Musashi

Ik vind instagram veel interessanter dan Facebook. Facebook is het dagelijkse gekeuvel van bekenden die ondertussen onbekend zijn geworden en die je minder en minder interesseren maar waar je dan toch nog steeds mee overspoeld wordt. Instagram brengt me in contact met mensen over de hele wereld met dezelfde problematieken (of interesses) waar ik dacht vroeger helemaal alleen te staan. Onder ander sobriety accounts and coa (children of alcoholics) vind ik vaak wel leerzaam en ondersteunend.

Goeie morgen, Gisterenavond was mijn les qi gong, en ik vind het gewoon zalig welke invloed dit heeft op mijn slaapkwaliteit. Toen ik nog dagelijks dronk was ik me hiervan niet bewust maar alleen al om beter en dieper te slapen vind ik het de moeite waard om de wijn te laten staan. Ik dacht altijd dat ik wijn nodig had om te kunnen slapen maar boy, I was wrong! fijne en fitte dag gewenst aan iedereen!

Ik weet het niet maar laten we iig zuinig zijn op het handjevol mannen dat hier ondanks alles toch is Oei ja het is zeker niet mijn bedoeling om het manvolk weg te jagen! Ik apprecieer Jan en alleman 😀

Ps ik begin ook te merken dat ik aan het veranderen ben en sterker aan het worden. Vroeger vond ik het heel griezelig om hier te posten en de mogelijkheid om kritiek te krijgen gaven mij ook vaak een onveilig gevoel. Nu kan het me eigenlijk niet zo veel meer schelen wat iedereen van me denkt of hoe men op mij reageert. Het glijdt gemakkelijker van me af en ik wil het meer gezegd hebben zoals ik het vind.

Man vs vrouw op dit forum doet mij dan weer wat verder nadenken. Ik denk dat het niet perse aan dit forum ligt. Volgens mij is (te) veel drinken voor mannen nog altijd veel meer sociaal geaccepteerd dan voor vrouwen. Beetje zoals seks: mannen zijn stoer wanneer ze veel bedpartners hebben (gehad), vrouwen al gauw een slet. Komt daar bij dat de zorg (voor kinderen) thuis nog altijd veel meer op de vrouw terecht komt en daardoor ondervinden vrouwen ook meer en sneller last wanneer ze te veel alcohol nuttigen of meer dan goed voor ze is. Daarom worden vrouwen zich misschien sneller bewust van hun alcoholgedrag en de nood aan verandering des te groter. Dat is mijn gevoel/ gedacht. Wel benieuwd wat anderen hierover te zeggen hebben 😄

Ja moet zijn, die van ons komen ook uit Nederland. Qua biologische groenten en fruit lopen we hier in België precies toch wat achter. Nederland is altijd vroeger. Ps. Ontbijt met of zonder wijn?

Koffie van @Yvonne natuurlijk niet te vergeten! daar kan ik niet te buiten…😁

Goeie morgen, Het niet-drinken gaat over zoveel meer dan niet drinken. Ik kan meer en beter voor mezelf (en mijn geliefden) zorgen en dat begint van ‘s morgens. Zo slaag ik er al een paar weken/maanden in om niet meer te roken ‘s morgens. In de plaats staat een fris ontbijt. Meestal 2 kiwi’s en vandaag met Griekse yoghurt en blauwe bessen. Voor deze middag heb ik al gezonde bokes geprept met prepare en pijplook en pijpajuin en kippenwit met rucola, kiemen, tuinkers en komkommer, ook mayo natuurlijk. Vandaag hoef ik niet op het dagpact, ik zie geen gevaar voor me. fijne dag aan allen!

Alleen is het geen quick fix he. Geen pilletje zoals we hier gewoon zijn…En dat wil dan ook nog wel eens tegenvallen 🥲… Tegen dat ik de Zwemmende Draak onder de knie heb zullen we zeggen 😅

Deze beoefen ik soms ook. ps dit zijn reminders voor mezelf maar wie weet kan iemand anders dit ook interessant vinden. Dit zijn (voor mij) goede oefeningen om beter in mijn lichaam te komen en te ervaren wat alcohol met mij doet. Een gezond lichaam is de basis van een gelukkig leven. En ik maak dat gewoon zo kapot. Beter maken is veel beter. Het zelfhelend vermogen van het lichaam is dan ook fenomenaal. Verdrongen emoties zetten zich vast in het lichaam en bezoedelen je geest. Maar werken vanuit het lichaam op de geest en omgekeerd, heeft zeker zijn effect om trauma te helen. Ik geloof dat we (als verslaafden) allemaal wel (minder of meer) trauma hebben en (hopelijk) ook tegenkomen. Lichaamswerk en ademwerk in het bijzonder helpen me echt om mijn hart, hoofd en ziel te helen en van mijn verslavingen af te komen op een dieper niveau zonder mezelf iets te kort te doen en eerder mezelf iets te gunnen. maar dus, zonder meer gezever:

1 liter brandnetelthee (hooikoorts) en 1 liter verveinethee (rustgevend) later kan ik droog afmelden van het dagpact. Klaar voor een fitte week! Slaapwel allemaal.

Qi Gong van de Zwemmende Draak. Deze probeer ik te bemeesteren.

Zonder woorden https://youtu.be/miUKO5g0ONk?si=CSL-I3-vG1riYMMk Artwork: http://mattarmstrongart.com/kintsugi-2

Ja en? Toch bedankt voor je compliment. Voelt wel goed hoor. Zou je zelf beter ook eens proberen.

Dank aan het dagpact dat me vandaag al 3x gered heeft: 1x tijdens het emotioneel uitputtend gesprek, 1x op voorhand toen ik me op onderweg er naar toe, al bedacht alvast een fles wijn te kopen voor nadien, als beloning voor het niet-drinken tijdens het gesprek, en nu 1x achteraf toen ik twijfelde om op de terugweg nog een fles te kopen om de emoties te bedaren. Musashi vs wijn 3-0! 🙌

Goeiemorgen, Ik ga zo vertrekken naar ouder-kind yoga en morgenavond doe ik Qi Gong. Gisteren heb ik niet gedronken en daar ben ik vandaag heel blij mee. Dat wil ik morgen ook want er staat een pittige week voor de boeg. Maar vanmiddag zal een lastig moment zijn want ik ga bij familie een zeer moeilijk gesprek voeren en ‘normaal’ zou daar wel zeker een borrel bijhoren. Maar dat wil ik dus niet en daarom bouw ik voor de zekerheid een zekerheid in. I can do this, you can do this, we can do this.👊 sterkte aan iedereen! 🏆 (ooh en zoveel emoji’s, dat is nieuw toch? 😁) dagpact Fonny Maja Musashi

Mooi! Neem ik mee, dankjewel! Het probleem zit m er denk ik nog in dat die kracht soms/ vaak nog overspoeld wordt door een hoopje ellende: verdriet en angst. Dan vind ik het moeilijk om bij die kracht te komen of te blijven. Boosheid geeft me wel kracht maar die zit meestal nog diep verscholen achter dat verdriet en vooral die angst. En de angst bevriest, alcohol lijkt los te maken, maar natuurlijk niet echt. Weet je wat het is, ik probeer langzaamaan van een wandelend hoofd naar een voelend wezen te veranderen en dat is bij momenten heel overweldigend. Het zijn geen excuses maar verklaringen waarom me het toch niet altijd lijkt te lukken. ik graaf en wroet. Inzichten zijn een begin…

Update: ik kom van heel ver, maar heb dit nooit echt beseft. Sinds mijn jeugd dronk ik (te) veel. Het was ‘normaal’ voor mij om thuis maar vooral ook sociaal te drinken. Zo was het aangeleerd, zo was ik het gewoon, zo hoorde het, zo zat het familiesysteem in elkaar. High achieving en de schijn hoog houden. Drank hielp me op dit vol te houden. Zo moest het, zo ging het. Maar zo ging het niet (meer). 1,5 jaar zonder alcohol deed me deugd, deed me leven. Job opgezegd, nieuw leven begonnen. Meer tijd voor mij, mijn gezin en mijn leven. Uit de routine van werk en alcohol. Buiten leven, nooit meer naar kantoor. Heel beangstigend om de gouden kooi op te geven. But I did it! Stom moment onder sociale druk weer gedronken, en weer vertrokken? Nee. Het is anders nu, ik weet wat het is om alcoholvrij door het leven te gaan. Hoeveel beter het voelt en hoe veel beter ik slaap en hoe fitter ik ben. Ik ben een nieuw pad aan het wandelen en ben zeker nog niet op mijn bestemming, maar onderweg. En dat doet goed. Ik doe het meestal ook wel goed en als ik het niet goed doe, vergeef ik mezelf, en ben trots dat ik blijf proberen en vechten. Tegen het familiesysteem in, het familiesysteem waarvan ik moeilijker los raak dan de overtuigingen over werk en geld. Toch lukt dit meer en beter, oa. door diep traumawerk. Opnieuw en opnieuw. Ik doorzie het meer en meer. Hoe het me slecht voelen me triggert om te drinken en hoe meer ik drink hoe slechter ik me voel. Een soort verdiende loon, je niet ‘mogen’ goed voelen. Mezelf wegstoppen, verdoezelen, wegkruipen achter drank en katers. ik vind het enorm moeilijk om mezelf echt te laten zien. Zo heb ik het geleerd, de schijn hoog houden. Maar stilaan vallen de maskers af en raak ik dieper en dieper naar mijn kern. Trauma, heling en stoppen met alcohol gaan hand in hand. Het is en blijft moeilijk maar ik ben onderweg en dat is goed.

Hey knakkie, ik weet niet van wanneer jouw misstap dateert maar ik kwam hier nog eens en voel helemaal met je mee. Ik ga momenteel ook zwaar door het stof hier. Nog niet eens zozeer omwille van ladderzat te zijn (want dat was ik volgens mij ook niet echt) maar omdat ik ‘s nachts een pijnstiller heb genomen om de hoofdpijn te snel af te willen zijn ‘s anderendaags. Volgens mijn man kan dat een hartstilstand veroorzaken. Ik weet niet of dat echt zo is maar ik begrijp wel zijn bezorgdheid en onmacht. Na 1,5 jaar droog nu bijna 1,5 jaar terug ‘nat’. Ik vond dat het allemaal goed meeviel, redelijk onder controle met af en toe een uitschieter. Niet echt om trots op te zijn dus en ik heb wel wat heimwee naar 1,5 jaar droog want al bij al voelde ik mij toch veel beter in die tijd, met de nodige struggles natuurlijk… maar toch…Ik twijfelde dus al wel langer om terug te stoppen en toch…ik beleef een heel pittig jaar op familiaal gebied en die staat van niet-zijn bleef dan toch maar weeral lonken…Misschien dat het boetekleed me nu kan helpen om terug die dansvloer op te gaan? Maar dat boetekleed geeft me ook een vals rebels kantje dat niet perse naar een ander wil luisteren . Waar sta jij ondertussen? Terug op het jaarpact? Heb nog niet gekeken. Ik drink vandaag in elk geval al niet. Groetjes Ps ik ben ook wel jaloers dat je er goede gesprekken aan overhoudt want ik krijg doodse stilte en dat vind ik de hel.

Is dat dan geen mooi voorbeeld van de beroemde Hegeliaanse dialectiek @Oskar? Om tot synthese te (kunnen) komen volgt na de these noodzakelijkerwijze eerst de antithese… we komen er heus wel maar het lijkt dan alsof we eerst ook zullen moeten aanvaarden dat de slachtoffers ook ‘daders’ worden, voor ze (kunnen) overgaan tot inzicht en heling… oftewel meer praktisch dat we moeten aanvaarden dat gekwetsten (gepast of ongepast) ook uiting mogen en kunnen geven aan hun kwetsuren… maar dat lijkt volgens mij dus ook te zeggen dat we het eerst in onszelf moeten oplossen en niet ‘de schuld’ bij de ander leggen…want anders is het gewoon een straatje zonder einde… en daar wringt wellicht ook het schoentje want wie is wel/ niet in staat om het niet extern te leggen maar intern? Om de schuld (of trigger) in zichzelf te zoeken en te vinden! of te wel een ander kan mij maar raken als ik me laat raken…en hoe ik reageer als ik geraakt word is dan weer het volgende…dat is de grote leerschool denk ik…voor alle partijen… En euh (af en toe) die brandkast luchten is ook wel een noodzaak om de vieze geurtjes van de stinkende wonden te verdrijven…stinkende wonden hebben immers ook lucht nodig om te genezen en niet verder te etteren… Of zijn dit allemaal gewoon weer wat hoogdravende clichés op een grote (mest)hoop? Musashi komt ook weer eens piepen uit zijn hol… ik krijg precies weeral heimwee naar mijn winterslaap…

Bedenk me net dat ik hier nu misschien zo diep op ga omdat ik de afgelopen tijd ‘The Glory’ op Netflix heb ge-binged …echte aanrader vind ik persoonlijk…nog iemand?

Ja buiten de kwetser en de gekwetste maakt de derde partij (omstaanders) inderdaad ook nog eens deel uit van de dynamiek…kop in het zand? Opkomen voor de gekwetste of tegen de kwetser? wie vrij van zonde is, werpe de eerste steen…niemand is schuldig maar niemand is onschuldig… Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook liever in het publiek zit dan op het podium als actor…maar dat publiek is dus eigenlijk ook niet zo onschuldig en maakt een wezenlijk deel uit van de voorstelling… schuld en boete… en op zo’n moment loop ik zelf ook maar liever weg naar de cafetaria dus… zo een met een kogelvrije vitrine…

Ola! Ik ben er gisteren avond nog verder over ah nadenken geweest en ben Idd ook wel tot de conclusie gekomen dat een omgeving inderdaad maar onveilig is, omdat iemand dat zo ervaart of aanvoelt en niet perse omdat het ‘objectief’ of ‘statisch’ zo is. Maar je kan niet ‘de schuld’ bij iemand leggen…het is eigenlijk altijd actie/ reactie…en daar je elkaar (hier) niet echt kent, is het volgens mij ook onmogelijk om daar echt (altijd) rekening mee te houden want je weet het immers niet… en toch lees ik hier soms doelbewust kwetsende opmerkingen waarvan ik me afvraag waarom dat moet… je kan/mag/moet mensen raken, dat is des menses geloof ik…de vraag is wie moet zich aanpassen? De kwetser of de gekwetste? Of allebei? Of niemand? het doet me trouwens ook denken aan de hele woke-discussie? Wie moet er rekening houden met wie in een ander zijn/ haar gevoeligheden? Kan/ mag je dat verlangen van een ander of dien je dit vooral met/ in jezelf op te lossen? (Je zelf niet laten raken door een ander of verlangen dat een ander stopt met jou te raken?) oh boy, ja echt leuk om terug zo diep en zwaar te gaan op een zaterdag ochtend lieve ezel goeie morgen trouwens!

Het is inderdaad wel ‘gemakkelijk’ om een ander af te sluiten/ bekrititiseren/ af te breken/ als de mening niet bevalt maar ik heb het niet zo zeer over het (willen) controleren van het gedrag van een ander…eerder het erkennen en leren kennen van de eigen gevoelens en er ruimte aan te geven maar er niet noodzakelijk naar te handelen in het moment…gevoelens en gedrag hoeven toch niet hetzelfde te zijn…ik mag boos zijn maar ik hoef er een ander niet voor kort en klein te meppen…daarom hoef ik het ook niet te accepteren dat een ander mij kort en klein mept omdat ie (toevallig) boos (op mij) is… En dat is een leerschool vind ik, want waar ligt net die grens? meningen uiten, ja graag, maar met respect, toch?

Wauw…ik lees hier nog steeds wel (met een half oog) mee…dat halve oog omdat ik zelf niet supertoppie bezig ben met alcohol (maar al bij al wel ok) niet veel behoefte om hierover te delen hier (mss omdat het onveilig aanvoelt?) maar op iets of wat thema’s die me aanspreken, kan ik het toch weer niet laten om te reageren…en (on)veiligheid is daar zeker een van… ik interpreteer (hier) bij sommigen een redelijk beperkt zicht op onveiligheid met name de lichamelijke…want natuurlijk kan je achter je scherm niet lichamelijk geraakt worden…maar ons probleem is vooral mentaal en emotioneel en daar kan een (publiek) forum wel degelijk op inhakken… ik denk dat we (als westerse ‘rationele’ maatschappij) te weinig ruimte hebben/maken voor onze mentale en emotionele behoefte om uiting te geven aan onze gevoelen/ e-moties. Zo hebben we het geleerd…we worden daarop vaak afgerekend en daarom gaan we deze minder en minder uiten wat zorgt voor (mentale en lichamelijke) problemen (en verslavingen uiteraard) ik merk het zelf al aan mijn kind van 5 jaar…die moet bij thuiskomst ontladen van al haar opgekropte gevoelens doorheen de dag…en dat kan alleen in een veilige omgeving want in een onveilige omgeving word je beoordeeld/bekritiseerd/ neergehaald om je eigen gevoelens… en dat is volgens mij wat hier soms/ vaak ontbreekt op dit forum (of in de werkelijkheid/ realiteit/ maatschappij in het algemeen)…de ‘veiligheid’ om je gevoelens/ gedachten te uiten zonder oordeel of kritiek of rationele ‘oplossingen’ en dat maakt het dus ‘onveilig’… Ach het forum…net het echte leven…