Spud stelt zich nog een keer voor op advies van een medelid, wat ik apprecieer

[Mormel]

2 uur geleden zei Spud:

Met mijn oudere dieren gaat het eigenlijk best goed, ja ze worden een beetje doof en magerder maar ze zijn nog altijd aanwezig en leiden de groep.

Naar mensen toe jank ik mijn ogen uit mijn kop, zoveel onrecht weer en zoveel pijn. Nee qua rechtvaardigheid weet ik ook niet meer zoveel te zeggen.

Mijn vriend heeft me ook laten stikken, hoe verzin je het? je bent uitgerevalideert zei hij opeens en ik wist niet eens dat ik in therapie zat? Dus ja was niet fraai. 

Ik ben inmiddels mijn eigen krachten weer aan het ontdekken en het verbaast me, ik krijg meer klaar met mijn handicappen als dat ik met deze vriend voor elkaar gekregen heb. 

Ik geloof dus niet meer zo vriendschap, ik weet dat ik vrienden nodig heb, maar stel me er niet zo afhankelijk meer tegenover op. Ik vind mijn dingen en of ze daarin passen belangrijker dan dat iemand mijn accepteert. Ik ben defensiever en katachtiger geworden omdat zwerfkatten mijn passie zijn. En ik vanuit hen ook nog wel pakkende verhalen kan vertellen. Dus Mormel, het gaat goed met mij omdat ik nog steeds voor elkaar krijg dat ik toegevoegde waarde ben. Maar eigenlijk voel ik me heel eenzaam in een behoorlijk vijandige wereld. Zolang iets een doel had, kon ik me daar volledig voor inzetten. Maar het is en flauw geworden En voor mij ook niet meer te doen.

Maar het blijft sputteren als een frietpan soms.

Pas een beetje op met deze manier van denken. Mijn vroegere chef had altijd de uitspraak dat vrienden niet bestonden, maar hij had niet door dat hij het steeds was die de vriendschap verraadde door zijn egoïstische houding; tegenwoordig verlaat hij kennelijk zijn huis niet meer. Ik heb het zelf wat moeilijk met vriendschappen maar heb wel veel kennissen en peper mezelf constant in dat de meeste mensen gewoon een goed leven willen hebben (dus dat de meerderheid geen kwade intenties heeft). 
Natuurlijk ga je hier weinig aan hebben als je pas gebroken hebt met je vriend, maar ik hoop dat er iemand uit je omgeving het lef heeft om je een knuffel te geven als je huilt. 
Verzorg je een beetje.

[Spud]

Dankjewel @Mormel, 

Pfff, ik begon het mezelf ook een beetje te beseffen dat ik me momenteel drukker maak over onrecht naar andere toe in mijn omgeving dan onrecht naar mezelf toe. Ik kan ze alleen niet helpen dat mogen ze zelf doen en ook nog op hun eigen manier. 

Jep, was weer even een afleidingsmanoeuvre om me niet met mezelf bezig te houden. En mezelf te helpen. 

Overigens, ik probeer niet te huilen in het bijzijn van anderen, als ik niet lekker in mijn vel zit. Dan doe ik eerder zoals bovenstaande. Want dat voelt dan gewoon onveilig. Maar als ik lekker in mijn vel zit kan ik soms wel volschieten van iets wat iemand met me deelt en ondanks dat dat dan weer verkeerd begrepen word heb ik daar minder moeite mee. (zoals dat ik hoorde dat het slecht ging met mijn lievelingsklant en ik me niet kon voorstellen dat ze die mallemolen ongehavend zou overleven, ja toen moest ik even huilen in het bijzijn van haar nicht. Later nog besproken met mijn lievelingsklant toen bleek dat het er allemaal niet zo slecht uit zag en ze gaf me gelijk dat ze zelf ook een beetje bang was of ze het nog wel zou redden? Ondanks dat ze het wel allemaal nog wilde accepteren. Dus mijn klant begreep me wel, alleen die nicht niet zo, want toen ze me troostte vroeg ze ook meteen of ik al een therapeut had? Ik vond dat toen zo een rare vraag? Omdat ik niet huilde omdat ik het niet aankon, maar huilde om dat ik het mijn klant niet gunde dat ze dit voor haar kiezen kreeg en het waren ook tranen van ontroering dat ze het allemaal wel over zich heen liet komen. Niet echt stof om bij een therapeut te bespreken denk ik dan)

Die klant gaat overigens steeds beter en van de andere kant krijgt ze meer problemen erbij die ze mag ontvangen en accepteren. Nu ineens blind aan 1 oog, en ik vind het mooi om te merken hoe ze zich daar ook weer mee behelpt. Daar kan ik nog wat van leren als ik straks ouderdomsklachten krijg. 

En wat betreft vrienden, contacten en relaties en familie, dat dat een soort van levensspel is en komen en gaan. Dat het meest belangrijke is, dat je je eigen vriend blijft en van daaruit nieuwe contacten maakt. Zoals die levenstrein waar vaak over gesproken wordt, de een stapt af bij een halte en een ander stapt weer op. 

Ja, dat ik als uitbehandeld weggezet ben vind ik niet zo fraai. Maar sneuer vind ik het nog wel, dat ik eigenlijk niks mag terugzeggen, over wat het met mij doet en hoe ik me erbij voel. Het stukje nazorg als ik dan toch uitbehandeld ben mis ik wel.  Kortom het stukje voor mezelf opkomen is nu opeens zeer bedreigend en schijn ik nu rekening mee te mogen houden omdat hij nu kwetsbaar is. Dus niet alles trekt wat ik te zeggen heb. Omdat hij nu patiënt is. 

Hij is qua mens, een heel mooi en betrokken mens, ook een zeer geleerd mens, hij werkt zich gratis in de problemen om andere hulpbehoevende mensen zolang mogelijk een zelfstandig bestaan te laten hebben. Maar ergens heeft hij zelf ook wel een steekje los. En dat werkt blijkbaar niet zo goed samen met mijn steekje los.

Ik ben nogal spiritueel en gevoelig aangelegd en hij is arts, professor, piloot van kleine vliegtuigen en tropenarts geweest en van dies meer. Qua denken kreeg ik daar wel meer zelfvertrouwen van, maar ergens heeft ie of posttraumatisch stresssyndroom opgelopen of is hij autistisch ofzo want soms praten we weer eens naast elkaar af en verstaan elkaar niet. En op zulke momenten mag hij wel zeggen wat hij denkt en voelt en ik niet. Vanuit mijn verleden vind ik dat nogal manipulerend overkomen dus ga er tegenin. Deze keer alleen niet, omdat ik inmiddels met deze man weet dat er een conflict ontstaat, dat ik afscheid neem en alle vertrouwen in hem opzeg. En dan later een heel groot schuldgevoel heb over mijn harde woorden omdat hij opgenomen is in het ziekenhuis, of een tijdje in retraite is gegaan.

Deze keer, ben ik niet boos geworden, ik voelde me wel gekwetst en in de steek gelaten maar zag in dat ik daar niks over kon zeggen. Dus ik ben gaan kijken wat ik nog wel zelf kon? En dat is nog best veel!  Kost wat meer tijd en is soms minder leuk omdat je het niet kan delen, maar ja ik kan goed op eigen benen staan. 

En ik had opeens weer ruimte voor andere mensen. Ondanks dat ik ze een behoorlijk tijdje links heb laten liggen, verbazen ze ze mij over hun enthousiasme om weer iets van me te horen. Zodoende dat ik me besefte dat ik meer vrienden heb dan dat ik me bewust ben. Mijn blik gaat alleen niet zo verder dan de kring en de sfeer waar ik mezelf in bevindt en staande in probeer te houden. En ik ben ook kieskeurig merk ik. Eigenlijk ga ik best laks met mijn vrienden om eerlijk gezegd.

Stukje bij beetje ben ik weer contact op aan het nemen, en heel leuk maar ook wel zwaar. Want ik weet van mezelf ik trek het gewoon niet om elke week met iedereen contact aan te houden. Ik app niet graag en telefoneer ook niet graag. Gewoon een leuke activiteit doen bevalt me beter. 

Dus ja ik zorg voor mezelf, maar ben nog wat zoekende.

 

[Mormel]

Weet je wat mij opvalt bij mijn kennissen waarvan sommigen misschien een vriend hadden kunnen worden? Bij die laatste categorie maakt het niet uit hoelang het geleden is dat ik ze gezien heb of hoe vaak ik ze zie. 

[Spud]

Klopt @Mormel, hoewel ik mezelf dan schuldig voel omdat ik zo laks ben geweest hechten zij niet zoveel waarde aan de kwantiteit maar eerder aan die kwaliteit.  Zolang ik altijd maar weer eens opduikel zijn ze allang blij.

 

[Spud]

Gisteren heb ik weer iets gedaan wat me niet in de koude kleren is gaan zitten.

Ik zou eigenlijk met mijn nieuwe auto voor het eerst met aanhanger rijden. En dan ook nog helemaal naar Antwerpen. Maar als ik iets beloof probeer ik dat wel te doen. Dus ik had al een extra nummerplaat geregeld en spanbanden en een net, maar het was nog heel onduidelijk wat we eigenlijk gingen halen? Jep, dit is een vriendin van mij die diep in mijn hartje zit, ze is alleen soort van laagbegaafd en behoorlijk beïnvloedbaar en ook behoorlijk chaotisch. Dus toen ik daar kwam en zag dat er al iemand was met een aanhanger en even doorvroeg naar wat er eigenlijk opgehaald moest worden? Wilde ik best nog rijden maar liefst zonder aanhangwagen. Want ik zag me al fout laten rijden en maneuvers moeten maken met die aanhangwagen, die ik momenteel gewoon niet kan. Trekken is oké en vooruit rijden kan ik. Maar verder heb ik rust, tijd en ruimte nodig om te leren draaien met een aanhangwagen. Want dat kan ik ongetwijfeld ook, alleen niet onder prestatie druk. 

Dus toen heb ik gezegd dat 1 aanhangwagen wel genoeg was met ook nog 3 auto`s erbij. Ik moest wel beloven dat als ik het verkeerd ingeschat had volgende week weer kwam. En dat was prima omdat ik dan die route had gereden en dus ook wist waar ik aan toe was. Binnen mijn eigen kunnen.

Uiteindelijk zijn we er gekomen en ik was maar wat blij dat deze rit zonder aanhanger ging, want was al wennen om opritten op te gaan met haaientanden en dus te moeten stoppen. Ik ben van het snelheid maken en dan invoegen dus ik heb best hard moeten remmen dat was niet gegaan met een aanhanger. Wat je al kan missen als je 3 jaar geen bestuurder bent geweest?

Enfin we zijn er gekomen, en opnieuw was ik heel blij dat ik voor mezelf opgekomen was en gezegd heb dat ik niet met een aanhangwagen ging rijden. Want uiteindelijk heb ik mijn laadbak kunnen vullen met dingen die ik zelf heel grappig vond. Zoals een grote groene appel, wat een groene paprika bleek te zijn. Ja mijn manier van humor, deze staat nu in het midden van mijn voortuin. En misschien ga ik er nog mijn huisnummer opzetten zodat ik herkenbaarder ben. 

Maar eigenlijk waren het 3 mooie meubelstukken die we gingen laden en verder oud ijzer, brandhout en meer rommel. En dat huis van mijn vriendin staat al zo vol met rommel van een ander. Dus nee, ik had niet zoiets dat ik haar niet had geholpen omdat ik niet met de aanhanger durfde te rijden. Want heel eerlijk, ik vind het best leuk om mijn grenzen van kunnen te ontdekken maar onder de supervisie van mijn vriendin niet zo. Ze draagt die taak vaak over aan mensen die onder invloed zijn van drank en drugs, terwijl we zonder invloed van die mensen eigenlijk best beter oplossingsgericht zijn. Ook best weer lastig, om het haar weer zelf uit te moeten laten zoeken, omdat die mensen waar ze nu mee omgaat haar zo beïnvloeden. Dat doet ook wel wat met mijn eigen ego. Maar mag me voorlopig stilhouden en er zijn wanneer ze me vraagt en notitie nemen.

Voor mijn gevoel, heb ik een mens nu geholpen om nog meer rommel in huis te krijgen en een soort van onoverzichtelijke barrière te maken dat deze er ook niet meer makkelijk uitkomt. Dus ik ben ook weer bezig om mijn huis op te ruimen en ruimte te maken in mijn brein

 

[Spud]

Gewoon een tekst van een Delftsblauwtegeltje wat ik voorbij zag komen in een serie die ik aan het kijken was. En me deed schaterlachen. 

Heb je problemen? Drink dan oploskoffie. 

[karin123]

Op 6-3-2026 om 17:17 zei Spud:

Pas jij ook goed op jezelf?

Ja zeker:) Ik neem jou helemaal niets kwalijk hoor Spud. Ik vind je leuk.🙂 Ik snap zeker je redenatie. 👍

[Spud]

Tof te lezen Karin123, op jezelf passen mag je zeker doen. Maar zou je even wat meer verduidelijking kunnen geven op mijn citatie die je aanhaalt bij je boodschap? 

Want ik ben nogal een impulsieve gevoelige schrijver/deelnemer die ergens op reageert wat haar raakt en dan weer verder gaat met haar eigen geneuzel. Ik heb dus wel een vermoedde waar het over ging namelijk je reactie op iets wat je tegen Quinn zei en me raakte. Maar exact kan ik het niet naar boven halen. Ik voel me wel betrokken bij dit forum maar aangezien ik hier ook werkelijk maffe dingen meegemaakt heb, heb ik ook een soort stukje zelfbescherming ingebouwd. Door iets heftigs wat ik lees, wel uit te blokken en los te laten als ik in real life weer ga functioneren. 

Dankzij vallen en opstaan en vele bans heb ik geleerd dat ik niemand werkelijk echt kan helpen via de lijnen van internet. Dus ik ben daar wel voorzichtiger in geworden, omdat ik het mezelf gewoon teveel aantrek en me in het dagelijks leven ook problemen oplevert. Behalve onrecht daar kan ik nog steeds niet tegen en kan ik het niet laten om daar een woordje over te doen. 

Zou je wat meer uitleg willen geven? Want het is leuk om te lezen dat je me niks kwalijk neemt, me grappig vind en mijn redenaties begrijpt? Want wederom snap ik er geen snars van dat iemand mij dat vind. 

[Spud]

Mijn vriend, kwam afgelopen dinsdag langs om te praten in plaats van te mailen. Behalve dat ik hem er niet zo gezond uit vond zien, geconfronteerd heb met zijn voicemailberichten, heb ik niet het idee dat we tot een gesprek gekomen zijn of dat ik antwoorden heb gehad. 

Ja behalve dan, dat onze relatie geen relatie was. Want voor hem is de liefde bedrijven of samen in bed liggen hetzelfde als iemand helpen met de revalidatie. 

Voor mezelf heb ik nu zoiets, om verwachtingen te voorkomen dat ik dan het bed niet meer deel met hem als we een klus gaan doen. Puur voor mij, zodat het duidelijk is. Maar dat is dan weer niet oké en ben ik het probleem. 

Mijn eigen conclusie is, wat een manipulator! Ik ga weinig beroep op zijn hulp doen als dit de voorwaarden zijn. Ik zal hem altijd wel mogen want met hem kan ik dingen delen over hoe het met ons mam ging. Maar zijn verdere hulp hoef ik niet meer. Een klusteam of reisteam zijn we niet meer.

Wel erg gek, dat ik mezelf zo voor de gek heb laten houden, dat ik het niet door had. Gewoon omdat ik eigenlijk best wel manipulerend kan zijn en nu voor de gek gehouden ben door mijn eigen manco.

Toch hoop ik dat hij goed gaat. Intern zie ik nog steeds een goed mens in hem. Hij heeft alleen 1 manco waar ik niet mee om kan gaan, hij laat zich op niks aanspreken, mag mij gewoon kwetsen en zegt sorry en dat mag ik accepteren en verder mag ik mijn mond erover houden. Ga ik niet aan mee doen. Als ie mij niet wil horen ziet hij mij ook niet meer. En ben ik weer een vrij mens. 

Ik ben niet zo op zoek naar nieuwe vrienden, ik ben tevreden met de vrienden die ik heb. Jammer alleen dat ze niet kunnen klussen en ik het zelf allemaal mag gaan doen. Omdat ik het zelf wil kunnen doen of leren. Nope nog steeds geen zin om mezelf te zien als een hulpbehoevende vrouw die geholpen moet worden. Ik ben wel op zoek naar soort van vrienden die handig en rouw zijn in de omgang die ik kan helpen en zij mij ook. Anders mag ik weer zogenaamde specialisten inhuren en dat zie ik nog steeds niet zitten omdat mijn gaskachel nog steeds niet goed werkt. 

Ik heb me letterlijk en figuurlijk laten naaien, nu ga ik mijn best doen om dat niet meer te laten gebeuren. Ik kan zeggen dat ik er niet zo aan onderdoor ga of heel erg boos over ben. Eerder dat ik mezelf dom vind omdat ik dit al 2x met dezelfde persoon meegemaakt heb. 

Heel erg dom nu ook weer niet, eerder gewoon onveilig. Ik bedoel ik heb altijd al moeite gehad om mensen 100 procent te vertrouwen dus als ik dat wel durf te doen voldoen ze ook aan heel veel beschermingsmechanismes. Mijn valkuil is aangeboren achterdocht, omdat dat een probleem van mij is, durf ik soms mijn voelsprieten aan de kant te zetten en dan toch mensen te vertrouwen die ik eigenlijk niet vertrouw. En dan duikel ik erin. 

Je blijft ook wel alleen als je altijd wantrouwend bent. Dus is lastig.