Spud stelt zich nog een keer voor op advies van een medelid, wat ik apprecieer

[Mormel]

2 uur geleden zei Spud:

Met mijn oudere dieren gaat het eigenlijk best goed, ja ze worden een beetje doof en magerder maar ze zijn nog altijd aanwezig en leiden de groep.

Naar mensen toe jank ik mijn ogen uit mijn kop, zoveel onrecht weer en zoveel pijn. Nee qua rechtvaardigheid weet ik ook niet meer zoveel te zeggen.

Mijn vriend heeft me ook laten stikken, hoe verzin je het? je bent uitgerevalideert zei hij opeens en ik wist niet eens dat ik in therapie zat? Dus ja was niet fraai. 

Ik ben inmiddels mijn eigen krachten weer aan het ontdekken en het verbaast me, ik krijg meer klaar met mijn handicappen als dat ik met deze vriend voor elkaar gekregen heb. 

Ik geloof dus niet meer zo vriendschap, ik weet dat ik vrienden nodig heb, maar stel me er niet zo afhankelijk meer tegenover op. Ik vind mijn dingen en of ze daarin passen belangrijker dan dat iemand mijn accepteert. Ik ben defensiever en katachtiger geworden omdat zwerfkatten mijn passie zijn. En ik vanuit hen ook nog wel pakkende verhalen kan vertellen. Dus Mormel, het gaat goed met mij omdat ik nog steeds voor elkaar krijg dat ik toegevoegde waarde ben. Maar eigenlijk voel ik me heel eenzaam in een behoorlijk vijandige wereld. Zolang iets een doel had, kon ik me daar volledig voor inzetten. Maar het is en flauw geworden En voor mij ook niet meer te doen.

Maar het blijft sputteren als een frietpan soms.

Pas een beetje op met deze manier van denken. Mijn vroegere chef had altijd de uitspraak dat vrienden niet bestonden, maar hij had niet door dat hij het steeds was die de vriendschap verraadde door zijn egoïstische houding; tegenwoordig verlaat hij kennelijk zijn huis niet meer. Ik heb het zelf wat moeilijk met vriendschappen maar heb wel veel kennissen en peper mezelf constant in dat de meeste mensen gewoon een goed leven willen hebben (dus dat de meerderheid geen kwade intenties heeft). 
Natuurlijk ga je hier weinig aan hebben als je pas gebroken hebt met je vriend, maar ik hoop dat er iemand uit je omgeving het lef heeft om je een knuffel te geven als je huilt. 
Verzorg je een beetje.

[Spud]

Dankjewel @Mormel, 

Pfff, ik begon het mezelf ook een beetje te beseffen dat ik me momenteel drukker maak over onrecht naar andere toe in mijn omgeving dan onrecht naar mezelf toe. Ik kan ze alleen niet helpen dat mogen ze zelf doen en ook nog op hun eigen manier. 

Jep, was weer even een afleidingsmanoeuvre om me niet met mezelf bezig te houden. En mezelf te helpen. 

Overigens, ik probeer niet te huilen in het bijzijn van anderen, als ik niet lekker in mijn vel zit. Dan doe ik eerder zoals bovenstaande. Want dat voelt dan gewoon onveilig. Maar als ik lekker in mijn vel zit kan ik soms wel volschieten van iets wat iemand met me deelt en ondanks dat dat dan weer verkeerd begrepen word heb ik daar minder moeite mee. (zoals dat ik hoorde dat het slecht ging met mijn lievelingsklant en ik me niet kon voorstellen dat ze die mallemolen ongehavend zou overleven, ja toen moest ik even huilen in het bijzijn van haar nicht. Later nog besproken met mijn lievelingsklant toen bleek dat het er allemaal niet zo slecht uit zag en ze gaf me gelijk dat ze zelf ook een beetje bang was of ze het nog wel zou redden? Ondanks dat ze het wel allemaal nog wilde accepteren. Dus mijn klant begreep me wel, alleen die nicht niet zo, want toen ze me troostte vroeg ze ook meteen of ik al een therapeut had? Ik vond dat toen zo een rare vraag? Omdat ik niet huilde omdat ik het niet aankon, maar huilde om dat ik het mijn klant niet gunde dat ze dit voor haar kiezen kreeg en het waren ook tranen van ontroering dat ze het allemaal wel over zich heen liet komen. Niet echt stof om bij een therapeut te bespreken denk ik dan)

Die klant gaat overigens steeds beter en van de andere kant krijgt ze meer problemen erbij die ze mag ontvangen en accepteren. Nu ineens blind aan 1 oog, en ik vind het mooi om te merken hoe ze zich daar ook weer mee behelpt. Daar kan ik nog wat van leren als ik straks ouderdomsklachten krijg. 

En wat betreft vrienden, contacten en relaties en familie, dat dat een soort van levensspel is en komen en gaan. Dat het meest belangrijke is, dat je je eigen vriend blijft en van daaruit nieuwe contacten maakt. Zoals die levenstrein waar vaak over gesproken wordt, de een stapt af bij een halte en een ander stapt weer op. 

Ja, dat ik als uitbehandeld weggezet ben vind ik niet zo fraai. Maar sneuer vind ik het nog wel, dat ik eigenlijk niks mag terugzeggen, over wat het met mij doet en hoe ik me erbij voel. Het stukje nazorg als ik dan toch uitbehandeld ben mis ik wel.  Kortom het stukje voor mezelf opkomen is nu opeens zeer bedreigend en schijn ik nu rekening mee te mogen houden omdat hij nu kwetsbaar is. Dus niet alles trekt wat ik te zeggen heb. Omdat hij nu patiënt is. 

Hij is qua mens, een heel mooi en betrokken mens, ook een zeer geleerd mens, hij werkt zich gratis in de problemen om andere hulpbehoevende mensen zolang mogelijk een zelfstandig bestaan te laten hebben. Maar ergens heeft hij zelf ook wel een steekje los. En dat werkt blijkbaar niet zo goed samen met mijn steekje los.

Ik ben nogal spiritueel en gevoelig aangelegd en hij is arts, professor, piloot van kleine vliegtuigen en tropenarts geweest en van dies meer. Qua denken kreeg ik daar wel meer zelfvertrouwen van, maar ergens heeft ie of posttraumatisch stresssyndroom opgelopen of is hij autistisch ofzo want soms praten we weer eens naast elkaar af en verstaan elkaar niet. En op zulke momenten mag hij wel zeggen wat hij denkt en voelt en ik niet. Vanuit mijn verleden vind ik dat nogal manipulerend overkomen dus ga er tegenin. Deze keer alleen niet, omdat ik inmiddels met deze man weet dat er een conflict ontstaat, dat ik afscheid neem en alle vertrouwen in hem opzeg. En dan later een heel groot schuldgevoel heb over mijn harde woorden omdat hij opgenomen is in het ziekenhuis, of een tijdje in retraite is gegaan.

Deze keer, ben ik niet boos geworden, ik voelde me wel gekwetst en in de steek gelaten maar zag in dat ik daar niks over kon zeggen. Dus ik ben gaan kijken wat ik nog wel zelf kon? En dat is nog best veel!  Kost wat meer tijd en is soms minder leuk omdat je het niet kan delen, maar ja ik kan goed op eigen benen staan. 

En ik had opeens weer ruimte voor andere mensen. Ondanks dat ik ze een behoorlijk tijdje links heb laten liggen, verbazen ze ze mij over hun enthousiasme om weer iets van me te horen. Zodoende dat ik me besefte dat ik meer vrienden heb dan dat ik me bewust ben. Mijn blik gaat alleen niet zo verder dan de kring en de sfeer waar ik mezelf in bevindt en staande in probeer te houden. En ik ben ook kieskeurig merk ik. Eigenlijk ga ik best laks met mijn vrienden om eerlijk gezegd.

Stukje bij beetje ben ik weer contact op aan het nemen, en heel leuk maar ook wel zwaar. Want ik weet van mezelf ik trek het gewoon niet om elke week met iedereen contact aan te houden. Ik app niet graag en telefoneer ook niet graag. Gewoon een leuke activiteit doen bevalt me beter. 

Dus ja ik zorg voor mezelf, maar ben nog wat zoekende.

 

[Mormel]

Weet je wat mij opvalt bij mijn kennissen waarvan sommigen misschien een vriend hadden kunnen worden? Bij die laatste categorie maakt het niet uit hoelang het geleden is dat ik ze gezien heb of hoe vaak ik ze zie.