Jannigje

Ik heb net een stukje op jouw draadje geschreven Sita en zit nu te snikken achter mijn iPad. Onze situaties zijn anders, maar pijn is pijn en verdriet is verdriet. Ik heb twee verhalen, het verhaal van hoe het verder ging bij de chirurg en het verhaal van hoe ik me voel. Eerst maar de chirurg: het leek wel of hij zich anders of beter had voorbereid. Vorige keer had hij nog een soort nonchalante houding van "ach mevrouw, het is niet kwaadaardig, dus het valt allemaal reuze mee, en eigenlijk stelt het niet zo veel voor" Dat laatste is voor mijn rekening, mijn gekleurde interpretatie, ik weet het. Deze keer reageerde hij anders. Hij had het nu heel duidelijk over het verwijderen van de tumor, in twee etappes. Eerst kunstmatig een embolie opwekken waardoor de bloedtoevoer wordt beperkt in de hoop dat de tumor dan slinkt en vervolgens het ding verwijderen. Hoe kleiner de tumor hoe minder ingrijpend de operatie dan is. Al met al wel een verhelderend gesprek, maar niet genoeg om mij een gevoel van vertrouwen te geven. Ik heb daarom gezegd dat ik graag een second opinion wil van een zeer ervaren arts uit het AMC en gevraagd of hij dat in gang kan zetten. Dat was geen probleem en dat gaat hij doen. Geen idee hoelang dit nu gaat duren, dus weer wachten, moeilijk. Volgende week maar eens bellen of alles is aangekomen en wanneer ik een afspraak kan verwachten. Het is heel dubbel: het is een grote operatie en dat wil ik liever niet natuurlijk, maar ik heb ook iets van: haal het eruit! Dat ding groeit nog steeds en verdringt alles in mijn buik. Verder worstel ik erg. Ik merk dat ik een beetje terughoudend ben om het op te schrijven. Ik merkte dat ik de afgelopen weken doodop was en erg emotioneel. Maar wat was er dan? Ik wist het niet en als ik het niet meer weet, sluit ik me meestal op. Dat probeer ik af te leren, maar dat lukt op de moeilijkste momenten vaak niet. Afijn het borrelde naar voven, uiteindelijk. Ik was boos! Kwaad was ik en ook verdrietig, maar vooral kwaad. Op de oncoloog? Ja en nee. Zij heeft een fout gemaakt, maar het ergste was dat zij mij iets in het vooruitzicht stelde dat nu niet doorgaat. Ik heb de neiging om nu te stoppen met schrijven, niet omdat ik niet weet wat ik wil zeggen, maar omdat ik denk dat "jullie" dit niet willen horen, mij hierom zullen afkeuren. Ik vind het leven heel moeilijk, heel vaak te moeilijk. Ik sla me er zo goed mogelijk doorheen. Veel mensen zullen niet of nauwelijks iets aan mij merken, ik heb een aangeleerde buitenkant die een heel andere persoon voorspiegelt. Dat kan ik een bepaalde tijd volhouden en dan moet ik gauw weer weg om dan vervolgens "opgelucht " thuis "de te kleine schoenen die pijn doen" uit te kunnen doen. Vroeger ging ik dan eten en later drinken. Maar ja, dat hielp en helpt me niet, dus dat doe ik niet meer. Hoewel ik in deze periode wel ben aangekomen door teveel en ongezond eten. Maar ik probeer daarin een beetje mild te zijn naar mijzelf. Ik moet toch op de een of andere manier overleven. Ik ben wel veranderd, laat meer zien, maar toch. wie zit er te wachten op iemand die zuchtend en kreunend door het leven gaat? Ik was boos omdat ik niet doodga binnen afzienbare tijd maar door moet leven. Maar dat is nu net het probleem: Leven, hoe doe je dat? Elke dag weer die strijd! Ik ben nu alweer uren bezig om mijzelf uit het moeras van de somberheid te trekken. Over een half uur ga ik dan naar de sportschool. Dan is het me weer gelukt, deze keer. Ik wil niet dood, maar dit leven vind ik zo zwaar. Doorgaan lijkt dan soms de enige oplossing. Daarom was ik boos. Ik moet dus verder en andere oplossingen zoeken.

Lieve Sita, gedondoleerd met je verlies. Toen ik wees werd, was ik me daar pijnlijk van bewust. Mijn vader stierf als laatste. Het voelt nog steeds vaak leeg en pijnlijk. Mijn anker leek weg terwijl ik emotioneel gezien helemaal niet kreeg waar ik zo'n behoefte aan had, maar toch. Toch was er ergens voor mijn gevoel een thuis. Dat was weg. Ik gun je dat jij je eigen thuis kunt creëren, veilig voor jou en je dierbaren. Ik kan je geen raad geven, probeer mezelf ook maar zo goed mogelijk door het leven te slaan. Dus schrijf ik dan maar op wat ik wel zie voor een ander en niet zo goed voor mijzelf: Wees maar mild voor jezelf! Je maakt zoveel mee en dat is allemaal zo moeilijk! En kijk niet te ver vooruit. Dan zie je misschien alleen maar de berg die heel hoog lijkt. Maar misschien is er wel een kronkelend pad omhoog dat minder stijl is.

Goedemiddag allemaal.

Spannend voor je, blijven voelen wat (ook) jij nodig hebt, dan kom je een heel eind denk ik. Geven wat kan, niet alleen aan hem, maar ook aan jezelf. Sterkte

Jou heb ik al een poosje niet gelezen hier Smart, hoe is het ook al weer, ben je op vakantie?

Fleurtje, hoe gaat het met je? Gaat het weer een beetje?

Nou ja, Reacher haar plaatje ook weg?

Dank voor je antwoord jowan Hé waar is Kohtje in zijn autootje gebleven? Van de site afgereden?

jowan, bedoel jij " stop met vechten" = "wordt kalm"? ik heb vaak het gevoel dat als ik stop met vechten ik ten onder zal gaan. in mijn geval dan niet zozeer aan de drank, maar dat ik dan helemaal ten prooi val aan depressies. Als ik niet meer knok, wat dan?

Kohtje, gefeliciteerd!!!!! (de computer maakt er spontaan "kontje" van)

Het is het waard Asterix. Ik hoop van harte dat je vrouw eindelijk hulp vindt/krijgt die ze nodig heeft om van die vreselijke angsten af te komen. Want inderdaad, dat is geen leven.

Hoi Reacher,

I am Reacher!!!!!

Goedemiddag. Yvonne, Net als jij kom ik er ook niet toe om alle draadjes te lezen, dus er ontgaat mij ook veel denk ik. He lukt soms niet eens om de dagdraad bij te houden. Yvonne, wat fijn dat jij geniet. Ik benijd je daarom. Begrijp me goed, ik gun het jou en iedereen, maar ik zou het zelf ook zo graag willen. Het lukt soms wel, soms is het er even, zomaar spontaan, maar vaak niet. Ik moet er hard voor werken. Dat vind ik moeilijk. Lars, ik begrijp het wel, maar ik vind het ook doodzonde. En de gedachte "met mij wordt het nooit wat" is mij helaas erg bekend. Maar het brengt jou en ook mij niets. Of het ooit wat wordt? Ik weet het niet. Ik hoop het, ergens hoop ik het toch nog. Voor jou, voor mij.......... En Lars, waarom zou je gaan? Door een akelig bericht van één persoon! En wij dan? Je weet dat wij niet zo denken. Ik bestempel mijzelf niet vaak belangrijker dan een ander, maar in dit geval wel! Dus je blijft?........... Afgesproken!!!!

Warempel, "het staat er" Sterkte voor alle geblesseerden onder ons. Pijn is naar. LadyJane alweer aan het volleyballen? En Lars heeft pijn En dan is er nog de geestelijke pijn, ook akelig. Ik wou dat ik een toverstokje had, maar dat heb ik niet. Is isschien maar goed ook. Stel je voor........ Ook ik neem de eerste niet! Wel zo nu en dan zin in de laatste tijd, zelfs na al die tijd. Het blijft opletten!!! Vieren jullie de vrijheid?

Nogmaals goedemiddag, er heersen vreemde krachten hier blijkbaar. Mijn eerdere bericht is foetsie

Goedemorgen

Sorry, Bob, heb ik gemist!! . Ik vind het zelf fijn die toevoeging, mij helpt het. enne bedankt voor die bluhmen!

Tekort aan energie op alle fronten hier

De laatste weken krijg ik soms weer zo maar ineens de gedachte dat ik wil gaan drinken. Eerst was het "het maakt toch niet meer uit", daarna was het meer van "wat doet het er eigenlijk nog toe" Dat is gevaarlijk. Ik heb het niet gedaan, maar de gedachten waren er wel. Sneaky, kwamen zo maar binnensluipen, altijd als je minder weerstand hebt. Het blijft dus opletten.

NBW en Lika, goed gedaan!!!

Bob, je eh.... je bent mij vergeten en Dhen ook De 24 e

Ik hoop dat dat je goed doet!

Oké, snap ik. Sterkte!!!!!!

Suikertje wat akelig voor je. Wat is er aan de hand? Wil je dat zeggen? Goed dat je gebeld hebt trouwens. Ik ben zelf al uren aan het twijfelen of ik het zal doen, nog niet gedaan