Spud

Veel beter kon ik niet vinden.

Mijn moeder zei altijd, de beste, de slimste en de gevoeligste leerlingen, krijgen de zwaarste lessen te voorduren. Daar wordt je beter van om je in het leven te kunnen bewegen.

Spierkracht, kerel, als jij wil. Als je donkerder wil en nodig hebt ben jij de beste muziek freak die dat kan doen. En eventueel met ons delen wil? Tsja ik weet niet, zo goed ken ik je nog niet en de andere wel. Maar ik mag van mezelf zeggen dat ik je een leuk mens ben gaan vinden en dat ik er best veel vertrouwen in heb dat ik je morgen ook weer lees. Al voel je je nu slecht, helaas mag ik de k woorden niet gebruiken enzo. Dus een nummer nog wat mij kracht gaf.

Mooi nummer! Staat wel echt voor mijn gemis aan ons mam en mijn gemis. Maar voor 12 uur zou ik graag een rock nummer horen of metal rock, wat ook bij de knallen van nieuwjaar past. En ik houd vrijwel van alle muziek, dus daar kan je vrij weinig mis mee doen.

Er is vast een metal of rockversie van te vinden. Tsja, ik kom gewoon binnen vallen op jou draadje en lees bepaalde dingen. Ik persoonlijk heb het gewoon nodig om mezelf tot op het bot af te maken als ik dan eenmaal in de put zit en me moedeloos voel. En zelfs dat luikje in de put wil ik dan nog ingaan om werkelijk bij mijn gevoel te kunnen en mogen komen. Omdat als ik zwaarmoedig ben, juist de oppeppende woorden van een ander niet zo goed gebruiken kan. Bewust weet ik dat ze me willen helpen dan met hun opbeurende woorden. Maar het voelt toch alsof ik met dat gevoel er niet mag zijn. En tsja, ik ben in hart en nieren een klimmer en zou dat nog steeds heel graag doen. Maar ik heb geen klimmaatje meer. Maar dat moment van diep in de put zitten en nog dieper te kunnen gaan, zorgt er voor mij voor dat ik goesting krijg om zelf weer naar boven te klimmen. En voor mij is dat fijner en veiliger, dan dat iemand in die put een touw naar me gooit en me helpt om weer naar boven te komen. Je maakt in die put zoveel fases door, van zelf mogen bedenken en doorvoelen, dat als je boven bent de shit die in die put stukje bij beetje achtergelaten is en dat je echt opnieuw kan beginnen. Zo voelt dat voor mij, hoeft natuurlijk niet voor jou te zijn.

Geen idee of je voor Nederlands allergisch bent. Maar hier moest ik aan denken, bij je laatste berichten.

@Mormel, ja de mijne is ook breed, maar soms heb ik wel imput nodig van de echte muziekkenners zeg maar. Anders val ik nogal in herhaling. Dus mijn vraag aan jou, de afgelopen 3 jaar draai ik zo rond 12 uur als ik het haal, happy newyear van Abba, heb jij daar een leuk ander alternatief voor? Want begint ook wel weer nogal afgezaagd te worden voor mij.

En nu nog even een leuk dieren verhaaltje, omdat ik het zo leuk en bijzonder vind en omdat ik het ook graag zou willen meemaken maar nu niet kan met mijn boelveel katten. Een vriend van mij, die ook in het bos woont en afgelopen jaar zijn kat verloren heeft, heeft een band op kunnen bouwen met een roodborstje. Die heeft ie eerst gelokt met meelwormen en nu als hij thuiskomt dan hoeft hij maar te fluiten en dan komt dat roodborstje bij hem binnen vliegen. Zo ontzettend leuk om te zien! En nu hij de olijfbomen binnen gezet heeft en andere boompjes die niet tegen vorst kunnen, gaat dat roodborstje daarin zitten. Hij is altijd druk met andere mensen helpen dus veel van huis, dus hij moet altijd wel opletten dat dat roodborstje wel weer mee naar buiten gaat als hij weer een paar dagen van huis is. Maar die band tussen hem en dat vogeltje is zo leuk om te zien. Daar kan ik dan weer plaatsvervangend heel erg van genieten. Hij is wel bang dat het vogeltje eens gegrepen wordt door de roofvogels of weer vertrekt als de winter voorbij is. Want je hebt roodborstjes die er in de zomer zijn en roodborstjes die hier de winter doorbrengen. Het is dan altijd leuk zo zegt hij, om deze nu al 2 jaar op een rij steeds weer terug te zien. Dus daarom heb ik altijd meelwormen in huis. Leuk toch?

Thanks @Mormeldeze is veel beter! Dus geen sorry nodig. En eerlijk gezegd, heb ik dit weer met ongeduld zitten te luisteren omdat ik van jou kant ergens een soort van metal sessie tussendoor had verwacht. Fijne jaarwisseling!

Fijne jaarwisseling allemaal! Dit jaar met hopelijk morgen, 5 katers en 2 poezen nog. (om het kuis te houden benoem ik die ene poes die al levenslang met me meegaat wel, maar ga er niet al te veel op in ) Hier een beetje met een Franse en Zweedse toets, stokbrood met lekkere salades en smaakvolle kazen (het vegetarische voornemen is even naar morgen geschoven omdat als de katten vlees krijgen ik mezelf ook wel wat vlees gunde) En Zweedse perensap, van de blauw met gele winkel die spullen verkoopt met de meest bijzondere namen alleen dit noemt dan nog steeds perensap. Met bubbels, in een mooie sjieken groene fles met gouden dopje, geen kurk die eraf schiet, maar spuit ook als ik dat graag zou willen. Behalve dat de smaak goed is en het me geen extra katers geeft want 5 vind ik eigenlijk wel goed. Ziet het er toch als soort van alcohol uit vanwege de kleur van de fles, want toen ik de lege flessen naar de glasbak bracht merkte iemand op so hé jij bent er vroeg bij! Mijn alcoholisten brein denkt dan altijd toch meteen, dat die mensen de kleur en de vorm van de flessen aanzien voor drank, maar ja kan ook gewoon een opmerking zijn omdat ik om half 9 al glaswerk aan het wegdoen was natuurlijk! Ik weet in ieder geval, dat ik er morgen geen extra katers bij heb, tenzij iemand vannacht bedenkt dat deze zonder kater qua kat het nieuwe jaar wil beginnen en bij mij dumpt. Maar aangezien iedereen nu zo bezig is met zichzelf verwacht ik dat niet echt. En jep, ik hoop als er vuurwerk afgestoken wordt, die zwerfkater van mij er ook gewoon voor gekozen heeft om gezellig hier binnen te blijven. Verder is het plan, muziek luisteren, mijn laatste boeken uit te lezen zodat ik in het nieuwe jaar weer aan een heel nieuw boek kan beginnen wat ik weer verzameld heb. En zoals altijd, verwacht ik dat ik 12 uur niet eens haal omdat ik nu al moe ben. Veel plezier allemaal en sterkte en succes voor allen die het lastig hebben.

Ik vond een dichtgevouwen A4tje in mijn bus, met de boodschap goede tekst groetjes van iemand die ik me niet meer kan herinneren. Maar lijkt me leuk om te delen, dus hier komt ie. Een verhaal om even over na te denken... Op een dag werd een oude professor gevraagd om een lezing te geven over efficiënt tijdsbeheer. Hij nam het woord en zei: `laten we beginnen met een experiment.´ Onder de tafel haalde hij een pot van aardewerk en zette die voorzichtig voor zich neer. Daarna nam hij een twaalftal grote stenen die hij zorgvuldig in de pot legde. Toen deze gevuld was, richtte hij zijn blik langzaam naar zijn publiek en vroeg: is deze pot vol?` Allen antwoorden ze: ´ja` De professor bukte zich opnieuw en nam nog een pot met kiezelsteentjes. Minutieus goot hij ze over de stenen. De kiezeltjes vielen tussen de stenen tot op de bodem van de pot. Opnieuw vroeg de professor: ´Is deze pot vol?` Zijn toehoorder begrepen zijn opzet en één van hen antwoordde: `Waarschijnlijk niet ....` Daarop haalde de professor een zakje zand boven tafel, dat hij aandachtig in de grote pot goot. Het zand vulde de plaats tussen de grote stenen en de kiezelsteentjes. Ditmaal schudde zijn publiek eensgezind hun hoofd. `Goed`. Zei de professor, en alsof iedereen het verwachtte, nam hij een kannetje met water, vulde te pot tot de rand. Daarop richtte de professor zich opnieuw naar de groep en vroeg: ´Welke grote waarheid toont dit experiment ons aan?` De moedigste antwoordde; ´Het toont aan dat onze agenda nooit zo gevuld is als we wel denken en dat er, als we het echt willen, er altijd wel wat tijd is voor meer afspraken en meer activiteiten`. `neen`, antwoorde de professor. ´daarover gaat het niet`. Daarover gaat het niet. De grote waarheid die in dit experiment schuilt. Is de volgende: Als je niet eerst de grote stenen in de pot doet, krijg je ze er achteraf nooit meer in. Welke zijn de stenen van ons leven; onze familie, onze vrienden, onze dromen, onze gezondheid? Als we meer belang hechten aan de futiliteiten zoals het zand en de kiezelsteentjes, zullen zij alle plaats in beslag nemen en blijf er geen tijd meer over voor de belangrijke dingen in het leven. Daarom mag je niet vergeten jezelf de vraag te stellen; Welke de stenen van je leven zijn, om ze vervolgens als eerste in de pot te leggen.

Nog steeds de kamelen die ik in de Sahara zie lopen, maar nu ook in mijn huiskamer en ik loop er lekker achteraan want ik hoef niks meer dan behalve straks te gaan slapen. En bij mijn moeder zie ik niet meer dat al die mensen haar een laatste groet komen brengen. Eerder mezelf bezig zie met haar overleden lichaam en uiteindelijk in de rouwwagen schuiven en in het crematorium binnenrijden. Alle stappen die gemaakt zijn om waardig afscheid te nemen en mijn eigenheid te behouden. En zie ik haar nu tevreden zitten op een wolk in het hiernamaals vlak voor de maan, trots op haar dochter te zitten wezen. Dat ze niet omgevallen is en haar best mag missen, maar nog genoeg haar kan herinneren dat ze het gevoel heeft dat haar moeder altijd bij haar is, in haar hart en ziel, dus is haar moedertaak over en goed afgerond. En ja zo voelt het ook voor mij. Ik ga alleen wel alles wat mooi was aan haar opvoeding meenemen in mijn leven.

Plafond gedaan, witte van zaken die oorspronkelijk nooit helemaal wit geweest zijn is niet mijn ding als een mens van kleur. Elke oneffenheid zie je, vind mijn perfectionistisch mensje ook onbevredigend. Was wel fijn om gisteren de sterfdag van mijn moeder van me afgeschreven te kunnen hebben, daardoor verliep vandaag heel soepel. Tsja, ik weet niet, even het echt doorleeft te kunnen hebben, had ik vandaag echt zoiets van tjeetje wat ging alles snel en makkelijk qua tijd. Maar dat kwam waarschijnlijk ook omdat ik zelf ook bezig was met klussen. Nu ja van floep en toen was ze was ze weg, was het vandaag ook floep en toen was het zo en zo. Het voelde wel fijn en had ook even het gevoel dat mijn moeder weer even in de buurt was. En ja mijn dag duurde net zolang als de dag dat ik met haar bezig was. Maar na het schilderen en schoonmaken, kon ik echt gaan zitten en hoefde ik niks meer te regelen. Terwijl dat met mijn moeder wel anders was, haar geliefde kat begraven, rouwkaarten in orde brengen, adressenlijst in orde brengen omdat openoffice niet correspondeert met windows. Helemaal niks meer nu ik klaar was. Heerlijk! Ga ik mijn moeder nog missen? Ja natuurlijk! Maar vandaag was mooi en heb ervan genoten. En niemand die het me heeft af kunnen pakken. Dus nu past het, omdat het niet alleen voor mijn moeder is maar ook voor mij.

Ik zie alle lieve mensen nog een laatste groet brengen aan het bevroren lichaam van mijn moeder. Op de Bolero van Ravel

Door mijn actie van deze morgen is het wel gedaan met het klussen voor vandaag. Afplakken gaat met mijn bibberende handen niet zoals ik graag zou zien dus morgen op de sterfdag van mijn moeder (dan is ze weer 5 jaar geleden mooi gestorven ) maar afmaken. Ik mis haar en kan dat nu onderhand ook eerlijk zeggen, daarvoor had ik met een heleboel rekening te houden en moest sterk blijven. En omdat ik nu even niks anders te doen heb, dan daaraan te denken en volgens mij wel in mijn ziel gegrift zit. Dat laatste bijzondere moment van mijn moeder en mij tijdens haar laatste momenten. Spud ik was me mijn haren extra zodat jullie er niet zoveel werk aan hebben. En toen de ambulanciers kwamen om een infuus aan te leggen, Spud kan je die jongens niet nog een koekje geven ofzo? En tussen ons allen de opmerking kwam, ja mam er liggen nog mercieke maar lijkt me niet heel erg passend in deze situatie. Toen wist ik dat niet, maar heb het later gehoord, dat die ambulance medewerkers inderdaad het maar een rare situatie vonden. Ze maakte voor de eerste keer in hun leven mee, dat iemand vrolijk en aanspreekbaar was die dood zou gaan. Gelukkig zat dat mijn moeders wens niet in de weg, maar als nabestaande is dat leuk om achteraf terug te horen. Morgen gebeurt dat verhaal, en mag ik haar leren vouwen in haar lijkwade. Ook weer vrolijk en met humor, tja uitvaartbedrijven willen gewoon zelf de regie nemen en niet aan jou laten. Maar met een partij lieve mensen heb ik dat wel weten te doen. En ja, met heel veel lachen, we hebben haar zo vaak weer opnieuw op die dunne lijkwade moeten tillen dat ze voor mij een soort van loempia werd, witte wade en moeten vouwen. Wel heel leuk! Als de uitvaart instantie haar nog had willen controleren dan hadden ze zich geprikt aan al die mooi gekleurde stopnaaldjes die we erin gestoken hebben. En ja de uitvaart instantie melden dat ze klaar was om vervoerd te worden naar het crematorium. Dat vond ik in mijn A tot Z haar opvolgen nog wel het moeilijkst moment, dan rijdt je je me moeder als een soort taartje in dit geval een loempia in een koude cel. En vooral dat je daar nog meer bevroren lichamen ziet liggen vond ik wel lastig. Ik had gewoon een beetje verwacht dat overleden mensen ook soort van privacy mochten hebben. In een laadje gaan en er weer uitkomen als de uitvaart er is. Toch bleef ik dat gevoel wel houden, dus voor de uitvaart begon en we alles aan het opstellen en ik mijn moeder weer aangereden kreeg, bevroor ik bijna toen ik haar aanraakte. Ze was gewoon kei diep ingevroren, en toen had ik pas door dat ze dood was. Maar dat voelt zo niet doorsnee omdat je nog een hele uitvaart moet uitzitten en haar de oven brengt. Ik heb het gedaan, maar zo kei hard bevroren en dat ik niet mocht zien hoe ze verbrand werd, is gewoon jammer. Ik heb mijn moeder wel opgevolgd en daar ben ik tevreden mee. Maar de laatste keer haar aanraken en een ijsblok voelen en je moeder niet voelen dan vind ik nog lastig.

lekker met de muziek aan klussen, en toen kwam mijn vriendin ineens binnenlopen en toen kon mocht ik alles laten, waarmee ik bezig was om naar haar te luisteren en heel veel kon ik niet voor haar veranderen, dat is haar eigen keuze. En ik weer op zoek naar muziek, en vind de meest treffende ook al ben ik geen man

Goedemiddag allen, ik kom even spieken en meegenieten van de verhalen de afgelopen dagen en de 2de kerstdag nog. Ik mag wel toegeven dat ik erg blij ben dat ik naar la Belgique verhuisd ben waar geen 2de kerstdag bestaat. Zodat ik nu weer wat minder het gevoel heb dat ik rekening met mijn omgeving moet houden qua herrie maken tijdens de klussen. Ik vond het ook heel erg bijzonder dat ik ineens zo verrast werd op kerstavond, door een goede vriend met een kaasfondue en een gezellig avondje. Leuk om ook iets te mogen ontvangen ben ik niet gewoon. In de kaasfondue moest wel wijn, blijkbaar stolt het anders te snel, maar verder non alcoholisch en nicotine vrij ook. En nuchter ons toch wel een beetje misdragen door heel hard mee te zingen met mooie nummers op youtube. We zijn allebei wel muziekfreaks maar houden van andere muziek, behalve 1 ding dat we delen dat we niet van kerstmuziek houden. Dus ja het werd een leuke luidruchtige avond met vals zingen erbij maar ik heb gelukkig een vrijstaand huis dus kon ook wel. Was leuk in ieder geval. Gisteren heb ik daar nog van nagenoten en nu weer lekker bezig met het klussen. Op mijn ervaring van in Engeland kerst vieren met zijn tradities na kan ik wel zeggen dat dit mijn leukste kerst was. Ik heb alleen de traditie verbroken om het volgende filmpje niet te kijken. Maar vandaag gewoon even gedaan en weer aan het klussen gegaan. Voor u ook Want behalve dat het dan een Engels traditie is, is het ook wel lekker om je eigen verslavingen soms zo uitgelicht te zien. Veel plezier en nog een fijne dag gewenst!

Gezond voor mij dat ik geen kattenvanger meer ben, ik mis het wel. Gewoon dat elke dag anders was, en dat je met mensen te maken had en dieren. Het leukste vond ik wel, dat ik katten wegving die nooit meer terug mochten komen en waarbij de mensen na een paar dagen toch vroegen of de kat weer terug kon komen. Mensen die ik heb kunnen overtuigen van mijn werk, en oorspronkelijk kattenhater waren maar ook voederplekken gingen maken. Het was soms heel lelijk en heel naar, maar vooral dat vond ik zo leuk aan het kattenvangen. Met mensen omgaan en met dieren. En juist de haat eruit halen en begrip krijgen voor beide kanten.

Kattendingen, dus scroll maar lekker voorbij als je niks met katten hebt. Joepie de poepie! Zo leuk en tevens zo moeilijk om jezelf te bedwingen. Mijn kat Benjamin, oorspronkelijk Shy genoemd om dat hij zijn naam daar eer aan doet. Kwam weer eens knuffels halen, die kat heb ik als kitten ooit gevangen gehad dus met optillen of gepakt worden heeft hij slechte ervaringen. Maar met 1 hand mag je hem overal aanraken en geniet hij zo ontzettend, dat het soms best moeilijk is om de impuls te onderdrukken om die kat niet in je armen te sluiten. Maar nee, met de eenhandige weg mag ik teken weghalen, vachtverzorging doen en lichamelijk onderzoek doen en dan ligt hij er zo lekker bij te kronkelen dat het soms echt heel moeilijk is om mezelf te bedwingen om hem niet met beide handen aan te raken. Maar ja dat is onze stille afspraak en zolang hij geen breuken heeft of ziek lijkt, hoef ik dat ook niet te doen. Maar zulke momentjes dat een kat over zijn eigen angsten heen durft te gaan vind ik wel bijzonder. En dan maakt mijn hart wel een huppelsprongetje. Ja, ik bedoel, Benjamin Shy komt ook van de vele katten die ik als kattenvanger ving, en omdat Benjamin de hele dag bleef miauwen toen hij gevangen was, en op 6 weken geschat werd, dachten we eigenlijk allemaal die zwerfkat heeft potentie om tam te worden. Dus daarom heb ik hem in huis genomen. Waar ik het zelf in de zwerfkatten business nogal moeite mee heb, dat je onvolgroeide dieren onder narcose brengt, ze neutraliseert en na 1 of 2 dagen weer loslaat in de natuur. Ik heb daar gewoon dubbele gevoelens over. Maar Benjamin Shy zou binnen een bepaalde tijd gereed moeten zijn om tam te zijn en ter adoptie gesteld te kunnen worden, maar zo bleek het niet. Dus uiteindelijk heb ik hem maar zelf geadopteerd, omdat het me niet handig leek, om die kat na 4 maanden resocialisatie nog op straat te dumpen. Gelukkig had ik recht van spreken, omdat ik via een andere firma, een halfwas kitten opgevangen heb, dat al een half jaar op straat leefde, volgens de normen dan kansloos nog om tam te maken. Eigenlijk nam ik haar in huis om aan te sterken, omdat de dierenarts zei, dat ze ondergewicht had en nog langer moest revalideren dan de 1 of 2 dagen die er normaal voor staan wat zwerfkatten betreft. Dus ik heb dat gedaan. En wat ik zelf niet verwacht had en me faam gegeven heeft in het socialiseren van verwilderde kittens en de hele zwerfkatten gemeenschap. Dat ik tegen alle cijfers en prognoses in een kitten tam heb weten te maken na een half jaar al gezworven te hebben op straat. Cijfermatig was dat niet mogelijk. Maar die kat heeft mij de kans geboden om het kenbaar te mogen maken. En nee, Enzy was wederom geen plaatsbare kat, want is alleen heel sociaal met mij en mijn knuffeldier. Als er mensen kwamen om haar te adopteren, was ze nergens te vinden. Dus uiteindelijk heb ik haar zelf maar geadopteerd, want enthousiaste mensen elke keer te moeten verkopen dat ze de kat niet te zien krijgen, vond ik ook sneu. En zo is Enzy nu nog steeds, ze verstopt zich als ik mensen over de vloer krijg, ze blijft mijn onzichtbare kat, die ook verzorgd mag worden als ik van huis ga en de verzorging van de katten aan een ander overlaat. En dan een hele leuke sneak preview, vind ik gewoon grappig aan haar. Als ik bijvoorbeeld een logé heb, dan komt ze wel vaak vanuit haar schuilplek even spieken of die vreemde vogel al gaat vliegen? En dat vind ik zo grappig! Ik zie haar dan wel, maar de ander nog steeds niet en ze zit die mensen dan echt weg te kijken. Vooral heel grappig, dat ik en die kat het wel zien en de rest niet. En dat vind ik een leuk geheimpje tussen mijn kat en mij. Wat ik minder aan Enzy vind, is dat ze bij elk conflict, niet haar nagels of tanden laat zien, maar de kracht van anaalklieren gebruikt om haar ongenoegen te tonen. Haar bijnaam is dan ook Bloempje van Bambi omdat ik ook niet echt heel boos op haar kan worden als dat gebeurd.

Verder ben ik een beetje van slag, maar wel van een leuke verrassing, ik dacht kerstavond in mijn uppie te vieren met mijn ditjes en datjes en ritueeltjes. Maar een vriend komt vanavond kaasfonduen en die heeft ook alles ervoor geregeld. Dus ik hoef alleen maar mijn keuken vrij te geven en een tafel te dekken en verder wordt alles voor mij geregeld. Heel erg leuk! En lekker ook! En zo lekker onverwachts wat ik ook altijd zeer kan waarderen. Alleen nu even mijn modus van klussen aan de kant zetten is effe wennen. En de controle loslaten en alles gewoon te mogen ontvangen eerlijk gezegd ook. Maar nog steeds kei leuk! Fijne kerstavond iedereen!

Dit kan ik dan wel weer volgen, leuke naam trouwens, Warreboeleke, doet me dan denken aan een langharige onhandige kat maar ben benieuwd hoe deze zo aan die naam gekomen is, want kan zomaar heel anders zijn. En wat je over Louke deelt, smelt mijn hart dan weer van, ondanks alle vooroordelen over fib en gedragsproblemen heb je hem toch in huis gehaald. En heel eerlijk gezegd, vind ik de katten met een handleiding nog wel de leukste katten die er zijn omdat je dan zelf ook aan het werk gezet wordt. Qua inleven, aanpassen, zelf inzichten en letterlijk overleven en heel proberen te blijven. Want hoe vaak is het me niet overkomen, dat ik op een onbewaakt moment toch stiekem de kat ging knuffelen of optillen die dat pertinent niet wil. Tsja dan corrigeerde deze mij weer hardhandig en mocht ik op de blaren zitten. De meest waardevolle maar ook pijnlijkste momentjes soms. Vast herkenbaar.

Ik denk dat ik `m effe niet kan volgen hahahaha! Wellicht omdat ik AAen lezen interpreteer als advies om naar de AA te gaan, immers ik zit hier op een alchoholdebaasforum, dus niet gek dat ik het zo lees denk ik dan. Maar verlies van je geliefde huisdier aangrijpen om dan iemand te adviseren om naar de AA te gaan snap ik effe niet? Lees en interpreteer ik het nu zo verkeerd of is dit weer een totaal nieuwe inslag om iemand te ondersteunen? Enfin ik sta er open voor om er meer over te horen.

Verder wil ik even delen, dat ik ergens heel erg blij ben dat mijn broer en schoonzus nu dezelfde ervaring delen met de notarisklerk als ik. Dat geeft me toch wel wat meer vertrouwen in dat ik wantrouwen mag voelen. Die ooit eens borderline diagnose die ik ooit gehad heb, en serieus genomen heb staat me dan wel in de weg. Omdat alles wat ik dan denk en voel onder een groot vizier wordt gelegd. Maar ik mag dus wantrouwen voelen, nu mijn broer en mijn schoonzus dat doen, maar waarom zou ik zoveel waarde mogen ontlenen om vertrouwen te krijgen in mijn gevoel? Ben ik niet zelf degene die daar invloed over mag hebben?

Is dat een tip voor mij? Of voor een ander?

Hoi Flavieke, spijtig van het overlijden van je kat, deze heeft wel een mooie leeftijd mogen bereiken denk ik dan. Maar doet niks af aan dat je je oogappel mist. Fijn dus dat je nog een kat hebt. Ik hoop dan ook dat deze kat zich nu nog kenbaarder kan maken aan je? Tsja ik weet niet zo, of ik dit mag zeggen? Ik ben nu eenmaal gezegend met boelveel katten waar ik personeel van mag zijn. Wat me wel opviel is als er dan een oogappel het pand verlaat ondanks je gemis en je verdriet, de overige katten ook hun kans pakken om zichzelf werkelijk te laten zien. En beleef je ook weer mooie en bijzondere mee dan. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat je eigenlijk het beste eraan doet om personeel te willen zijn van 1 of 2 katten van oorsprong zijn ze namelijk geen groepsdieren, ze dulden elkaar vaak omwille van jou. Maar dat vind ik lastig dus, om het binnen de perken te houden, voor mij kan er altijd wel een voerbakje bij dat gevuld mag worden want aan de straat laten staan is mijn ding niet zo. Maar daardoor beland je ineens weer na 4 katten die goed op elkaar ingespeeld zijn toch stiekem weer op de 5 en de 6de kat, en mijn aanloop zwerfkat. Dus 7de want ik heb hem laten castreren en chippen dus op papier ben ik een aanspreekpunt voor hem. Ik ben anders met bedelaars, bijvoorbeeld, ik vind het heel leuk om ze uit te nodigen in een koffietentje en een broodje voor hen te betalen en hun verhaal te horen. Maar ik ben er niet van om gewoon gevoelloos muntjes te geven. Met dieren heb ik daar totaal geen problemen mee maar mijn medemensen dus wel. Wel jammer dat de dierenartskosten de pan uit aan het stijgen zijn, dus ook een dier gewoon willen helpen een fortuin kost. Niet dat ik het daardoor laat, maar is dan wel heel erg jammer dat ik zoveel geld heb uitgegeven aan al die mooie zieltjes, en ik mijn eigen kat mijn oogappel dan niet kan helpen. Ik wil hiermee alleen maar zeggen, geniet van je overgebleven kat, en ontdek de mooie kanten van deze. Verzuip niet in het gemis aan je oogappel, maar stel je open.