Vannacht wel gedronken. Het ging mis klinkt als een zwaktebod en als afschuiven. Het ging niet mis, ik ging drinken. Eentje om de zenuwen naar beneden te krijgen. Nog eentje om ze daar te houden. De derde was een colaglas vol om de woede weg te houden. En vanaf de vierde deed het er toch niet meer toe.
Ik kan het niet. Zelfs met het uitzicht op donderdag en de wetenschap dat ik de dagen af kan tellen, lukt het me niet om niet te drinken. Soms een dag, soms twee en dan weer niet.
Dat voelt als zwak, als falen, als elke keer weer verliezen, opgeven.
Nog twee dagen en dan moet ik wel, omdat er dan absoluut niets onder handbereik gaat zijn. Maar daarna? Wat als... houd je aan de feiten, zegt -oloog dan, wat als is nog niks. Eerst vandaag overleven.