Quinn

Veel plezier vanavond! Enne, onderschat je partner niet, samen iets dragen wordt ook vaak juist enorm gewaardeerd.

Ik hoorde gisteren iemand zeggen dat je soms gewoon moe bent, omdat je soms gewoon moe bent. Vond ik wel een mooie uitspraak, ben zelf altijd geneigd om te gaan analyseren waarom iets is zoals het is. Maar inderdaad, soms is iets gewoon zoals het is. Omdat het zo is. Prachtige cirkelredenering. Fijn dat het zo goed gaat met het niet drinken

Succes, maar ook veel plezier vanavond Lars. Vreselijk hè, dochters die volwassen worden en gevaarlijke dingen gaan doen.

Een paar jaar geleden was ik nuchter, zo'n anderhalf jaar lang vol weten te houden. Al die tijd lag er een fles goede whisky onder een losse plank in de meterkast, gewoon, je weet wel, voor het geval dat. Als vangnet, dacht ik toen. Vaak heb ik die fles in handen gehad, er naar gekeken en erover gedacht hem open te maken en leeg te drinken. Elke keer dat ik dat niet deed, schreef ik op een briefje waarom ik het niet had gedaan en dat plakte ik op die fles. Ik kreeg een steeds beter gevoel bij die fles, immers, het herinnerde me aan wat ik allemaal niet meer wilde? Goed bezig Quinn, al die keren. Tot er een nacht kwam dat ik het niet meer trok, de briefjes negeerde en de fles zo ongeveer in één teug achterover sloeg. Daarna was ik een jaar of vijf aan het drinken. De fles is geen vangnet, die redenen om hem niet open te maken wel. Maar je kunt ze beter in een schrift zetten dan op een fles plakken.

Hoe is het gegaan met alles?

Goed gedaan Sing. Misschien is het goed om er straks even uit te zijn, even wat afleiding te hebben van het samen in een andere omgeving wat actiefs doen. Maar soms is een dekentje op de bank ook prima.

@basta: ja, dat is in theorie mogelijk. Hoewel een langdurig, slepend trauma moeilijk te behandelen is, is het mogelijk om dit te verzachten of er zelfs van te herstellen. Maar dat hangt van meerdere factoren af, uiteraard. Hoe langer de traumatische ervaringen hebben geduurd, hoe lastiger het oplossen. Hoe langer iets is verzwegen, hoe lastiger het oplossen. Zelfmedicatie helpt er ook niet bij. Openstaan van de persoon voor hulp en therapie is ook een factor. De (cliché) klik met de therapeut ook. En dan is er nog tijd en geduld. Zoiets kost veel tijd en vraagt dus veel geduld. Again, in theorie is het mogelijk om de persoon te leren anders naar zichzelf te gaan kijken. Maar in de meeste gevallen komt het niet verder dan het hanteerbaar maken van het trauma in het dagelijks leven, dus niet een fundamentele gevoelsverandering van de persoon jegens zichzelf. @Etty: ja, dan geloof ik je. Je bevestigt dan mijn mening, gevoel en zelfbeeld, dus wat zou ik daaraan kunnen ontkennen? @Singbluesilver: inderdaad, eerst verandering van gedrag trucjes leren als het ware en dan langzaam hopen dat het kunstmatige eraf gaat en je je echt beter gaat voelen over jezelf. Of in elk geval, het hanteerbaar weet te krijgen. Jaren van wegzuipen hebben niets opgeleverd, dat moet ik toegeven, dus ja, laten we het eens anders proberen. @Wanhoopje: euh, dank je, ben niet zo goed in dat soort dingen en begrijp ook niet hoe je er bij komt, maar vind het wel erg lief van je. En @vandaag? Tja, vandaag was zwaar, gesprekken met psycholoog en het gevoel dat ik me helemaal leeg heb gepraat. Na afloop vroeg ze hoe ik me voelde, wat ik op dat moment nodig had. En ik zei dat ik het liefst naar buiten wilde, naar een kroeg en me dan van de wereld af wilde drinken. En omdat ik er toch nog zat, zijn we daar ook maar meteen op door gegaan. Waarom ik wilde drinken? Om te vergeten wat ik net had verteld en dat ik het had verteld, om mezelf kwijt te raken, om van het schaamtegevoel en de schuld af te komen, al is het maar even. Om knock out te gaan en weg, weg van alles. And how's that working for you so far? Well, tja, euh... niet, eigenlijk. Of heel kort dan misschien, als de flessen leeg zijn en mijn licht uit gaat. Ja, dan werkt het voor even. Dan is er niks, hoef ik niks, weet ik niks. Maar kom ik ook niks verder. En dus werd het een stukje rennen. Dat mag weer. Niet alleen though.

Fijne avond Lars, geniet van het samen zijn.

Stoppen met roken is iets wat ik niet eens probeer op het moment. Ik speel op dat gebied struisvogel. Maar ooit, ooit moet het toch echt van mezelf. Als ik ga piepen tijdens het traplopen ofzo. Klinkt alsof je nu de juiste psych voor jou te pakken hebt Bor, eentje die raakt en doordringt. Succes.

Sing, het is ook zwaar en het valt vaak zo ontzettend tegen. Dagen blijven moeizaam voorbijgaan, alles blijft maar kolken en dat stoppen met drinken heeft niet als bij toverslag alles opgelost. Sterker nog, dat stoppen met drinken heeft bij sommigen de problemen alleen maar dichter naar de oppervlakte gebracht. En dan lijkt de oplossing zo simpel, "gewoon" weer gaan drinken. Maar zo werkt het niet. Het enige wat dat drinken gaat doen, is de problemen nog weer veel groter maken. Die stappen die je intussen wel degelijk hebt gezet, weer wegvagen. Je schuldgevoel vergroten. En het ergste, drank vraagt om meer drank, dus ga je in een spiraal naar beneden, in plaats van omhoog. Drank lost niets op. Je zegt net ik heb het idee dat ik dat (de psychische gevolgen van leven ondergaan) niet kan. Misschien kun je dat hier en nu niet. Maar je bent bezig het te leren en je hebt er hulp bij. Je gaat goed, houd koers. Die fles, tja, die fles... als je het aankunt, geef hem dan aan je man. Die helpt je veel en veel meer dan die fles.

Goedemorgen. Gefeliciteerd Rapilos

Je eerste finale daar en dan meteen winnen, weten ze ook meteen wat ze binnengehaald hebben. Prima start. Rijtje pillen verorberd en dat is meteen eindtijd sociaaldoenerij. In elk geval einde werkdag, maar zien wat de nacht gaat doen.

Da's lief. Best welkom vandaag ook. Edit: @smart. Hoewel jouw stuk ook prettig is Erik.

Er is maar één troef hierin die telt Wanhoopje; je belofte waar maken. Natuurlijk is het fijner als je partner je onvoorwaardelijk zou steunen, maar op enig moment is dat vertrouwen op en moet je dat langzaam terugverdienen. Door je aan de afspraken te houden, eerlijk te zijn en je gedrag te veranderen. Het tempo waarin dat vertrouwen weer groeit, is aan hem. Intussen wel blijven aangeven wat je van hem nodig hebt, zoals bijvoorbeeld niet drinken, maar dat niet als vanzelfsprekend verwachten te krijgen.

*zwaait* hai smart

Even overleggen met je pber? Dat je de ontspanning van het darten hard nodig hebt en meteen het gesprek op een ander moment plannen. @Lars

Sinds eind november, but who's counting. Ik probeer vooral niet af te tellen. En lees gerust, maaar schrik niet, ik klets veel.

In het weekpact kun je je elke week inschrijven met de afspraan die week niet te drinken. Het jaarpact kun je je voor opgeven in het topic bij Bob, die de lijst bijhoudt. Je maakt dan de afspraak om een langere periode (of nooit meer?) te drinken en je stopdatum wordt dan dus je startdatum van je pact.

Water en thee blijven drinken Lieselotje, dan gaan de afvalstoffen zo snel mogelijk je systeem uit. En als het voor jou werkt, slaap een uurtje.

Alcoholvrij bier zou ik niet doen, maar ja, ik haat bier, dus slechte indicatie. Hoe ging je gesprek?

Een plan maken voor de dag, inclusief boodschappenlijstje en menu, stapje verder in de regelmaat. Die wijn hè, vindt jouw man daar ook iets van?

Eén keer is sowieso te weinig om een gefundeerde mening te vormen. Vijf keer, minstens, om het de tijd te geven en eigen te laten worden. Hoe voel je je vandaag?

Soms kan moeten ook goed voor je zijn. De dag gaat in elk geval sneller om met zo'n vol programma. Woensdagmiddag, bijna weekend.

Weet het Sing, maar het daadwerkelijk uitvoeren zit achter een enorme drempel. Twee maten om mee te meten hè. Mild voor de wereld, maar niet voor mezelf. Vasja, ja, ik weet de oorzaken en ken de stem ook heel goed. Ik probeer daar hier voor het eerst in jaren ook over te praten, stap één in het verwerken, zeggen ze. Laat ik het er op houden dat mijn pa in meerdere opzichten last van losse handen had.

Ik heb meerdere pogingen ondernomen. Dit keer viel het afkicken fysiek wat mee. Ben opgenomen (nu nog) dus begeleiding te over. Trillen, beroerd, hoofdpijnen, maar geen wanen of delirium. Echt afgekickt vind ik mezelf overigens beslist niet, al is de fysieke behoefte er nu niet meer. Hulp zoeken is altijd goed, als je het hiermee redden kunt, perfect. Maar houd de opties in je hoofd voor als het moeilijker wordt.