Lika

Dag drie van traject gehad vandaag. Veel boos en veel gehuild. Op de loopband en de tranen stromen eruit. Ontspanningsoefeningen en boos! Boos! En hoppa, weer tranen, tranen, tranen. En ontspan. Pffffff. Hoofdpijn vanmiddag. Geslapen. Na veel chocola. Chocoladetaart en chocoladereep. Kent iemand dat merk: 'hands off my chocolate? ' zo lekker! Nu zo naar een afspraak in een café. Het is dat ik niet (meer) drink, anders zou ik het wel weten. Veel en verdwijnen ... maar nee. Dat is geen optie. Zo luidt mijn oordeel en daarmee moet ik het doen. F*! ' doe mij maar spa rood. Lekker' ( klinkt best natuurlijk toch;-)?

Ik heb tegenwoordig Pathethuis. Kun je inloggen en voor 5 of 3 euro film 48 uur huren. Moet dan wel film zijn die niet meer draait. Geen abonnement, gewoon je eigen tegoed. Ik vind het een aanrader.

Dappere dodo.

@Jannigje, het kan wennen aan de ad zijn, denkt dr. Lika. In het begin kunnen de klachten waartegen ze moeten gaan werken verergeren . Kop op Meis. Lees het bericht van @Soothenog een keer. Daar word ik helemaal rustig van....

Bah in slaap huilen. Hoe is het met je nu? Wat vond je moeilijk waardoor je moest huilen? ( als je dat wil schrijven. Anders niet doen hè?)

Jannigje, als ik op mijn iPad zit en ik kijk bij gebruikers online, kan ik zien wie er zijn.

Wat kunnen we doen voor je Jannigje? Wat erg voor je. Kun je met ov naar therapie? Doe ik vaak als ik het niet trek. Beetje voor me uit zitten staren in de tram....

Ik ook niet Asterix. Dank.

Ach lieverd. Konden we maar even opnieuw beginnen. Wat een ontzettend rotgevoel voor je.

Precies dat ben ik op het spoor. Dat nekt me. Thuis, maar voornamelijk tot nu toe op mijn werk. Die harmonie!!!!!! Grrr. De tegenhanger is: we vragen niet. We zetten alles opzij. Maar eigenlijk vinden we niet alles ok. Hebben we wel een mening/wens/idee. Die wordt niwt gevoeld/erkend, maar OPEENS dan lopen we ( moeder en ik) over en ontploffen we. Onredelijk boos.

Ik ben standvastig vanavond en sowieso, omdat ik anders bang ben letterlijk te verdrinken. Als ik nu begin houd ik niet meer op. Ik bedoelde het anders met mijn ouders. Ik herken bij hun hwt wegcijferen. Het alles opzij zetten voor de ander. Van die herkenning, dat patroon krijg ik het benauwd. Ook van de tegenhanger daarvan.

Goedemorgen. Zo weer naar traject. Gesprek etc. Om half negen begint dat al. Idioot. Weerstand. Vanavond het kroegleven met sparoos. Zie er niet tegenop, maar ben wel benieuwd of ik dan ook nog leuk vind. Ga het zien. En wat er ervan maken vandaag.... ? Gewoon doorkomen klinkt goed genoeg....

Hoe is het Smart? Nog ziek?

Fijn dat je er weer bent. Je werd gemist

Hoe gaat het Rita?

Wat vind ik dit ontzettend fijn om te lezen. Ik ben heel blij voor je en je bent waanzinnig knap dat je ondanks dit gewoon droog bent gebleven. Wow!

Voor mij is dit forum mijn bescherming. Op de één of andere manier weet ik niet of ik zonder jullie zo volhardend zou zijn. Steeds maar lezen dat die ene gewoon niet kan, het sluiten van achterdeuren en dat er veel voor in de plaats komt ( ook zaken die niet fijn zijn), hoe dat kan voelen, het dag- en weekpact, etc, dat helpt mij zo enorm. Ik weet het eigenlijk wel. Zonder jullie was ik al lang gezwicht....

Toi,toi,toi!

Goed zo Meis. Schrijf de momenten van dat verdrietige gevoel ergens op. Misschien komt het nooit meer, misschien wel en kun je er iets in ontdekken? ( tijd van de maand, herinnering aan etc,etc) fijne dag nog.

Veel plezier vanavond.

Zoveel gebruikers die meelezen? Meedoen? Nog even en we kunnen er een avondvullende voorstelling van maken. Gaan we op tournee. Er is een markt voor.... Iedereen: ❤ ik ga richting zwembad.

Oh ja, die kroeg. Nee. Ik zie er helemaal niet tegenop eigenlijk. Ben goed voorbereid. Dank MG! Er is een beperking in de tijd. Een aantal mensen moet vroeg weg. Ik weet wat IK ga doen. Niet drinken. Geen achterdeur. Dan is de rest simpel. En ik kijk wel of ik iets wil uitleggen als er wordt gevraagd of niet. Denk dat ik bij een vraag begin met: nee, ik drink geen alcohol meer. PUNT. ( see what happens next)

Dank jullie. Ik moet even wat vasthouden: ' vanuit een andere behoefte dan de kramp van perfectie'. Nodig zijn , nodig gevonden willen worden, om niet te verdwijnen. En opeens zie ik het patroon van ons gezin. Altijd er staan voor anderen. Alle plannen omgooiend omdat dat iemand anders beter uit kwam. Hoppa! Wie waren wij? ( we hadden wel kritiek hoor, want zulke deden het nooit helemaal goed natuurlijk) Nooit zo direct dat verband gezien. Ik kan het ook helemaal verklaren. Kan nu ook begrijpen waarom ik de laatste weken niet langer dan een uur bij mijn ouders kon zijn zonder het gevoel te hebben geen lucht meer te krijgen. Dit inzicht zat eraan te komen. Dat denk ik. dank Etty, Lieve. Ga maar even zwemmen. Mijn manier van mediteren.