Dood

[Reacher]

Ik zie je bericht over je moeder hier niet. Staat op je eigen draadje denk ik? Ga ik daar naartoe. Wacht even. 

[Spud]

@Reacher, wat uitleg, mijn moeder kreeg de diagnose van dementie en ze wilde die gifbeker gewoon niet uitdrinken en ik eerlijk gezegd ook niet. Dus vond de keuze van mijn mam eigenlijk heel oké dat ze voor euthanasie koos. 

Was allemaal niet simpel en ik heb nog mooie herinneringen met mijn moeder kunnen maken; Maar vooral het onbegrip naar mijn moeder toe toen het duidelijk was dat ze wel geholpen zou worden. Heeft van mij, echt een slechte kenauw dochter gemaakt. Het is al niet simpel om afscheid te nemen van elkaar, maar dan ook nog eens er altijd op aangesproken te worden dat je moeder laf was en zo. Gaat er bij mij niet in, ik weet nu inmiddels hoe lastig het voor mijn moeder was om toch bij haar besluit te blijven staan. Omdat toen ze dat gedaan had, ik onderhand eens door kreeg hoeveel moeite ze gedaan heeft om te functioneren nog. Mijn moeder was dementer dan dat iedereen ingeschat had, ze had zich enorm groot gehouden. 

En voor mij kunnen en mogen meningsverschillen zijn maar geef mijn mam daar niet de schuld van. Omdat je totaal geen match voelt met gevoelens of beleving ofzo.

 

Ja ik nam het persoonlijk op, hoeft niet, ik ben er ook wel weer bij Reacher, maar ben blij dat ik het gezegd heb.

 

[Spud]

Waar ben jij Mormel?

 

[Reacher]

Ik begrijp je @Spud
Ik wil even duidelijk zeggen dat ik euthanasie dapper vind, en ook zelfmoord zie ik niet als laf. 
Het is altijd een uitweg die ik anderen gun. Soms is de pijn te erg om te blijven leven. 

Maar geef me voortaan even het voordeel van de twijfel als je denkt dat ik je aanval en laat me een beetje heel. Dat doodvallen doe ik nog even niet. Ok? 

[Mariposa]

Mijn vader kreeg de diagnose Alzheimer maar kon op dat moment al niet meer kiezen voor euthanasie. Dat had hij moeten doen voordat hij gediagnosticeerd werd. Helaas. 

[Mormel]

9 uur geleden zei Bob:

Dit verband begrijp ik niet. Kun je dat duidelijker maken?

Toen ik nog veel dronk deed ik dat niet omdat ik naar het niets verlangde, maar

1. omdat ik de dronken staat als prettig ervoer;
2. omdat ik dan het veelvuldig piekeren over bepaalde issues los kon laten.

Punt 2 komt misschien enigszins in de buurt van wat jij schrijft maar ik ervaar het toch als iets heel anders.

Voor mij is dit verband heel duidelijk, maar ik merk dat anderen het zo niet zien. 
Alcohol is initieel plezierig maar als je doordrinkt (wat ik veronderstel dat iedereen hier doet of gedaan heeft) eindig je steeds met avonden waarvan je niets herinnert, dus voor mij grenst dit zeer nauw aan het wegvegen van je eigen bewustzijn. Daarnaast zal iedereen hier wel duidelijk zijn dat alcohol vergif is en dat het drinken daarvan jezelf beschadigen is dus daarom kan ik mij moeilijk voorstellen dat personen die graag leven ook stevige drinkers kunnen worden. Corrigeer me in dit laatste alsjeblieft want dat was mijn vraag. 
Dat laatste is trouwens ook de reden dat ik absoluut niet kan begrijpen dat mensen met mentale problemen bewust voor kinderen kiezen, je ervaart het leven als moeilijk en dan toch kies je er voor om een nieuw wezen te creëren, de gedachtengang daarachter is voor mij een raadsel.

@Lonster1:
"Ja precies, dramatisch redeneren onder invloed. Ik vind het een soort kinderlijke fantasie om te wensen dat je niet meer wakker wordt, om maar geen verantwoordelijkheid te hoeven nemen. "
Is net die hele gedachte van verantwoordelijkheid geen kinderlijke fantasie die mensen hebben? De gedachte dat we door regels, wetten en handelingen ons leven kunnen bepalen terwijl iedereen beseft hoezeer toeval een rol speelt in het leven? Waarmee ik niet wil zeggen dat we ons leven niet kunnen sturen, maar als ik terugkijk op mijn eigen leven heeft toeval toch meer dan eens een rol gespeeld.
Voor mij is dit ook niet dramatisch redeneren maar een constante manier van zijn. Ik heb geen doelen of verlangens meer en eigenlijk zijn er maar twee redenen waarom ik 's morgens uit bed kom: mijn nieuwsgierigheid om te zien hoe de wereld evolueert en daarnaast de belofte aan mezelf dat ik de rit uitzit en geen poging meer onderneem om er vroeger uit te stappen. 
Misschien moet ik hierbij wel vermelden dat ik al vele jaren AD slik dus misschien is dit weer een opstoot van een depressieve periode, eigenlijk voel ik dat verschil niet langer. 

Sommige speculeerden over wat er na de dood komt. Volgens mij niets. Heb ooit drie dagen in coma gelegen (nog altijd geen idee hoe ik daaruit ontwaakt ben) en ik herinner mij niets van die tijd, het was als een droomloze nacht. 

Het was trouwens niet mijn bedoeling om mensen te triggeren, maar is het niet absurd dat we over zoiets absoluut waarmee iedereen te maken krijgt amper spreken? Maar misschien is dit forum niet zo geschikt voor zulke topics. 

[Mariposa]

Het is een verslaving natuurlijk. Mijn doel was het niet om black-outs te krijgen, dat vond ik verschrikkelijk. Wel om de roes te ervaren. Tja en dat je steeds meer nodig hebt en dat dan ook nog de rem kapot is, dat is ronduit kut. Maar ik heb nooit het doel gehad om niets meer te voelen. Daarom ben ik nu ook zo blij dat het goed gaat met niet drinken. 

[Sanity]

6 uur geleden zei Rosee:

Overigens @Mormelheb je dit topic aangemaakt onder invloed? Daar vind ik dit echt een topic voor namelijk. 

Ook ik dacht dit (en las dit onder invloed).
Dus destijds maar niet gereageerd.

Op zich heb ik daar natuurlijk een mening over en zelf actief poging gedaan.
Weet ook nog goed wat er gebeurde die avond.

Was een avond dat ik alles kwijtraakte: kind, huis en mijn hele bestaan en de rest van wat er nog over was.
Nog wel berichtje gestuurd maar echt niet in de hoop dat ik gered zou worden (of stiekem toch wel)....

Anyway weet nog goed dat ik via huisarts en webshops genoeg meds had om het zeg maar te voltooien.
Hele zooi ingenomen.

Werd ineens de voordeur eruit gerost, dat was mij niet vreemd omdat eerder mijn ex mij er al van beschuldigd had dat ik ons dochtertje aan het vermoorden was (hup weer de cel in na de zoveelste valse aangifte).

Toen kwam er een arrestatie team met twee busjes.

Ach maar die avond was het anders. De voordeur werd er ook weer uitgeramd.
Ik weet alleen nog dat ik zei: zal ik jullie maar de sleutel geven dat scheelt zoveel rotzooi voor de volgende keer (zwartgallig als ik was).

Toen ging ik out.
Werd de volgende dag wakker in het VU Amsterdam.
Woest was ik.

Voelde iets verstoppends in mijn neus.
Wist niet waar ik was en natuurlijk nog steeds onder invloed van meds en drank.
Dat heb ik eruit gerukt (was een slang voor zuurstof).

Kwam er een broeder natuurlijk bezorgd over mijn toestand, daar had ik geen oog voor en schold hem verrot (nog steeds spijt van).

Heb mijn zus gebeld en ben woest zonder ook maar dank je wel te zeggen vertrokken uit het ziekenhuis.
Maar ja dat is de staat waar je dan in verkeert en die is niet best.

Maar goed @Mormel om terug te komen op je vraag.
Het zou mij ook echt totaal niet interesseren als ik morgen niet meer wakker wordt.

Maar actief dit nog een keer doen....
Weet ik niet.

Het is maar net de gemoedstoestand waar je in verkeert en laten we eerlijk zijn, onder invloed neem je vaak nu niet de juiste beslissingen maar je draadje hierover begrijp ik wel. 

Moet er wel bij zeggen dat het innemen van ca. 200 pillen niet meevalt.
De oxazepam viel nog wel mee maar die temazepam zijn vrij groot en om er daar 60 van weg te slikken ging met behoorlijk wat kokhalsneigingen gepaard.
 

1 uur geleden bewerkt door Sanity

[Sanity]

DISCLAIMER  don't try this at home!!!

[Mormel]

@Sanity: dat dubbel gevoel over zelfmoord kan ik heel goed begrijpen. Zelfs al had ik er zelf ervaring mee toch was ik vrij kwaad (en dat is niet het goede woord, want het was een complete mengeling van gevoelens) toen een gewezen collega van mij eruit stapte. Kerel was midden twintig, ging al een poos niet goed met hem, dronk te veel en op een avond was hij een fles whisky gaan kopen en vervolgens van de brug op de autosnelweg gesprongen. 
Dat is bijna vijftien jaar geleden en nog altijd voel ik me wat schuldig omdat ik het niet had zien aankomen en niet meer gedaan heb om hem te helpen, terwijl ik natuurlijk besef dat je weinig kunt doen.

1 uur geleden bewerkt door Mormel

[Sanity]

zelfmoord zou ik het niet willen noemen.
Eerder gekozen zelf rust.

Ik heb eerder wel eens een motocross ongeluk gehad.
Een achtervolger landde met crossmotor en al op mijn hoofd.
Hele helm naar de klote.... 😁

Ik heb het niet eens gemerkt. Dus dood gaan aan een enorme klap merk je niet eens.
Weet nog wel dat ik een schans opreedt en compleet verkeerd landde, voorwiel dwars. dan sta je dus min of meer stil en gaat jouw achterligger op jou landen.
 
Weet wel dat ik bij kwam compleet met ambulance etc. en dat ik dacht ja nou wat is dit voor onzin.
ze hdden mijn crossbroek ook nog losgeknoopt (lekker genant).

Dacht nog wat is dit nou voor onzin.
Maar de klap zelf merk je niet.

Is natuurlijk wat egoistisch m.b.t. wat jij zegt. maar jij als omstander bent nooit schuldig als iemand zegt of beslist dat het gewoon klaar is.

Ik heb min of meer hetzelfe met mijn moeder nu.
zij heeft een niet uitgezaaide tumor. toch kiest zij ervoor om dit niet te laten behandelen.
Ik ben het daar niet mee eens maar respecteer haar beslissing wel.