Pytje

Gisterenmiddag voor het eerst een echt moeilijk moment doorstaan. We zaten bij kinderen in het zonnetje, toen onze zoon mij onverwachts vroeg: wijnte? Ik: "nee, doe maar koffie". Maar wat lonkte dat glas mij plotseling toe. Wat me het eerst hielp was: "nee, nee, morgen wil ik zeker niet op het forum gaan vertellen dat ik gedronken heb". En zie, hoe goed helpt zo'n stok achter de deur dan toch. De koffie was prima en de zucht na die tijd weer weg. As donderdag ga ik voor een intake naar de praktijkondersteuner. Ik zie er wel naar uit. Nu ik eenmaal heb onderkend dat ik het niet alleen kan, lijkt alle hulp welkom. Overigens gisterenavond weer een film gekeken zonder in slaap te vallen. Eindelijk krijg ik het plot weer mee. Hoe mooi is dat!

Welkom @Ronald, heb je al een gesprek met je moeder gehad? En, zo ja, wat heeft het met je gedaan? Je hebt de wens geuit om je moeder eens weer trots op je te laten zijn (of minder zorgen over je te laten hebben...), misschien kun je nu eens in de spiegel kijken en beseffen dat je ook trots op jezelf mag zijn en er wat aan gaat doen om dat te blijven. Heel veel succes!

@SanMiquelen @Denise79, lekker stel zijn we zo.... brokkenpiloten, maar wel in nuchtere toestand. Dat scheelt enorm!

Hé @SanMiquel, helemaal waar! De eerste week is om en vorige week was ik er helemaal zenuwachtig van, terwijl het nu best goed voelt. Ik ga met heel veel vertrouwen de 2e week in. Jouw achterlichtje volgend.

Hoi @Pelle2, lang geleden! Ik ben er weer. Jij heel goed bezig. En mooie woorden: hoe langer je ervan af bent hoe meer je je verlost voelt. Daar zie ik naar uit!

Dank voor de uitleg @Denise79. Wist ik niet

Dag zes, tot nu toe zonder al te veel problemen. Maar daarmee reken ik me nog niet echt rijk, want die problemen komen meestal in een later stadium. Vanochtend bloed geprikt en vandaag word ik gebeld voor een afspraak met de praktijkondersteuner. Ik hoop dat ik een beetje snel terecht kan. Juist omdat ik weet dat het met het verstrijken van de tijd soms wat moeilijker wordt. Ik droom veel meer 's nachts. Vroeger droomde ik vaak dingen die dan de dag erna ook echt gebeurden. Sinds ik stevig drink is dat verdwenen. Misschien droom ik wel, maar ik kan me het niet herinneren dan. Nu komen er de hele dag weer flarden voorbij. Niet altijd leuk, maar het lijkt er ook wel eens op alsof ik een boek heb gelezen waar ik steeds aan terug blijf denken. Een soort tweede leven in mijn huidige leven. En dan is het wel leuk.

Het wordt iets beter, maar de slaap verloopt zo anders dan normaal: ik val moeilijk in slaap en de slaap wordt steeds dieper tegen de ochtend. Dan word ik dus met hoofdpijn wakker. Er is mee te leven en het wordt ook weer anders (weet ik nog).

Dag 4. Vandaag dan maar eens een afspraak maken om mijn leverwaarden te prikken. Ik heb eigenlijk geen klachten, maar de ha vond het toch verstandig. Verder goed geslapen, hoewel ik 's ochtends met hoofdpijn wakker word. Maar dat ken ik van vorige periodes. De slaap is anders en tegen de ochtend steeds dieper. Het nuchter zijn voelt 's ochtends als 1 grote kater

Het gaat goed. Dag drie. Gedurende de dag voel ik me fitter. Tegen vijf uur gaat het kriebelen, maar ik weiger al te veel gedachten aan alcohol te verspillen. En als ik dan 's avonds nuchter mijn bedje inkruip voel ik mij trots en opgelucht dat ik het me bewust ben dat ik dat bed in ga (anders ben ik al ongeveer in coma op de trap).

@Denise79, hij heeft mij natuurlijk al heel vaak zien stoppen. Doet altijd mee, omdat hij zelf ook wel vindt dat het bij hem wat minder kan. Hij is zelf een echte Bourgondiër en begrijpt niet altijd dat het voor mij zo'n punt is, dat mijn "nodig hebben van alcohol" uit een ander vaatje komt dan het zijne. Ik herkende jouw verhaal wel wat dat betreft. Hij heeft destijds wel gezien hoe het stoppen met roken een langdurige strijd voor mij was, dus ziet wel overeenkomsten. Ik zelf ook wel.

Vandaag de eerste dag van de rest van mijn leven. Ik sinds gisteren echt zin om te stoppen. Een nieuw fase met extra hulp. Fijn om hier weer terug te zijn ook!

Dank je @kruidenthee67. Ik ga nu dus inderdaad zonder Refusal beginnen. Ik dacht juist dat ik daardoor minder gevaar zou lopen om te gaan sjoemelen, maar ik laat het maar op me af komen. Het loopt niet voor niks zo.

Hoi Etty, dank je!

Klopt, ik ben maar met de deur in huis gevallen (de digitale deur). Volgende week word ik gebeld voor praktijkondersteuning. En voorstel om de leverwaarden maar eens te meten. Laatste keer was 2004. "Waren ze toen goed?" vroeg ik. "Ja". "Oh, dan hoeft het niet" wilde ik nog zeggen. Ik ben een schijtert. Toch maar een afspraak gemaakt.

heb vanochtend de ha gebeld. Ik word teruggebeld en ben nu wel een beetje zenuwachtig. Hoe ga ik vertellen wat de klachten zijn? Gewoon, zoals het is neem ik aan....

Zo'n pleonasme (ik denk geen tautologie) benadrukt nog maar eens dat we het hier samen doen

Dank je voor je advies, GewoonDoen!

Hé Rosée, wat leuk dat ook jij nog hier bent. Ik drink nu minimaal 1 fles in de avond. Soms wat meer, maar mijn "redding" is dat ik op een gegeven moment in slaap val.Ik was toen inderdaad met AD gestopt, maar dat was ook de laatste keer, geen goed idee. En jij, ik heb me nog regelmatig afgevraagd of je de poging om sociaal te drinken zou aangaan. Antwoord is dus ja. Mijn ervaring is: je stopt een periode, begint dan met zeer beperkt te drinken en je trots te voelen dat je dat kunt, maar na verloop van tijd laat je het toch wat losser en losser.... totdat je weer bij het begin bent. Zo gaat het nu inmiddels bijna drie jaar bij mij. Het kost veel energie. Maar misschien kan het bij jou anders. Iedereen gaat er tenslotte anders mee om.

Hoi Cleo, ik weet nog dat we lang in dezelfde strijd zaten. Bij jou is de knop echt omgegaan, hè?

Dank je, Bumperjim, je hebt helemaal gelijk met die knop! Je bent nog steeds een fijne nuchtere beelddenker!

Mijn partner doet mee. Vandaar dat we hebben afgesproken om het vanaf as zaterdag weer op te pakken. Ik ben mijn eigen vijand, mijn voortdurend terugkerende behoefte aan alcohol is mijn vijand. Ik denk dat ik morgen ga bellen met de huisarts om te overleggen of ik toch idd Refusal kan gaan nemen. Ik weet eigenlijk al heel lang dat ik het niet alleen kan. Mijn strijd om te stoppen met roken was jaren geleden ook al een hel. Talloze pogingen, totdat ik het met behulp van Champix wel heb gered. Terugkijkend ben ik haast nog gelukkiger met het niet meer voeren van die strijd dan met het missen van de nicotine.

Het is lang geleden dat ik op dit forum schreef. Meer dan een jaar. Ik heb sindsdien nog verschillende alcoholvrije periodes gehad. Periodes, die toch weer werden opgevolgd door alcoholvolle. Kortom: ik heb de echte knop nog niet kunnen vinden. De knop waardoor ik van mijn verdere leven een alcoholvrije periode maak. Helaas.... Reden waarom ik nu toch terug ben is dat ik ervaar dat ik het niet alleen kan. Niet echt. Door Corona ben ik, net als velen van jullie, aan huis gekluisterd. De dagen zijn een beetje op losse schroeven komen te staan. Ik werk nog wel vanuit huis, maar de structuur is weg. En dat laatste heb ik nodig...structuur. Zelfs de structuur van dagelijks drinken. Ik raak in paniek als ik bedenk dat ik ook die moet doorbreken. Ik heb me nu voorgenomen om vanaf as zaterdag weer te stoppen. Maar het voelt nu heel erg als koudwatervrees. Aan de ene kant wil ik dat het nooit zaterdag wordt, en aan de andere kant kan het me niet snel genoeg gaan, omdat ik dan in ieder geval gesprongen ben. Ik stel me even opnieuw voor: Pytje dus. Eind 50. Altijd lekker gedronken omdat ik houd van lekker eten en gezelligheid. Gezelliger werd het er in de afgelopen 10 jaar niet op. Gemiddeld een fles wijn per avond, waarna ik of onredelijk word of gewoon in slaap val. Ik heb een partner, die graag mee drinkt, maar ook gemakkelijker zonder kan en dus altijd met mij mee stopt als ik weer eens een poging doe. Ik heb verder een redelijke conditie, waardoor ik me nooit echt belemmerd voel om te doen wat ik wil doen. Ook mijn gezondheid heeft er (nog niet) onder geleden. Ik kan mijn verslaving dus wegmoffelen omdat de wereld om mij heen ziet dat ik altijd doe wat ik wil en moet doen. Oudste van een gezin, mantelzorger, kinderen en kleinkinderen. Ze kunnen op me rekenen. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel kent geen grenzen. In zekere zin heb ik deze Corona-tijd als een zegen ervaren: eindelijk eens wat minder prikkels. Maar tegelijkertijd gaf mij het dus de license om meer te gaan drinken. Na een eerste fles gaat nu ook de tweede fles open (x2 met partner). Ik weet niet zo goed hoe ik op dit moment verder moet. Heb overwogen om de huisarts te vragen om mij Refusal of iets dergelijks voor te schrijven, maar deins daar ook voor terug. Waarom kan ik het niet gewoon zelf? Ik heb al zo vaak bewezen dat ik kortere of langere tijd zonder alcohol kan. Maar niet lang genoeg dus.... Ik vraag jullie dus om een beetje raad/steun. Ik kan het goed gebruiken. Dank alvast!

Ik sta nog steeds een beetje aan de zijlijn hier. Lees af en toe wat mee en herken in al jullie processen wel iets. Vooralsnog gaat het goed. Er is veel rust in mijn leven gekomen, mede dankzij het feit dat ik nu samen met mijn lief ben gestopt. We houden elkaar in een goed evenwicht en dat zorgt er ook voor dat ik misschien minder op het forum kom. Alcohol is maar op een kort moment op de dag een issue (meestal ergens eind van de middag), maar dit verdwijnt ook weer en dan ben ik er eigenlijk verrassend weinig mee bezig. Ik slaap nog steeds megaveel, maar geniet daar op een bepaalde manier ook wel van, omdat het zo'n andere slaap is dan met alcohol. Ik realiseer me steeds meer dat het een proces van vallen en opstaan is. Maar ook dat het gemakkelijker wordt. Dat alcohol steeds meer uit mijn leven verdwijnt. Ook al ben ik in het verleden een paar keer gestruikeld. En loop ik altijd het risico dat dat nog eens gebeurt...ik heb geen twijfels meer over de keuze die ik maak.

@Reboot, van harte gefeliciteerd. Volgens mij is een jaar geen alcohol een absolute overwinning en een definitief vaarwel! Top