Alle activiteit

Lieve Yana. Ik vind het zo erg voor jou. Ik kan me dat zo goed voorstellen wat je meemaakt nu. Ik wil iets opbeurends zeggen, en dat lukt me niet. Ik heb nooit geleerd er voor iemand te zijn, om lief en aardig te zijn, zoals jij. Ja, die standaard zinnen, die krijg op wel op papier. Maar dan heb je het wel gehad wat mijn "sociale vaardigheden" betreft. En meer krijg ik weer eens niet de strot uit. Ik leef met je mee, maar ja, heb je wat aan.

@Etty toen ik minder ging pleasen merkte ik dat mensen mij aardiger vonden en vanzelf meer naar me toe trokken. Omdat je meer jezelf wordt en dat aantrekkelijk is, neem ik aan. Dat pleasen heeft ook iets onwaarachtigs, dat mensen aanvoelen. Hier dezelfde plannen als Lika. Sportschool, wandelen met vriendin die overspannen is.

Ha @Yvonne, ik snap het hoor. Maar de plannen komen niet verder dan in ons hoofd. Misschien scheelt dat? Ha @lady jane! @Mormelwat een lekker plan voor het eten!! Bijzonder. Aankleden hier en naar de sportschool. Het kan ook zonder zin:-) Daarna naar vriendin met wie het niet goed gaat. Toedels!!

wegwezen daar spirit.

goeiemooiemorgen frummers

En nu lieve mensen ga ik er vandoor, straks met Kees naar een keuringsarts, vanmiddag vrijwilligerswerk... Maak er een mooie dag van luitjes...

Wow, ik zit dat nog even te overdenken... ...... hahaha, ik zit nu echt heel serieus te bedenken wat ik nou moet antwoorden, lief van je, dat zeker ❤️... Ik kom er even niet uit. Sowieso zou ik het het hartstikke leuk vinden met jou en Yana te gaan zwemmen (wel in een zwembad, te lang vlakbij strand gewoond en heb een enorme hekel aan zand en kwallen) ... De plannen op Schier ga ik nog even herkauwen...

Veel sterkte tijdens deze periode en nu doorpakken.

@Etty: als je het moeilijk krijgt om deze weg op te gaan, bedenkt dan maar eens aan hoeveel keer pleasegedrag een soort van wederkerigheid bracht. Bedankt voor de koffie @Yvonne.

Ik kan me best indenken dat het veranderen van jouw houding beangstigend werkt @Etty. Geef het tijd, het genieten komt vast nog wel. Wat ellendig @bumperjim, het maakt zo machteloos als het niet goed gaat met je kind. En nee, je kunt 'hem' niet ter verantwoording roepen.. je kunt er zijn voor jouw dochter, en als zij het op prijs stelt raad geven..

Goedemorgen, Ik kan steeds zo'n eenzaam rotgevoel hebben, en ga dan in de oplossingensfeer ronddwalen om dat weg te drukken. En dan heb ik het druk met afspraken en het gevoel van geen tijd voor mezelf. Vanochtend had ik een eureka moment. Ik ben de laatste tijd mijn pleasegedrag aan het omkeren, en trek me minder aan van wat een denkbeeldige ander mogelijk zou kunnen vinden. Ik kom dichter bij mezelf, maar dat voelt natuurlijk (in mijn leventje) alsof ik verder afraak van de ander. Het is eng. Het is geen eenzaamheid maar de angst voor eenzaamheid, een soort afkick van pleasen. Mijn lege agenda (behalve werk en oppas) voelt opeens als ruimte, als ontdekken, in plaats van als een gat dat snel moet worden opgevuld.

DAGPACT: Mormel Yvonne

Goedemorgen Mormel, goedemorgen frummers, Het lijkt erop dat het vandaag niet boven de 20° zal komen, da's fijn. Een bakje nu even en dan lekker aan de slag, hoop veel in de tuin bezig te zijn..

DAGPACT: Mormel Goedemorgen allen. Gisteren een hele fijne avond gehad en daarna ook geen zin om te drinken. Misschien wat vroeg om over het avondeten te hebben, maar toch. Hier vandaag een champignon risotto met snijbiet en de overschot van de mosselen. Hoop dat iedereen een goed begin van de week heeft.

De beste vakantie ooit 🥳 ze zijn nu 11 en 13, we zijn toen we weg waren, aan het goud zoeken in Zwitserland geweest, dat was echt heeeel avontuurlijk! Allemaal zelf geregeld en opgezet Nu snel slapen, missen mag idd maar mezelf vanwege moeilijke gevoelens een misstap laten zetten, waarbij we allemaal weten waar dat eindigt niet..

Ik schrijf het maar op mijn eigen draadje. Gisteren ben ik geestelijk in elkaar gedonderd. Zat er al een tijdje aan te komen. Kreeg een enorme huilbui op de kermis gisteren. Ineens werd het me teveel. Vriend blijft gewoon doorzuipen. Het is uitzichtloos en hopeloos geworden hier voor mij. Mijn zus is er nu. Net ruzie met hem gehad. Ik mag niet meer met mijn zoon omgaan en kleindochter. Hij noemt mijn kleinkind een kankerkind in zijn woede. Ik hou niet van dat soort woorden. Ik mag ook niet op vakantie. Hij maakt zich zogenaamd zorgen om mij. Als iets zorgelijk is, is het wel zijn drankgebruik en zijn woedeaanvallen. Mijn kleindochter is door omstandigheden geen makkelijk meisje, maar heeft ook last van haar autistische zusje. Daarom zouden wij op vakantie gaan met ons drie. Schoondochter blijft thuis en zorgt voor mijn oudste kleindochter. Ze zit op een dagopvang van 9 tot 5 uur. Een in de 14 dagen heeft ze logeerweekend. De vakantie valt ook in het logeerweekend, zodat mijn schoondochter ook een weekend rust heeft. Mijn vriend lijkt wel een tiran. Ik hou niet meer van hem en wil weg. Woonruimte zoeken dus. Zal niet meevallen, maar moet. Dat hij ooit stopt heb ik al opgegeven. Hij leeft buiten. Dag en nacht. Ik begin steeds meer te snappen dat zijn eigen kinderen hem niet meer willen zien. De kinderen zijn hem toen afgepakt omdat hij altijd dronken was als hij de kinderen had. Zijn ex heeft nog, die haat hem. Zijn andere vrouw is overleden. Die moest hij verzorgen met z'n dronken kop. Bah, ik zit er nu geestelijk helemaal doorheen. Ben blij dat mijn zoon me helpt en dat ik zo goed op kan schieten met mijn schoondochter. Hij wil dat kapot maken. Hij zuipt zich maar dood. Ik moet doorpakken nu. Dit is geen leven meer voor mij.

Waar is @Sanity eigenlijk gebleven? Mijn toekomstige forum hubbie Ik mis zijn scherpe en directe tong wel.

Ha @Freekie, fijn dat je er weer even bent. Je schetst een heel moeilijk moment. Ik begrijp het helemaal. Ze komen terug en dan ben jij er weer fris en vrolijk en tevreden over jezelf voor ze! Maar missen mag en heeft ook iets heel moois op zich. Hoe was jullie vakantie?

Nachtpact: Quinn Reacher kaatje 🌺 Mormel Jane Freekie Even terug van weggeweest, net de film op pauze gezet om te kijken of de droger al klaar is, kijk ik naar een leeg bankstel, beide kinderen heb ik rond 7 uur vanavond naar hun moeder gebracht voor de 3 week vakantie bij haar, die ze net met mij hebben gehad Ik heb het even moeilijk, gewoon met de situatie en de verandering vanavond. Dat ik niets ga gebruiken heb ik gelukkig al besloten, toen er gedachten en voorstellingen in me opkwamen toen ik naar huis reed zonder kinderen

Ik ben bij de opendeurdag geweest in mijn uppie en heb mijn grenzen goed in de gaten kunnen houden. Wel naar de wc´s gekeken maar niks aangedaan. Wel effe on low profile geholpen met de tombola, een soort van memorie spel, lege envelopje zoeken en de briefjes daar weer in doen. Maar toen het een soort van gewoonte werd en er een soort van verwachting op kwam liggen, die Spud doet dat nu. Ben ik er ook wel weer mee gestopt en vond ik het ook wel mijn moment om weer naar huis te gaan. Ik heb hele leuke dingen weer gehoord en gezien en gevoeld. En het was weer een leuke les in mijn grenzen te bewaken. Ik heb het nog steeds niet concreet wat ik daar eigenlijk echt wil gaan doen? Dat vlinderen bevalt me wel, kijken en voelen waar ik kan helpen en ook zeggen nu doe ik het niet meer. Ik heb daar mijn hart soort van verloren en ook een beetje achtergelaten toen ik daar werknemer was. Ik vind het leuk om bekende kattenkopjes van vroeger nog te zien, al weet ik van iedereen niet meer de namen. En nieuwe katten te ontmoeten. En die status van vaste medewerker of vaste vrijwilliger hoef ik eigenlijk ook niet meer. Dat is iets egocentrisch ofzo, ik weet niet? Natuurlijk vind ik het met een rondleiding wel irritant dat mensen op hun telefoon zitten of door de uitleg praten. Maar ik voel me niet geroepen om daar wat van te zeggen. Als ze dan een dier willen aaien waarvan ik weet dat die dat niet leuk vind, ja daar zeg ik wel iets van. En ik houd ook het vliegengordijn de mensen open en zorg ervoor dat een spontane kat niet even meeloopt naar het gedeelte van de rondleiding waar een kat niet hoort. Dat vind ik allemaal heerlijk, maar als mensen met vragen over dieren komen bij mij stuur ik ze graag door. Ik denk dat ik die verantwoordelijkheid gewoon niet meer wil nemen. Omdat dat mij eigenlijk het meeste pijn gedaan heeft toen ik merkte dat ik ontslag moest nemen. Omdat het me boven mijn hoofd steeg. Het was de mooiste job die ik ooit gedaan heb, zwerfkatten vangen staat voor mij nog steeds op nummer 1, maar proeven van soort van uitbater zijn van een dierenopvang op de momenten dat de uitbaters even op vakantie waren. Het was zwaar, maar gaf me ook wel een kick. Ik bedoel ik heb heel veel beroep mogen doen op wat ik niet wist dat ik in me had, tot dat ik voor dat probleem kwam te staan. Ik heb mezelf eigenlijk ook verbaasd toen. Maar het raakt ooit eens op, of je word met je neus op de feiten gedrukt dat je je eigen verantwoordelijkheden ook nog hebt. Zoals je katten, of je moeder of vrienden. Qua dieren helpen heb ik gewoon geen grens, dus eigenlijk zou ik beter geen eigen huisdieren meer houden, geen familie meer hebben, (deze is bijna uitgestorven) en geen vrienden meer hebben. Er zijn er ook wat weggevallen, maar ik kan er niks aan doen, er komen soms zulke leuke en interessante mensen op mijn pad, dat ik ze gewoon aanspreek. Maar die zien mij sneller voor vriendin aan dan ik zegt de gek. Ik zie dat meer als kennissen ofzo. Want echte vrienden heb je maar weinig. En als ik me aan iemand hecht vind ik het maar lastig om los te laten. Dus kennis vind ik dan wat makkelijker. Al wijs ik deze ook niet snel af. Wat ik van mijn vrijwilligerswerk leer is, dat ik helemaal niet in iets de beste meer wil zijn. Of te horen krijgen dat ik daar de beste in ben. Ik kan best veel, maar nog steeds ben ik op zoek naar wat kan ik goed voor mezelf? En voel ik me prettig bij? En heb ik de bevestiging van een ander daar niet bij nodig? Ooit was mijn onderschrift, je blijft leren totdat al je vingers even lang zijn, ik denk dat dat nog steeds van toepassing is op mij. Ik ga er nog steeds vanuit dat ik ergens bij mijn geboorte een verkeerde afslag genomen heb en hier niet hoor. Maar in mijn wachttijd op de juiste bus, ga ik misschien wel zeggen, het is hier ook zo ontzettend boeiend dus ik wacht wel weer op de volgende bus. Tsja ik weet niet, ik ben in ieder geval niet meer zo levensmoe als dat ik was. Ik wil nog steeds een spuitje krijgen als ik niet meer kan functioneren zoals ik wil. Maar voor nu is het leven hier toch wel een grote speeltuin. En ik geloof ook niet zo meer in dat het echt zo is dat ik een verkeerde afslag genomen heb en dat er een andere wereld is. Ik ben volgens mij gewoon een ADHD/Hsper zonder echt doel. Behalve mensen met elkaar verbinden, en rare dingen die me overkomen, vanwege het niet onverwachte. Ik denk dat ik teveel dingen gewoon heel leuk en interessant vind en mijn spanningsboog gewoon nul is, ik zoveel wil doen en uiteindelijk niks doe. Groeten Spud en geen sorry voor de lange tekst weer.

Ik heb het holenbeer ingefluisterd dat zij het hem moet influisteren. Inbulken, bedoel ik eigenlijk. Ik zat vroeger ook in zijn situatie. Te lang geprobeerd beide kanten te begrijpen zonder echt te kiezen. Dat lijkt de meest redelijke benadering maar het is veel te slappe hap. Toen zijn we geemigreerd, probleem opgelost 💪🏻

Nachtpact: Quinn Reacher kaatje 🌺 Mormel Jane

Dat is zeker waardevol Klopt merk ook wel dat ik langzaam naar andere mensen toe trek de situatie veranderd gewoon erg en ik zelf natuurlijk ook.

@bumperjim, kun je de verkering van holenbeer niet influisteren dat hij meer voor haar moet opkomen? Of is dat rot advies? Ik heb zelf geen kinderen..

Je gaat met 9 maanden naar fase 4, @kers. Gefeliciteerd met deze nieuwe mijlpaal.