Het niet drinken wil nog wel lukken, niet in de laatste plaats omdat ik binnen natuurlijk niets kan krijgen en bij c gaat niet, die kan ik niet zo verraden.
Maar voor de rest is het moeilijk. Het is wachten tot ik door kan met de juiste, ambulante therapie en definitief naar huis mag. Tussendoor gaat het van nul tot honderd in twee seconden. Mijn hoofd ligt open en de hele puinhoop ligt door elkaar, wordt door alles en niets getriggerd.
Ik probeer oude ankers terug te krijgen om slechte gewoontes binnen te houden en om bepaalde gedachten stiller te krijgen.
Het wil niet goed lukken.
Again, wat is zuipen toch gemakkelijk.