Lezer, drank is geen escape, het is een uitsteller.
Het stelt je echt leven uit.
Ik ben erg geraakt door jouw stukje, wat een moed,
en wat een betrokkenheid van die vriend.
Dia mag je wel koesteren want weinig mensen pakken de koe
meteen bij de horens aan en hij wel dus.
Voor jou idd naast opluchting ook iets anders.
In mijn beleving is dat doodsangst. Angst om het leven, je verleden, heden en
toekomst echt aan te gaan. Waarschijnlijk gaat die angst omgezet worden in steeds
meer moed, en in het hier en nu zijn. Ook in positieve zin dus. Je gaat resultaat bereiken,
net als gisteren. Maar, En bedoel ik, het gaat niet vanzelf.
En dat is ook goed, het kan niet anders, of wat je al die jaren hebt uitgesteld, zich heeft gecumuleerd,
tot een berg aan emoties, gevoelens en weggestopte ervaringen. Jij, en die gevoelens hebben het recht
verwerkt, en ge-integreerd te gaan worden. En ook recht op oogsten daarvan.
Dit is een van de grote redenen dat ik hier nog steeds schrijf. Ik gun ook jou zo dat je aan dat oogsten toe gaat komen.
Ik heb zelf 21 jaar in therapie wereld vertoefd. Veel ondergaan, veel opleidingen gedaan, en alles in drinkjaren.
Het waren vaak waardevolle ervaringen. En sommigen zijn pas beklijfd (mooi woord eigenlijk) nadat ik ben gestopt.
Ik ben alsnog de diepte ingegaan met uitgestelde ervaringen. Therapie-kwartjes vielen toen pas echt.
Alles wat ik ervoor had geleerd en gedaan was als het ware voorwerk/voorspel haha. Nee hoor, hard werken.
En ik heb ervan geleerd dat ik niet alleen een sterk mens ben, een survivor, maar dat ik ook intens kan genieten.
Van hele simpele dingen meer nog dan van materiele. Terwijl ik het niet altijd zag toen ik nog dronk.
Niet opgeven Lezer, je bent van lezer/schrijver en belever geworden. Klasse!!!