Ik ben iemand met zeer uiteenlopende problemen

[Lonster1]

2 uur geleden zei renaldo61:

Ik vind het mij heel moeilijk om alle geneugten te ontzeggen.

Kan je niet genieten van gezonde dingen? Suiker is verslavend, maar je kunt het wel ontwennen en jezelf aanleren om bijvoorbeeld thee meer te waarderen, of zelfgebakken taart met fruit, zonder suiker. Als je zelf in de keuken aan de slag gaat, heb je ook meer in de hand wat je er in doet.

[renaldo61]

Sinds gisterenochtend heb ik weer een nieuw kwaaltje, mijn linkerbeen weigerde dienst tijdens het nemen van een trap. Nu vandaag ook last van mijn rechterbeen. Ik zal me blijven afvragen hoeveel het een gevolg is van mijn jarenlang alchoholgebruik. 

@Lonster1 Thee heb ik al verschillende keren geprobeerd. 

[renaldo61]

Jaren geleden toen ik nog samen met mijn ouders op de boerenbuiten woonde hadden wij op een moment wel 7 honden. Geen rashonden, die hadden we destijds niet. Meestal waren het zeer brave honden. Maar soms was het jachtinstinct van een hond zo groot dat er geen binnenhouden aan was. Waarom dat ik daar aan terug denk? Aan hetgeen @stroumfke juist plaatste op haar pagina. Het jachtinstinct van die hond lijkt sterk op een verslaving. 

[Spud]

Hé Renaldo, fijn te lezen dat je in ieder geval wel durft rond te kijken naar een andere hond. Dat daar toch nog wel plaats voor is in je hart. Verlies van een huisdier kan je soms overweldigen! Zeker als je op dat moment maar 1 huisdier had. Ik zelf heb dat nooit meegemaakt, want ik heb altijd veel dieren gehad dus als ik er eentje af moest geven, miste ik deze wel en mis deze soms nog maar het voelde alsof mijn verdriet mee gedragen werd door die andere dieren. Ik kan het niet anders uitleggen.

Nu weer een vraag aan jou? Woon je nog steeds op de plek waar je ook met Femke gewandeld hebt? Ik maak me er altijd een soort van voorstelling voor over hoe een ander rouwt om zijn dier. Omdat ik zelf soms echt nog tig jaar later, nadat een kat of kip overleden was, een favoriet speelgoedje vond of een schuurplek waren haren aan zaten en dan kon ik spontaan in huilen uitbarsten.

Dus ik kan me voorstellen dat eigenaars van honden en varkens waarmee ze dagelijks een wandelingetje deden, dat soms nog heftiger meemaken als ze weer buiten zijn. Aangezien ik dat zelf ondervonden heb bij het rouwen over mijn dieren, dat het spontaan en onverwacht over je heen kan vallen. Zeg ik dat ook tegen andere mensen als ze een dier verloren zijn. Dat dieren een afdruk van zichzelf achterlaten op de wereld, en het een soort gewoonte is van dat dier waar je aan went bij leven. Maar je na deze zijn of haar dood nog emotioneel verrast kan worden later.

En van een feedback van een vriendin, die haar hond verloren was. Heb ik ooit eens jaren later terug gehoord dat ze met haar nieuwe hond het ouderwetse rondje ging doen en haar toen pas opviel dat haar oude hond die altijd langs een muur schuurde, weldegelijk een markering had achtergelaten op die muur. En ja, het verdriet en gemis overviel haar, maar ze kon het ook zien als dat de oude hond haar nieuwe ook oké vond. Maar dat is haar invulling, voor mij gewoon de bevestiging van al die rare denk wijzen die ik in mijn dierenrouw erop nahoudt.

Ik lees dat je lichamelijk effe slecht zit Renaldo. Betekend dat, als je ergens anders gaat wonen misschien ook geen ander maatje meer kan ..... nemen vind ik stom om te zeggen en krijgen ook. Dus omarmen lijkt me een betere benoeming. 

En omdat we toch op een alcoholverslaafde forum zitten, komen al die lichamelijke gebreken daadwerkelijk enkel en alleen vanwege je drankmisbruik in het verleden?  Of heeft het ook te maken met psychische gesteldheid, ouderdomskwalen en genetische afwijkingen in de familie?  En de stressvolle maatschappij die er tegenwoordig is? Ik geloof wel dat je er lichamelijke ongemakken aan over kan houden na jaren drankmisbruik, maar ik geloof er niet zo in dat als je aan de slag gegaan bent met je verslaving allemaal doordat komt, dat iemand lichamelijke kwalen krijgt. 

Ik denk dat het een soort op 1 stapeling is van het leven, de wijze lessen, de domme dingen die je doet tijdens het leerproces, welk lotje je getrokken hebt in het leven en de consequenties die je daarvan krijgt. Sommige mensen krijgen nu eenmaal meer dingen voor hun kiezen dan anderen. En de 1 vervalt in drugs en drank en de ander in dwangmatigheid of iets anders. 

Wat ik vervelend vind aan dat ik open ben over mijn alcoholmisbruik en mijn psychische diagnoses, is dat als ik daadwerkelijk voor een klacht, in dit geval een ontstoken oog, geneeskundige steun aanvraag, ze in mijn dossier kijken en daardoor geen hulp krijg voor mijn oog maar advies om minder te drinken en me een gevoel geven dat ik, een fantast ben en geen ontstoken oog heb. 

En dat is hetzelfde voor mij, als  toegeven dat je dronken achter het stuur hebben gezeten. Daar mag je blijkbaar niet eerlijk over zijn dat je die fout begaan bent. Terwijl je allang blij bent dat je nooit iemand doodgereden hebt en jezelf ook schaamt dat je dat gedaan hebt. En eigenlijk door erover te durven praten de boel ook kan verwerken. Maar zelfs hier is dat vrijwel onmogelijk. 

Voor mij werkt het dan zo en misschien ook voor jou Renaldo, ik kan wel zieker worden van dat ik het voor mezelf houdt. Maar ik zeg het gewoon wel en krijg ik maar ruzie met heel de groep. Dat vind ik krachtig aan jou. 

 

Lieve groetjes,

Spud

[renaldo61]

@Spud Veel vragen in een keer. Ik hoop dat ik er niet teveel oversla. Femke was geen wandelhond. Alhoewel ik verhuisd ben verwachte ik haar nog steeds met haar neus aan de deur en voelde / voel ik ergens nog steeds haar aanwezigheid. Ik ga zeker niet met een groot bord buiten rondlopen met daarop dat ik een alcoholist ben en dat ik al eens dronken reed. Maar ik dacht dat dit zeker moest kunnen op dit forum. Niet dus. Het wordt je niet vergeven dat je domme dingen deed. Ik ben juist nog gaan kijken naar de foto's van het plaatselijk asiel, sommige honden zitten daar erg lang. 

[renaldo61]

Misschien heb ik dit reeds eens geplaatst. Eenmaal ik tot het besef was gekomen dat alchohol voor mij niet langer de oplossing was ging het eigenlijk zeer makkelijk om aan de verleiding te weerstaan. Daarom dat ik misschien soms zo weinig begrip toon naar andere alchohol gebruikers, diegene die moeite hebben om te stoppen hebben volgens mij de wil nog niet om te stoppen. Niet dat ik niet weet wat een verslaving is, dat weet ik wel. Ik heb misschien de alchohol gewoon ingeruild voor wat anders. Donderdag start ik een cursus genaamd Verslaafd. 

[Kohtje]

Op 1-2-2026 om 10:23 zei renaldo61:

[....] diegene die moeite hebben om te stoppen hebben volgens mij de wil nog niet om te stoppen.[....]

Mijn ervaring is dat de wil om te stoppen nog niet meteen een makkelijk stoppen tot gevolg had. Stoppen wilde ik al heel lang, maar het heeft heel wat zoeken en vallen en opstaan gekost om uiteindelijk daadwerkelijk te stoppen. En dat kwam uiteindelijk inderdaad tegelijk met het besef dat alcohol geen oplossing biedt, dat alcohol niet nodig is. Maar de wil om te stoppen ging daar heel ver aan vooraf. 
 

[renaldo61]

2 uur geleden zei Kohtje:

Mijn ervaring is dat de wil om te stoppen nog niet meteen een makkelijk stoppen tot gevolg had. Stoppen wilde ik al heel lang, maar het heeft heel wat zoeken en vallen en opstaan gekost om uiteindelijk daadwerkelijk te stoppen. En dat kwam uiteindelijk inderdaad tegelijk met het besef dat alcohol geen oplossing biedt, dat alcohol niet nodig is. Maar de wil om te stoppen ging daar heel ver aan vooraf. 
 

Ik heb nu die problemen met voeding en ... chocolade. 

[Spud]

Wellicht, is de wil er wel maar ontbreekt het soms aan genoeg motivatie? 

En dan betrek ik je opmerking wat betreft dronken rijden er even bij, dat daar niet over gesproken mag worden en vergeven kan worden. Niet alleen met verslavingen maar ook met andere dingen in het leven, als je maar iets fout doet, worden alle dingen die je wel goed gedaan hebt vergeten. Tenminste zo lijkt het in mijn beleving.

Dus ja ik kan wel begrijpen dat mensen soms terugvallen of net niet doorpakken. Ons brein is toch ingesteld op beloningen? Als je steeds geconfronteerd wordt met al je missers en dat steeds benadrukken, of je mag er niet er niet over praten. Pfff dat is lastig om je motivatie soms te behouden, want en nu spreek ik voor mezelf, voor mij zijn het stukje bij stukje grote mijlpalen die ik behaal als ik anders reageer op iets waarop ik anders zou gaan drinken of heel agressief zou worden. En ja die mijlpalen zitten er voor mij ook in dat ik open en eerlijk over mijn fouten kan praten en erop terug kan komen en niet afgemaakt hoef te worden. 

Ik ben over heel veel dingen die ik gedaan heb in mijn leven niet trots, wegpoetsen kan ik ze nooit meer, want ze staan in mijn geheugen gegrift en dat is niet erg omdat ik ergens vind dat ik er ook niet zo makkelijk overheen mag stappen. Maar er gewoon open en bloot over te mogen delen maakt het wel even wat dragelijker. Vol continue erop aangesproken te worden en naast al het andere wat je doet en zegt gehangen wordt, werkt uiteindelijk wel zo voor mij dat ik de ander dan gewoon gelijk geef door mijn oude gedrag er weer te laten zijn. Jammer voor mij dan, want dan heb ik me toch weer laten vangen door een ander en ben afgeweken van mijn eigen doelen. Want elke verandering bij jezelf doe je in de eerste plaats voor jezelf en de rest komt pas later.

 

[Spud]

Heb je Femke laten cremeren of begraven? Wel tof te lezen dat je haar aanwezigheid nog steeds voelt, dat heb ik zelf nooit meegemaakt. Wel dat ik mijn huisdier qua gedrag of uiterlijk terug zie in een ander dier. 

Mijn moeders energie heb ik nog wel een behoorlijk tijdje om me heen gevoeld en dat voelde fijn en relaxed. Voelt dat ook zo bij jou met Femke?