Spud stelt zich nog een keer voor op advies van een medelid, wat ik apprecieer

[Mormel]

@Spud: iedereen overleven is inderdaad de beste optie en dan zelf even aftekenen. 
Zonder geintjes, ik heb het hier met mijn vader al over gehad omdat hij zeventig wordt en ook online redelijk actief is. Hij heeft mij al verzekerd dat hij documenten klaar heeft liggen waardoor ik weet wat te doen en hoe ik zijn paswoorden kan vinden. Natuurlijk is dit anders wanneer je zelf geen naaste hebt. Het spijt me dat ik je geen beter advies kan geven dan contact te zoeken met iemand die evenzeer om dieren geeft. 

[Sanity]

Oh nou haha, ik denk daar compleet anders over.

Ik wil juist niemand overleven.

Ga liever ff wat eerder (niet nu al natuurlijk) en laat dan iedereen in de veronderstelling dat er wat te halen valt.😁

Hebzuchtige ex en compleet vergiftigde dochter (al 14 jaar niet gezien).
Die zogenaamd van mij zou zijn terwijl de ex vreemd ging bij het leven.
 

Ik ga dan ook met een grijns als het zover is maar ja: Hey ik ben ik.
Mijn kat wordt overigens echt wel binnen 3 dagen gered (dat vind ik het belangrijkste) mocht het zover komen door sociale controle waar ik woon. 

13 mei bewerkt door Sanity

[Spud]

Grappig Sanity dat je je hebzuchtige dochter benoemd. Zo dacht onze pa ook over mij toen hij uiteindelijk stierf.  Het was altijd beladen om mijn vader te mogen ontmoeten. Mijn moeder ging mee in omgangsregelingen met mijn broers, maar ik mocht nooit mee. Mijn broers smokkelde me soms wel eens mee en dat gaf veel trammelant. Toen ik 21 werd kon ik zelf kiezen en had ook zelf de hoeveelheid in de hand. Maar dan zit je al 21 jaar in te halen en volgestopt met vooroordelende verhalen over je vader, dat een echte vader en dochter en band er niet meer in zat. Mijn vader was nogal een moeilijk mens in de omgang, geef ik eerlijk toe. Maar toen hij er kon en mocht zijn voor mij was hij er wel in al zijn onhandigheid. Ik heb toch nog veel van hem kunnen leren en steun van hem gehad, maar vader en dochter hebben we nooit echt kunnen zijn. De invloed van de omgeving was gewoon te groot. Buiten de oorlog om, ben ik van mening dat ik best wel een leuke en grappige vader had met zijn minpunten die eigenlijk bij elke ouder horen alleen een beetje extra uitvergroot die je met je meesleept bij een vechtscheiding. Vooral waarschuwingen van buitenstaanders. 

Ik heb mijn vader dus uiteindelijk echt wel genaaid in wezen. Want ik hoorde iets wat voor mij niet door de beugel kon, namelijk foto´s maken van minderjarige meisjes op de wc.  Na al die verhalen vond ik dat een lijn te ver. Dus na heel veel praten en overleg heb ik mijn vader aangegeven voor mogelijk kindermisbruik. Met mijn naam zodat hij ook zou weten waar het vandaan kwam.

Uiteindelijk bleek dat ik verkeerd geïnformeerd was en dat ik fout zat. Maar toen had ik dat weinige vertrouwen tussen mijn vader en mij al verprutst. Het voelde wel fijn om te kunnen voelen dat hij me nooit meer zou kunnen overvallen met een bezoekje en mijn nee wel werd gehoord. Mijn vader was gewoon een hele goede prater, dus als hij dan op bezoek kwam met vaak zijn reisgenote, was het niet zo handig om bij je standpunt te blijven staan dat het niet uitkwam. (mijn vader was een beetje krachtiger in het geloof dat ik nog steeds volg, het is leuker om bij iemand met de deur in huis vallen dan 2 weken vooraf een afspraak te maken. En eigenlijk was het ook altijd leuk, alleen even nee zeggen en je grenzen stellen niet) 

Mijn vader riep altijd over dat hij ons zou onterven, als we niet met hem meegingen. Dus ja nadien, toen ik dat deed, heb ik hem ook geadviseerd om zijn uitspraken na te komen. Dus nee het kwam niet koud op mijn dak vallen om te horen te krijgen dat ik onterft was en dat ik niet welkom was bij zijn uitvaart. Na wat ik had gedaan, vond ik het sowieso lastig om zijn uitvaart bij te wonen, dus dat probleem was opgelost. 

Wat ik nog steeds wel rot vind, is dat iedereen enorm geheimzinnig doet over zijn sterven. Voor zover ik met vele omwegen te horen heb gekregen is dat hij aan nierfalen gestorven is. Maar was het die ziekte wat hem dood liet gaan, of heeft hij ook euthanasie gehad? En dus zelf de regie gehouden. Ik hoop gewoon niet dat hij met boosheid, teleurstelling en wroeging aan zijn eind is gekomen. 

Want ja, hij was soms wel een ongemakkelijke vader die je liever zag gaan dan komen, maar met die kleine momentjes, dat ie even geen rekening hielt met de wereld rond hem, was ie toch wel heel erg leuk. 

Ik haat hem niet, maar het is gewoon dubbel om hem te mogen missen op zijn tijd. Omdat ik mijn moeder heb mogen opvolgen van a tot z. En van mijn vader het a gedeelte niet zo ken, ben ik wel geneigd om vaker aan mijn moeder te denken dan aan mijn pa. Gewoon omdat ik hem toch wel behoorlijk genaaid heb, en omdat ik niks heb meegekregen over zijn dood. Inmiddels ik het wel dat hij mij nooit meer gaat overvallen en zo, die angsten zijn weg. Maar voelt wel gewoon wel een beetje raar, dat je niet mag weten van hoe, wat en waaraf?  Dat had ik niet verwacht toen ik die melding maakte. Mijn vader kon verbitterd zijn, ik hoop maar dat hij niet verbitterd dood is gegaan.  Het blijft toch wel je vader. Lastige man maar ook een leuke man als je door al zijn rare en harde opmerkingen heen kijkt. Ik denk dat ik daardoor hard en lompheid zo kan waarderen. 

[Spud]

En zo wel, dan verdien ik dat ook. 

Ik ben nog steeds blij met het feit, dat ik mijn vader van te voren aangesproken heb en proberen uit te leggen dat het met zijn geschiedenis het me niet handig leek om zo door te gaan. Daar wilde hij alleen niks van horen, wat achteraf ook begrijpelijk is. Hij is veroordeeld voor vrouwen mishandeling, niet voor kindermisbruik. Maar die verdachtmaking heeft tot op het einde van zijn leven achter hem aangezeten. Jammer! Want als ik mijn vader echt had kunnen leren kennen, was hij gewoon een leuke en directe man, die door zijn verleden nogal vaak onbegrepen werd. 

Ik ben van ze allebei, en dankzij mijn vader laat ik mijn pis net lauw maken, dankzij mijn moeder durf ik ook te zeggen dat ik te ver ging en sorry zeggen. 

 

[Spud]

Dubbel goed nieuw voor mij deze week! Ik hoef pas over 2 jaar weer terug te komen bij de gynaecoloog en ik ben officieel nu vaginitis gediagnosticeerd.

Voor andere mensen is dat misschien rot nieuws, maar voor mij heel erg bevrijdend. Ik was namelijk gaan denken dat behalve dat het allemaal niet zo naar behoren werkt qua sensualiteit ik ook zwaar misvormd was van onderen.

Dat is nu bevestigd dat dat niet zo is. Maar zo leg ik het zelf uit, daar juist al mijn stress uit verleden zit, waardoor het niet naar behoeve functioneert en ook eigenlijk een verdedigingsmechanisme.

Voor de diagnose was ik eigenlijk al een beetje klaar met bedpartners, ik verwacht er altijd meer van dat ze klaar kunnen maken dan dat ze kunnen. Namelijk tijd en wederzijds interesse. Maar omdat ik van binnen al heel lang tegen dit probleem aanliep, voelde ik me nogal geremd in echt contact maken met mensen en mij leuk gevonden te laten worden. Als ze me leuker dan leuk gingen vinden hing er toch altijd een prestatie aan vast, waarvan ik van te voren al wist dat gaat lastig en vooral heel pijnlijk zijn. Dus gewoon vrienden zijn voelde veilig maar als het meer werd, moest ik dat elimineren. 

En verder, wat voor mij het belangrijkste is eigenlijk, ik heb mezelf altijd gezien als een soort van flierefluiter/ levensgenieter, ik houd van muziek dus ik dans graag, maar de bewegingen die ik wilde maken kwamen nooit zo overeen met hoe ik mezelf wilde uiten. Alsof er een onzichtbare elastiek rond mij heen zat.  Dus uiteindelijk ben ik niet eens meer gaan proberen omdat ik wist dat ik het toch niet kon. 

Nu die diagnose er is, en ja ik ben doorgestuurd naar therapie, ik kijk wel of ik dat nog nodig vind. Dans ik voor mijn gevoel beter, de bewegingen die ik maak voelen niet meer zo afgeremd. 

Dus ja ik wel zoiets, ik ben bevrijd op 1 of andere manier. Ik dans en voel me er niet gebonden bij. 

En denk nu na over dingen die ik al die tijd heb gelaten en wel behoefte aan had om dat te kunnen doen. Maar omdat ik mijn lichaam niet vertrouwde het niet deed.

Wel een late diagnose, maar onderhand is deze er. Ik zal gezien mijn leeftijd en omdat ik niet meer in fabrieken werk, mezelf niet meer in een fabriek me kunnen verplaatsen door middel van salto`s en radslagen, soms had ik daar echt zin in omdat lopen op den duur ook saai wordt. 

Nu denk ik, als ik een leuk pad zie en de behoefte heb deze met radslagen te belopen het me nog wel lukken kan. Mijn lichaam is weer compleet, dus tijdens hoef ik niet te denken waarom werkt dat niet mee. 

Wat andere mensen ervan denken of vinden boeit me niet zo. Het is gewoon dat ik nu onderhand met mijn complete zelf  wel ga doen en merken waar daar weer de grenzen liggen. Ik kan nog geen radslag dus mag ik gaan oefenen. Maar gewoon van totaal niet kunnen en nu mogelijkheden zien om het wel te kunnen. Ik voel me gewoon minder afgeremd en minder beperkt. Ik ben normaal van onderen, en ergens heb ik die vaginisme opgelopen. Het kan in mijn brein zitten, het kan ook echt gebeurt zijn. Ik denk dat dat geen zin meer heeft om de oorzaak te achterhalen. Ik denk eerder dat het helpende is om gewoon de grenzen van jezelf weer te leren kennen nu de elastieken eraf zijn. 

Dansen en bewegen dus.

[Spud]

[Spud]

[Mormel]

Heb een bericht gestuurd. 

[Spud]

Thanks Mormel! Het is opgelost.  

Ik weet alleen nog niet waar het aan lag? Ben eigenlijk wel benieuwd? 

Nu ja, met dank aan AI kon ik snel om hulp vragen en werd het opgepikt, wellicht een tip voor anderen die in de toekomst tegen dit probleem aanlopen? (als iemand een tip heeft waar ik deze kan plaatsen hoor ik het graag)

En in het kader van de topics waar ik mee bezig ben, zoals voor zover mogelijk is mijn uitvaart zo goed mogelijk te regelen, binnen mijn kunnen was het ook leerzaam om even monddood gemaakt te zijn. Ik vind het naast het welzijn van mijn katten, toch wel heel erg belangrijk dat de mensen waar ik contact mee heb, weten waarom ik niks meer terug zeg. Dus wellicht pas ik AI ook een beetje toe bij mijn nalatenschap. Heb ik alleen nog iemand nodig die ik dermate de privacy van anderen toevertrouw om dit soort berichten te verzenden. Met mijn katten in goed vertrouwen los te laten begin ik steeds meer vrede te krijgen. Maar bijvoorbeeld mijn digitale nalatenschap over te laten aan een wildvreemde vind ik vrij lastig. 

Behalve dat ik niemand van mijn dierbaren met dit lastige klusje wil opzadelen, verwacht ik ook dat ik ze allemaal overleef. Dus voor mij is de beste optie om het toch een beetje vast te leggen bij een notaris ofzo. Maar dan zou ik een wild vreemde er maar op mogen vertrouwen dat deze rekening houdt met de privacy van al die mensen. 

Ik heb nu wel al, mailadressen, telefoonnummers en letterlijke adressen vast gelegd, maar dat is nog net zo veranderlijk als mijn wachtwoorden prijsgeven voor nu. Het blijft veranderen, mensen verhuizen, mensen verlies je en dan komen er toch weer mensen bij. Wanneer is het de tijd, dat je je persoonlijke mails gaat deleten, je dagboeken verbrand en foto´s op ruimt? Omdat het voor jezelf ook nog fijne herinneringen zijn om eens op terug te kijken en herinneringen op te halen. 

Dus nee, ik verwacht dat ik nog wel wat steekjes laat vallen als ik zover ben. Ik doe mijn best. Doodgaan is een zekerheid, maar wanneer en hoe is onbekend dus alles compleet geregeld hebben is vrijwel onmogelijk. Dat is mijn conclusie maar ik ben er nog niet klaar mee.

[Mormel]

De moderatie is hier ook anders dan ik gewoon ben op een forum. Enerzijds fijn dat ze niet zitten mee te praten, maar bij zo'n probleempje zou het wel fijn zijn als er uitleg kwam voor de toekomst. Maar je hebt dit mooi opgelost met de afbeelding. 

Als ik me niet vergis ben je niet zoveel ouder dan mij, dus hoe komt dat je daar nu plots zoveel mee bezig bent?
Mocht je gebruik maken van een google-account (en ik denk dat dit ook gaat bij Facebook), kun je instellen dat dit account na drie maanden inactiviteit automatisch verwijderd wordt (je kunt daarbij ook een aantal personen doorgeven die hiervan op de hoogte gebracht worden). Verder heb ik ongeveer hetzelfde als jij (complete lijst met accounts, paswoorden en gekoppelde e-mailadressen; natuurlijk helemaal onveilig om gewoon in huis te hebben, maar mochten ze dit stelen bij een inbraak weet ik ook direct wat te doen) en denk ik dat het verder een stuk loslaten van de controle is. 

Waar ik wel al actiever in bezig ben is het reduceren van spullen en administratie (vooral veel van dat laatste want ik heb hier nog mappen met loonfiches van toen ik zestien was). Ik koop niets nieuws tenzij ik het echt nodig heb, boeken die ik gelezen heb en niet de moeite zijn om te herlezen gaan naar de boekentil, als ik op Facebook in de Gift groep iemand iets zie vragen dat ik heb liggen en niet meer nodig heb gaat het naar ginder,... Dat ontspullen daar ben ik eigenlijk al mee begonnen toen mijn grootmoeder overleden was en ik gezien heb hoeveel tijd erin kroop om dat huis leeg te halen. 

Maar goed, ik moet ook niet te snel gaan. Anders is tegen mijn 50ste het huis halfleeg en zit ik hier nog 40 jaar in een kale woning. Evenwicht, balans,...

[Spud]

@Mormel, ik ga volgend jaar 50 worden en ben ik stiekem best wel trots op. Ik had namelijk nooit verwacht dat ik ouder dan 27 zou worden. En ik had ook nooit verwacht als ik het wel zou halen ik dat zonder mijn ouders zou doen. Ik heb nog foto´s van mijn moeders 50ste waarbij haar vader en moeder er nog bij zijn en niks mankeerde. Ik vind het gewoon een beetje bizar dat ik mijn ouders nu al overleefd heb. Het is allemaal wel de logische manier en missen doe ik ze niet echt. Maar voor mij is dat bizar omdat het opeens lijkt alsof je tijdreis hebt gemaakt ofzo.

In Nederland is het altijd de gewoonte geweest om naast de algemene verzekeringen ook altijd een uitvaartverzekering te hebben, ook voor je kinderen. Toen ik 20 werd, wilde mijn moeder die gespaarde tegoeden vanaf mijn geboorte overdragen aan mij. Nu ja wilde, moest dat want ze mocht niet meer sparen voor mij. Immers ik was volwassen. Maar jammer maar helaas, ik was toen in therapie om een reden te vinden om wel op deze planneet te willen bestaan. (tot op de dag van vandaag blijf ik denken dat ik ergens bij mijn geboorte een afslag gemist hebt naar de wereld waar ik beter pas) Maar het begon wel interessant en boeiend te worden hier. 

Ik houd wel van moeilijke puzzels. Alleen dat was voor de uitvaartverzekering zo risico vol dat ze de verzekering over mij niet wilde overdragen aan mij. Ik was te risico vol en zouden geen winst kunnen halen op het 20 jarige spaargeld wat ons mam gespaard had voor mij. Ik werd afgewezen. Ons mam de zuur betaalde kwijt. En ik een hekel aan uitvaartverzekeringen, ik ging denken ik hoef daar niet voor te sparen, want als ik ga stinken ruimen ze me toch wel op. 

Ik wil geen uitvaartverzekering meer, want ik vind het lijken en mensen pikkers. (al is mijn moeder al die tijd blijven betalen zodat ze dat spaargeld niet kwijt raakte en dat werd onverwacht heel grappig, qua uitvaartkosten ze moesten ons bij betalen in plaats van dat ze ons nog een gepeperde rekening achteraf stuurde )

Maar zoals jij ook ervaren hebt, opruimen geeft heel veel spullen bij een sterfgeval. En zodoende wil ik tenminste voordat ik echt 50 wordt de meest belangrijke dingen geregeld hebben. Voor zover als mogelijk mijn katten goed helpen en mensen verwittigen van mijn afwezigheid. En mijn dierbaren niet belasten met het opruimen van mijn stoffelijke overschot. Ik zal dus een manier moeten vinden, om alvast in mijn kist te liggen voordat ik dood ga. En die taxi rit naar het crematorium en de verbranding en dumping van mijn as. Tsja ik weet niet, door de jaren heen heb ik best veel uitvaart ceremonies meegemaakt van mijn dierbaren. En was wel blij dat ik dat nog voor hen kon doen. Maar heel eerlijk, vond ik het ook wel een soort van toneelstuk. Ik heb met veel mensen die ik verloren ben, gewoon lekker thuis met onze muziek en onze drank de echte uitvaart nog eens gedaan. En zodoende ben ik van mening dat een uitvaart ceremonie niet nodig is en heb ik zeer veel vertrouwen in de mensen waar ik nog mee omging toen ik niemand meer kon overleven. Het ook wel fijn vinden om mijn afscheid op zichzelf te doen. 

Het is dus niet omdat ik me besodemieterd voel ofzo en mensen nog pijn wil doen. Ik ben er niet meer bij dus blijft sowieso raar als er wel bij een stoffelijk wel heel veel plaats vind, terwijl als ik jarig ben ik weinig mensen toelaat. En gewoon dat ik er veel steun aan beleefd heb om na een uitvaart mijn uitvaart nog eens over te doen. In de veilige ruimte van mijn huis. Dat gaf me meer troost dan aanwezig geweest te zijn bij de uitvaart. 

En ja voor mijn crematie en het vervoer daar naartoe wil ik best geld aan de kant zetten. Maar lid worden van hun gemeenschap ga ik nooit doen.

[Mormel]

Zelf heb ik nog twee personen nabij. Mijn vader en mijn broer. Mijn vader overleef ik normaal, dus dan is het nog enkel mijn broer en daar wij samen wonen zijn een deel van die praktische zaken niet van toepassing. Mocht ik ook mijn broer overleven, tja dan is er eigenlijk niemand meer om een uitvaart voor te doen. Daar mijn stiefzoon er al warmpjes bijzit, denk ik alles na te laten aan enkele vzw die mensen ondersteunen met mentale problemen, en in ruil voor die schenking mogen zij het praktische dan regelen. 

[Spud]

@Mormel, ja dacht ik dus ook, maar zo simpel blijkt het niet te zijn. Die vzw´s weten inmiddels ook wel dat geld krijgen een hoop gedoe en verantwoordelijkheden met zich meebrengen. Dus zijn er ook niet meer zo happig op. 

Ik heb ook overwogen om mezelf beschikbaar te stellen voor de medische wetenschap en had me bijna daarvoor aangemeld. Maar daar hebben ze grenzen ook wel heel strak gesteld. Ik kan en mag dat wel doen, maar nog zijn ik of mijn nabestaande er verantwoordelijk voor dat mijn stoffelijke overschot op de juiste manier geconserveerd worden en of ze mijn lichaam op dat moment wel nodig hebben. Kortom het kwam erop neer, dat mijn nabestaande wel een vriescel moeten huren in een mortuarium a 100 euro per dag en als ze zeggen dat ze mijn stoffelijk overschot niet nodig hebben verder ook op mogen draaien voor de opruiming van mijn stoffelijk overschot. Dat vond ik al niet fraai, maar nog minder fraai vond ik het te horen dat als mijn stoffelijke overschot toch gebruikt zou worden voor de medische wetenschap, dus alles van mij ontleedt zou zijn en ze de delen dus niet meer nodig hadden. Opnieuw mijn nabestaande gingen contacteren om het incomplete stoffelijke overschot van mij te begraven of te cremeren met wederom de kosten voor hen. 

Ik wil mijn nabestaanden, mocht ik ze niet overleven gewoon niet opzadelen met dat gedoe en die rekeningen. Ik heb nog 2 oudere broers en 2 neefjes, die broer die vader is van die 2 neefjes, heb ik een heel goed contact mee en die heeft aangegeven ik wil dat gedoe niet meer. En omdat hij doorheen mijn leven altijd mijn rots in de branding is geweest, een stabiele factor, wil ik aan zijn wensen tegemoet komen. Mijn andere broer, tsja ik dacht altijd dat wij met ons karakter 2 handen op 1 buik waren. Maar na het overlijden van ons mam, was dat al minder geworden en na het overlijden van ons pa heeft hij voor mij zijn ware aard bevestigd. Hij is een grote manipulerende egoïst en waar hij vroeger de mensen die door zowel ons pa als ons ma als golddiggers betichten, blijkt hij er zelf 1 te zijn. Die zelfs zijn eigen familie  nog op het hakblok zou zetten om er rijker van te worden. 

Vanzelfsprekend gun ik die geen cent, maar als ik hem een hak zou kunnen zetten vanuit het hiernamaals, zou ik het helemaal prima vinden. Maar ik geloof niet dat hij erin zou trappen. Daarvoor is hij veelste gewiekst. En als hij dollar tekens ziet verwacht ik ook niet dat zijn dierenhart harder roept dan het mogelijke geld. Dus nee het lijkt me niet handig om mijn overgebleven katten aan hem over te laten. 

Dus toch weer plan B in werking stellen. Dan toch er maar voor te kiezen om een deel van mijn leven niet te kunnen leven met huisdieren. Vanaf het laatste dier, alvast een kist als bed te nemen. Veel risico volle reizen maken dan en in ieder geval overal gedeeld hebben dat een uitvaart ceremonie niet nodig is. Dat gedeelte dat ik zou willen dat mijn contacten zouden weten waarom ik niet meer reageer, weten dat wel als het zover gekomen is. Omdat ik er wel altijd over zal praten en de onmogelijkheden.

Ik ben er als ik weet niet hoe dat noemt? Als probleem analist of problemen zoeker in ieder geval uit, dat ik omtrent de dood helemaal geen enkel probleem echt goed gedicht kan hebben. Ik kan mijn energie beter gebruiken bij een burenruzie, kindermishandeling en genocide, omdat ik een overzicht kan geven over wat er allemaal mis zou kunnen gaan.  Ik denk altijd bij elk probleem wat als en wat dan, als ik dit doe. En ik ga eerst uit van de grootste negatieve uitslag die te bedenken is en vandaaruit ga ik naar het positieve. En zo weet ik meestal wel wat ik kan verwachten en me nog zou kunnen overvallen. Dus niks valt me ooit echt tegen. 

[Mormel]

Dit is een heel kort antwoord.
Weet je wat ik absoluut niet zou willen? Een uitvaart waarbij die klassieke uitvaart nummers gespeeld worden. 

[Spud]

Mij niet gezien dus ik doe liever niet meer aan uitvaart ceremonies. Maar mochten mensen er toch behoefte aan hebben om muziek te draaien op mijn uitvaart. Zou ik het wel grappig vinden als ze alle nummers qua verslavingen zouden willen draaien en/of een kei hard heavy metal, rock die zo oorverdovend is dat je de aula graag wil verlaten. Wist je dat ik al heel vroeg in mijn leven al een playlist had gemaakt voor mijn uitvaart? Heel raar, maar de mensen die ik verloor speelde dezelfde nummers dus bij elk van hen ervoer ik mijn eigen uitvaart ook. Sindsdien doe ik ook niet meer playlists. 

Ik heb een pb gehad van de moderators, over mijn technische probleem op het forum. 

Ze vroegen vooral hoe mijn ervaring was. En deze heb ik met ze gedeeld. En heb ze ook gevraagd om dit in de toekomst te regelen. En daar wil ik graag aan meewerken. 

Ik gun namelijk elk forummer of ik die mag of niet schrijf ruimte hier. Even monddood gemaakt te zijn zorgt voor zoveel opties die wel nog kan. Ik wist te melden via ai dat ik in de problemen zat. 

Maar andere gebruikers kunnen ook tegen aanlopen en ik zou het heel vervelend vinden als ze daardoor hier niet meer kunnen schrijven. 

Zoals ik mezelf ken, ik voelde me meteen heel erg afgewezen. Ik heb zelfs mijn mails nagekeken op ik geen ban had. Maar ik vocht terug met de riemen die ik had. Waar jij op reageerde;

Ik zal nooit in de groep passen. Maar wat ik wel weet is dat ik dit forum heel erg waardeer en alle mensen ook.  En dat was voor mij belangrijk om een plaatje te maken met een hulpvraag . Ik  ben besodemieterd door veel mensen, Maar vrijheid en zelf keuzes maken staan op 1 

[Mormel]

Soms als ik aan mijn eigen uitvaart denk, dan meen ik dat ze gewoon een gratis vat moeten geven in mijn stamkroeg en de muziek draaien waarvan ik hou. Helemaal het tegenovergestelde van een koffietafel. Maar wie ben ik om dat te beslissen voor mijn naaste? 

Heb ook een pb gekregen van de mod. Goed dat je hen helpt met dit probleem, want jij hebt een goede oplossing gevonden maar ik kan me voorstellen dat dit voor sommigen moeilijker ligt. 
Heel eerlijk: bij de afbeelding vroeg ik me ook eerst af of je een grapje maakte of het ernstig was.

[Spud]

Ik hoorde vandaag een verhaal, daar moet je ook maar het lef en de zekerheid bij voelen als suïcidale. Een afgezonderde buurman vroeg op een dag een keer aan zijn buurman, ik merk dat jullie wat langer blijven doorslapen en het langer duurt voordat jullie de gazet uit de brievenbus halen. Gaat alles nog wel goed met jullie? Ja zei de ene buur tegen de andere, we slapen nu wat langer uit omdat we het niet meer zo druk hebben. Maar uiterlijk om 8 uur halen wij de gazet uit de bus. Alles leek prima en oké toen. Maar verder geen onrust. 

Dus op een dag, gaat die buurman zijn gazet weer halen uit de brievenbus, en op zijn bus ligt een open envelop en daar staat in kapitaal op, ik hang in die boom met vriendelijke groeten X

Dus die buurman kijkt zijn tuin in en ziet zijn buurman daadwerkelijk hangen. Deze buurman is als eerste beginnen met vloeken, van .... wat maak je me nu! De hele buurt werd wakker natuurlijk. 

Omdat er ook naar schoolgaande kinderen op dat moment ook passeerde en het zicht vanaf de straat niet echt duidelijk was, koos deze buurman er toch voor om de politie en de hulpdiensten in te schakelen. Zodat de buurman daar niet meer zolang meer zou hoeven te hangen. 

En wat hem bij die telefoontjes toen werd gevraagd, krijg ik nog kippenvel van, ze vroegen doodleuk hebt u al gevoeld of hij koud is? En daarna durfde ze nog te vragen of deze buurman nog even wilde kijken of deze zijn arm nog kon buigen om lijkstijfheid te kunnen bepalen. Gelukkig heeft die man dat allemaal niet gedaan en heeft zijn buurman enkel vanaf de achterzijde zien hangen. Maar wel raar dat de politie vraagt en misbruikt om te constateren dat iemand dood is.

Verder is deze buurman verhoord, heeft niet meteen slachtofferhulp gekregen maar wel de tip om zelf daarvoor hulp te zoeken. En dat heeft hij uiteindelijk ook gedaan.

Omdat ie elke dag nog, terwijl hij de gazet uit de bus aan het halen is, zijn buurman ziet hangen aan die bepaalde boom. En blijkbaar vanaf de achterzijde is het ook indrukwekkend. Hij wordt verder buiten alles gehouden, wat och dat is zo privacy gevoelig. Het liefste wat deze buurman zou willen doen, is de boom villen, zodat hij zijn buurman niet elke dag opnieuw ziet hangen, maar dat mag dan weer niet want het is nog een plaats van delict. 

En hier ga ik tegen al mijn regels in van de keuze van de suïcidale wel enigszins te kunnen begrijpen en respect voor hebben. Over tot er totaal geen snars van meer te begrijpen. Waarom krijgt die buurman geen hulp? Voor de andere buurman is het duidelijk te laat want deze is dood. En wilde dat duidelijk ook. 

Voor mij is dit dus heel dubbel, want nu wordt weer degene die dood wilde als egoïst neergezet, terwijl deze gevonden wilde worden dus in mijn beleving er toch wel een beetje bij stil gestaan hoe het voor de nabestaanden en vinders zou zijn. Maar de ander die jij vertrouwd in jou te kunnen vinden blijft ook in de kou staan. 

Daarin merk ik opnieuw, wat je ook doet het is nooit goed. En doodgaan echt een verschrikkelijk onzeker en eenzaam pad zal zijn. Of je het nu rechtsom keert of linksom er altijd slachtoffers bij vallen die hun leven lang nog te dealen hebben met hun trauma. Omdat daar nog steeds ook nog niet heel veel begrip voor is. Als over doodgaan vaker gesproken zou kunnen worden en de doodswens ook denk ik dat het veel makkelijker zou zijn. Maar, dood, iemand moeten missen schijnt zo verschrikkelijk erg te zijn dat we daar niet over praten. Maar wel ons kapot laten schieten met een volgende oorlog. Is dat niet raar?

 

 

[Mormel]

Ik denk dat we er weinig over praten omdat de dood deels onzichtbaar geworden is, iets waarmee we amper nog te maken hebben. Als je terugkijkt naar vroeger dan maakte de dood veel meer deel uit van het dagelijkse leven, enerzijds door de hoge kindersterfte maar anderzijds ook omdat veel ziektes eigenlijk niet te behandelen waren. Over hoe ze toen met de dood omgingen zie je mooi terug in middeleeuwse kunst waarin dikwijls verwezen wordt naar memento mori, dodendans, etc.
Misschien is dit ergens te vergelijken met het eten van vlees. We beseffen nog wel dat er dieren voor sterven, maar met het eigenlijke slachten komen de meeste van ons niet meer in aanraking tegenover twee generaties geleden waar het thuis slachten van een varken nog een hele gebeurtenis was. Zelf slacht ik mijn kippen en eigenlijk had ik dit ook mijn stiefzoon willen leren zodat het besef blijft bestaan dat voor dat stukje vlees op je bord ook een dier sterft. 

Over die buurman, dat is iets waar ik zelf ook al vaak over heb nagedacht. Ik heb mezelf beloofd nooit die stap te nemen, maar mocht het toch zover komen wil je natuurlijk zo min mogelijk last veroorzaken (tenminste als je nog wat helder kunt nadenken op dat moment). Daarom zou ik het nooit thuis doen en nooit op een manier waarbij iemand anders je dood veroorzaakt (trein, suicide by cop,...), het meest logische zou volgens mij dus zijn: fles sterke drank, hoop pillen en 's avonds een stukje natuur opzoeken waarbij ze me de volgende dag vinden en gemakkelijk kunnen verplaatsen. Gelukkig hebben we in België ondertussen de euthanasiewet die ook toelaat eruit te stappen bij psychisch lijden. 
Dwaal ik niet te veel af van je draadje @Spud?

[Spud]

Helemaal niet hoor Mormel. Ik heb je kennis en instelling een paar jaar geleden helaas moeten missen. Hoewel ik een mooie opleiding gevolgd heb om dieren te kunnen verzorgen, miste ik toch wel de praktijk ervaring in snel en effectief een dier uit zijn lijden te kunnen verlossen. Want sorry maar helaas ik ben van mening dat je dat als dierliefhebber ook zou moeten kunnen. 

Ik had notabene een opa die slager was en ooms die hetzelfde werk deden. Wel trots op hun werk om dieren snel uit hun lijden te verlossen maar hun nichtje de kunst van het vak niet bij wilde leren. 

Volgens hen schijnt het heel simpel te zijn en volgens internet schijnt het ook heel simpel te zijn, alleen ik vertrouw me zelf niet zo. Omdat ik niet zeker ben over wat ik doe ben ik bang dat ik lijden alleen maar erger maak en juist niet doe wat mijn bedoeling is en het lijden van dat dier alleen nog maar erger maak. Omdat ik het niet weet.

Zo heb ik mijn kippen helaas, langer moeten lijden dan nodig was. Door ze in te laten slapen bij de dierenarts. Dat is pas een gruwelijk gezicht, want kippen schijnen van oorsprong prooidieren te zijn, dus als hun nek gebroken wordt vinden ze het helemaal prima en geven er aan toe. Maar als je gif in ze spuit, wordt hun overlevingsmechanisme wakker en blijven ze vechten. Dus ja ik zou heel graag willen weten hoe ik zou kunnen slachten. En met het oog op de toekomst zou ik ook willen weten hoe je moet villen. Ik zou ook graag willen weten hoe je een kat op een hele handige manier de rug breekt en dan ineens dood in je schoot ligt. Ik herinner me nog de oorlogsverhalen van mijn andere opa, dat daar altijd iemand kwam om koffie te drinken. En als de koffie op was, de kat die bij hem op schoot was gaan zitten dood was. Niks gehoord, niks gezien, maar de kat was dood. En dan bood deze aan om de kat te villen dat ze toch vlees hadden.  Daar schijnt ook een trucje voor te zijn. Maar delen ho maar!

Ik heb zoveel dieren zien creperen, wat had ik toen graag al die trucs zou kunnen toepassen. En ja, als het oorlog wordt zal ik met lange tanden het vlees van mijn eigen kat eten. Maar liever dat ik ze vermoord die van ze gehouden heeft dan iemand die niks bij ze voelt en daarmee ze stress oplevert. 

Zou jij het me willen leren om kippen te slachten? Toen mijn kip aan creperen was en ik aan het wachten was en ik niet meteen naar de dierenarts kon. Heb ik een heel mooi filmpje gevonden op internet. En leek me inderdaad vrijwel pijnloos. Ze legt een balk op de nek, achter de kop, gaat daarop staan en trekt je kip daar onderdoor. Veel bloed want de kop is eraf maar kippie is wel meteen dood. Balken had ik genoeg, ik miste alleen een stukje beton waar ik de kip op kon leggen. 

Tenzij, ik totaal geen rekening zou houden met mijn medemensen, want dat stukje beton was er wel aan de straatzijde. Ik geef heel eerlijk toe, ook omdat ik niet zeker van mezelf wist of ik meteen helemaal zo hard kon trekken, leek het me ook niet zo een prettig gezicht voor kinderen om dat mee te krijgen. (al wist ik van mezelf, dat ik waarschijnlijk meer kracht zet dan noodzakelijk, want ik heb ook sterrenkijker zangvogels dood moeten gooien. Dat is een ziekte onder vogels. De eerste keer dat ik dat moest doen, gooide ik zo hard dat dat vogeltje uit elkaar gespat is, mijn doel bereikt niet tig keer hoeven te gooien) 

Het was gruwelijk, maar wel fijn om vertrouwd te zijn met deze techniek. Want als mijn katten muizen of vogels vangen, weet ik wel hoe ik ze uit hun lijden kan verlossen. 

Nu nog leren om dieren te slachten en dan ben ik een volwaardig dierenverzorger in mijn ogen.

 

[Mormel]

Ik begrijp je onzekerheid heel goed, want zelfs al heb ik tal van kippen geslacht toch bekruipt me toch telkens een beetje de angst dat het fout loopt en dat ik het dier lijden bezorg. Die methode met de stok en vervolgens de nek breken ken ik ook van youtube, maar net omdat ik hem in de praktijk niet gezien heb door iemand die er ervaren in is, heb ik het nooit gebruikt.
Zelf opteer ik voor het klassieke kapmes.
De dag voor ik ze slacht krijgen de kippen geen eten meer. De dag van het slachten zelf begin ik 's morgens vroeg en laat ik ze niet uit hun hok. Leg het kapmes en blok klaar. Haal de de kip ondersteboven uit het hok, op de grond plaatsen met knie lichtjes op het lijf, nek wat uitrekken en kop eraf. Heel die routine van uit het hok halen tot de kop eraf gaat duurt minder dan dertig seconden. Daarna kip ophangen zodat deze leegbloed, volgende kip halen en herhalen. Daar ik doorgaans vier of vijf legkippen heb, duurt heel de deze handeling hooguit tien minuten. Daarna vil ik ze (geen geduld voor te plukken), insnede tussen poten en cloaca waarna je heel het vel eraf stript, vervolgens gaan ze naar binnen waar ik de organen verwijder (enige dat ik daarvan behoud zijn de levertjes). Bij het verwijderen van de organen moet je wel wat oppassen dat je niets beschadigt zodat je je vlees niet vervuilt. Daarna spoel ik ze af, verwijder de poten en gaan ze de diepvries in voor de volgende keer dat ik vol-au-vent of kippensoep maak. 
Eigenlijk is het belangrijkste bij deze methode dat je niet aarzelt, dus zorg dat je kapmes goed scherp is en mocht het dan nog zijn dat een eerste slag niet voldoende is (gebeurd eigenlijk nooit, in mijn hele leven enkel toen ik kind was), direct opnieuw slaan zodat het voorbij is. 
Mocht dit onduidelijk zijn: met een kapmes bedoel ik hetgeen je in een tuinwinkel haalt, niet een hakmes uit de keukenwinkel. 

Spijtig genoeg kan ik je niet helpen voor andere dieren (behalve duiven dan, maar dat is quasi hetzelfde als kippen), want op dat vlak zit ik met hetzelfde probleem als jij: zou graag willen leren om konijnen te slachten maar geen idee bij wie ik daarvoor nog terecht kan (ook nog niet deftig gezocht). Reden waarom ik dit laatste wil leren is omdat wanneer ik eenmaal terug stabiel ben wil beginnen met echt kippen kweken (dus niet pas slachten als ze stoppen met leggen) en daarnaast ook konijnen wil houden voor de slacht. Zelf eet ik maar twee dagen per week vlees/vis, dus daarmee zou ik aan mijn volledige vleesconsumptie kunnen voldoen wetende dat ik de tijd daarvoor de dieren goed verzorgd heb. 

Ik merk wel dat de meeste mensen die ik spreek totaal niet kunnen begrijpen dat ik enerzijds een enorme voorstander ben van dierenrechten maar tegelijkertijd ook geen problemen heb met de slacht en het eten van dieren. Mijn voormalige vrouw wou zelfs niet weten dat wanneer ik gekookt had het onze kip was die we aten ipv ééntje uit de supermarkt. 
Eigenlijk vind ik de redenen die jij aanhaalt heel nobel. 

De methode die jij aanhaalt om een kat snel te doden daar had ik nog niet van gehoord. Mijn grootvader (tiener in WOII) vertelde wel hoe ze bij hen katten vingen en in een zak staken om ze vervolgens dood te kloppen. Allemaal moeilijk om voor te stellen in onze huidige maatschappij.