijk?

‘Dat zal ze leren’ was schijtlollig bedoeld. Zoon is 14. Naar zee is hier favoriet. Tijdens wandelingen voer ik met hem de beste gesprekken. Moeilijke gesprekken moeten overigens vooral kort zijn. Daarna vis eten. Ofzo.

De eerste dag vakantie is begonnen met knallende ruzies thuis. Problemen rondom oudste zoon en ruzie met vrouw over hoe daar mee te gaan. Uiteindelijk ging iedereen mopperend en scheldend slapen. Was ik maar weer aan het werk dan kon ik daarover klagen. Nee. Maar gedonder thuis trek ik mij wel meer aan. Vandaag ben ik alleen met de jongens. Misschien moet ik maar eens een eind met ze langs de zee gaan lopen. Dat zal ze leren.

Jaantje, ik heb over een nogal mystiek bloempje gehoord. Youtan Poluo, fragiel en minuscuul, die volgens de boeddhisten slechts eens in de drieduizend jaar bloeit bij zeer bijzondere gebeurtenissen. Ik ga hem voor je zoeken.

Ik vond de podcast Onverdoofd wel prettig. Van Erik Jan Hermens, de schrijver van het zeer leesbare boek ‘Hallo muur’. Ik vind podcasts over dit onderwerp al snel iets drammerigs hebben. Maar dit zijn gewoon tamelijk ontspannen gesprekken met mensen over hun verslaving. Met Wim Kieft bijvoorbeeld.

Welkom. Als je letterlijk wijnboerin bent, kun je je beroep dan nog wel blijven uitoefenen? Dat compliceert de boel wel. Maar stoppen met wat je hindert is een prima voornemen. Succes!

Door de associatie met de Lama’s heb ik aanvankelijk weinig met improvisatietoneel. Maar ik lees wel geboeid mee. Om zo te acteren lijkt me best therapeutisch. Als toeschouwer zou ik denk ik de stilering teveel missen.

Het is volbracht. Het jaar zit erop. In elk geval qua werk. Ik ben zo opgelucht. Meestal overvalt een vakantie mij als een plotseling genoegen. O, nu alweer? Dit keer telde ik de dagen. Acht dagen vrij! Eind van deze week gaan we naar België, de slagvelden van de Eerste Wereldoorlog bezoeken. Ja, ik weet de gezelligheid wel weer meteen op te zoeken. Mijn zoon had het met geschiedenis op school en vond dat ook erg boeiend. Maar vandaag niks. Gewoon weer pompiedom.

@Reacher: kom hier opdat ik u knuffel

Overigens merk ik in alcoholische praatgroepen en in mindere mate ook op dit forum dat het helemaal niet op prijs wordt gesteld als je interesse toont. Want dan is het weer de bedoeling dat je alleen deelt over je eigen struggles. Het valt allemaal nog niet mee.

Mij is juist vooral aangeleerd naar anderen om te kijken en jezelf niet zo belangrijk te vinden. Zodoende werk ik nu in de zorg en blijf met mijn eigen onverkochte zieleroerselen zitten 🙃

Jawel hoor, snoeshanen genoeg. Wat lullen over je werk, de politiek of wat je bezighoudt dat lukt ook allemaal wel natuurlijk. Maar het verwoorden van de echt diepere gevoelens of ervaringen die je betoveren dat is al een hele klus. En daar dan ook nog weerklank mee vinden bijna onmogelijk. Kijk, dat hoeft natuurlijk ook allemaal niet persé. Sommigen vinden een gesprek over het weer of de nieuwe aanbouw van hun huis al meer dan voldoende. Maar ik mis dat bij vlagen wel, dat ik hoeveel ik ook klets, schrijf of onder de mensen ben, dat een bepaald deel van mijzelf altijd onontsloten of onbegrepen blijft.

Ik gebruik de termen vaak door elkaar geloof ik. Maar alleen is volgens mij domweg fysiek niemand in de buurt en eenzaamheid het bewust zijn van de onmacht contact te leggen. Ik vind het wel fijn om een paar mensen om mij heen te hebben, mijn gezin, waarbij ik gewoon mijzelf kan zijn zonder moeite en onrust. (Irritante term, ‘gewoon jezelf zijn’. Ik zou ook niet weten wie ik anders zou moeten zijn.) Maar het streven, mijn streven, in elk contact is vinden van herkenning, begrip en het komen tot verbinding met de ander. En daar gaat het vaak mis. Bij elk woord dat ik spreek of schrijf voel ik vooral hoe het tekort schiet en word ik mij bewust van het anders zijn. Niet dat ik nou zo’n vreemde snoeshaan ben, maar ik bedoel meer hoe geïsoleerd elk individu uiteindelijk is. Die eenzaamheid vind ik vaak verschrikkelijk. Maar goed. Ik praat teveel. Er gaan ook hele periodes voorbij dat ik van bovenstaand totaal geen hinder heb.

Persoonlijk vind ik dat wensgewicht totaal niet van belang. Het is maar een getal, een vlag die je ergens neerzet om aan te geven in welke richting je moet gaan. Het gaat om de richting.

Ik heb mijn gehele jeugd op het platteland doorgebracht. Als kind was ik gelukkig in die vredig kleine dorpsgemeenschap en omringd door bossen. Als tiener vond ik het saai. Ik verlang nog steeds terug naar die kleinschaligheid, want ik romantiseer dat alles enorm. Maar ik geef nu de voorkeur aan kleinere provinciesteden, het liefst dicht bij de natuur zodat ik makkelijk kan vluchten als de meute mij benauwt.

Mogge mensen. Het gevoel van eenzaamheid wordt niet veroorzaakt door te weinig mensen om je heen, maar door het gebrek aan contact met hen die je omringen. In de volstrekte eenzaamheid en stilte van de natuur voel ik mij doorgaans juist gelukkig. Als ik met veel mensen om me heen gezellig zit te kwaken overvalt mij vaak hoe ontoereikend eigenlijk elk contact is en hoe fundamenteel onze eenzaamheid. Uuteindelijk is iederien allenig.

93,1

Nou, het zit er weer op dames en heren. Fijne ontspannen dag vandaag. Wandelingetje, potje tafelvoetbal, boekje. Restjes van gisteren als diner. En voor papa een jodenhaas. Ik had echt zin in een goed stuk vlees. Ik verbaas me nog steeds hoe de mist die er toch al enkele weken hing ineens weer optrekt. De levenslust is helemaal terug. Dus ik heb mijn zelfmoord maar weer even uitgesteld. Dat kan altijd nog. Van uitstel hoeft niet altijd afstel te komen. Van de weeromstuit goddorie toch weer gerookt. En vandaag weer niet. Dat stoppen met drinken is best te doen, maar die sigaret krijg ik er moeilijk de deur uit. Ja steeds een paar weken. En dan hop. Omdat de uitwerking minder ontwrichtend is tolereer ik het makkelijker. Je lazert niet steeds om als je rookt en gaat er ook geen ruzie van maken met je vrouw. Ja, je krijgt er wel longkanker van, dat is ook niet leuk, maar dat ligt zover in de toekomst dat het mijn handelen niet zo erg beïnvloedt.

Stoppen met anderen de schuld geven. Je eigen fouten erkennen. Vergiffenis vragen. Ons werkelijk inleven in het lijden van anderen. Solidair zijn met de zwakken. Als we dat allemaal doen zal de wereld veranderen. Zo sprak Leo gisteren. Ik vind dat wel wijze woorden. De mensen die ik hier op hoorde reageren knikten instemmend maar begonnen meteen over Trump en de politiek. Kijk, zo schiet het niet op.

Mogge mensen. Gisteren op mijn werk voor dertig man een kerstdiner gekookt. Mensen van de straat, verslaafden, terminaal zieken. Ik zag er als een berg tegenop omdat mijn pijp aardig leeg is na weken dubbele diensten draaien wegens personeelstekort. Normaal kuier ik tamelijk zorgeloos door het leven, maar gisteren kon ik van allerhande stress en spanning nauwelijks slapen. (Ik droomde dat mij gevraagd werd een vliegtuig te landen. Kijk daar moet-ie heen. Zwetend werd ik wakker. Soms overdrijft mijn onbewuste wel een beetje.) Maar ziet. Gaandeweg kreeg ik ineens de geest. Elke gang op tijd in oven en op tafel. Het vliegtuig keurig aan de grond gezet. De mensen waren ook erg dankbaar. Zo ontroerend. We werden zelfs toegezongen. Gek hoe dat werkt tussen de oren. Ik stroom ineens weer vol goede moed. Vandaag heb ik helemaal niks. Geen verplichting, geen bezoek, geen plan. Wat is dat toch heerlijk. We weten nog niet eens wat we gaan eten. Dan alleen het weekend nog werken en daarna een volle week vrij!

tanden moeten knarsen tranen zullen stromen schreeuw het erken het het ergste moet nog komen Ik ben nu ook een mens geworden die zegt dat hij blij zal zijn dat alles straks weer achter de rug is. Het enige waar ik echt naar uitkijk is met het gezin kadootjes uitpakken onder de kerstboom. Als we elkaar van tevoren tenminste niet de hersens hebben ingeslagen. Ik ben zo moe dat ik niet meer slaap. Vier dagen nog, jongen. Dan is vrede op aarde weer voorbij.

@moderator Doe iets. Grijp in!