Kohtje

Dag Lolameis, zoals ik gisteren al zei, doe dat nou niet, je zorgen maken over ons. Laat ons maar even schuiven, sterk eerst zelf maar eens goed aan. Daarna zien we wel weer.\ Toch wel erg fijn dat je vanuit je kliniek even het net op mag. Wat is dat voor kliniek...Had ik niet, destijds.... Wens je heel veel vooruitgang, rust en warmte.. Liefs, Kohtje.

Is het zo, dat als je alles uitkotst dat je dan alles weer kwijt bent? Volgens mij wordt de alcohol al vrij snel in het bloed opgenomen, en dat kots je dus niet meer uit. Maar ik gis maar wat hoor. Ik zat te denken aan bloedproeven waar ze alcohol in kunnen meten en zo....

Ja Ziza, allemaal waar. Maar doordat hij ervoor zorgde dat ik in een kliniek terecht kwam heeft ie me uiteindelijk zelf van hem losgescheurd. Nu leven hij en ik ver van elkaar tot mijn grote tevredenheid. Nu kan ik hem eens goed van een afstand bekijken, bijna weer zoals ik dat als kind deed bij mijn vader, die hem ook altijd bij zich had...

Goedevandaag, Ik vind al dit soort citaten wel mooi hoor, en er zit een heleboel waarheid in, maar als je je teveel op dit soort theorie baseert, het zoekt in mooie woorden en zinnen van anderen maak je dan van je eigen leven ook niet een soort theorieboek? Wordt leven dan niet net zo iets als zwemmen of fietsen dat je uit een boekje geleerd hebt? Ik vind een citaat pas mooi als het achteraf blijkt te passen op een daadwerkelijke manier van leven, alsof het citaat door jezelf geschreven zou kunnen zijn. Maar een wedstrijdje mooie citaten vind ik doodvermoeiend en ik zie op het laatst door de bomen het bos niet meer. Ik ben geneigd alles voor waarheid aan te nemen met het gevaar dat ik mezelf kwijtraak en het idee krijg dat ik niets goed doe. Terwijl ik weet dat ik het momenteel wèl goed doe, maar het klopt niet met wat anderen zeggen. Daarom zou ik het fijn vinden als we ons wat meer konden beperken tot eigen ervaringen, zus en zo is het bij mij gegaan, zonder richtlijnen voor "de enige juiste weg". Anna, je hoeft niet bang te zijn dat ik het vandaag op een zuipen zal zetten. Ik hoef nog steeds niet, ik geloof nog steeds in mezelf. Groetjes, Kohtje.

Ik ben leeg door de vele informatie van vandaag op de dagdraad. Liefde is.... De regels om goed te kunnen leven zonder alcohol zijn.... Kracht en Macht zijn.... Ik ben mezelf de baas doordat ik alcoholdebaas ben doordat ik mezelf de baas ben. Ben ik mezelf de baas? Ben ik alcohol de baas? Misschien zet ik het morgen wel weer op een zuipen omdat ik vind dat ik dat nodig heb. Maar daar ben ik nu nog niet mee bezig. Nu hoef ik geen alcohol, niet omdat het niet mag maar omdat ik er geen behoefte aan heb. Als ik nu tegen mezelf zeg dat ik nooit en te nimmer meer màg drinken, doet me dat niks omdat de gedachte aan alcohol geen verlangen naar alcohol opwekt. Kracht zit in jezelf, ze moet alleen de kans krijgen zich te tonen. Macht vind ik verwerpelijk. Autonoom kan niet tegen autoriteit.

Katrina, gaat het weer? Voorzichtig als je moet lachen.

Ik ga er van uit dat alles toeval is. Alles valt ons toe, ook dingen die we zelf gestuurd hebben. Alles wat ik ben, doe, zeg, alles is toeval. Maar als toeval dan niet bestaat, besta ik dus ook niet. Het is maar net wat je als waar en niet waar beschouwd. Het maakt dus helemaal niet uit of toeval nu wel of niet bestaat, want ondanks het feit dat ik niet besta communiceer ik wel met jullie die wel bestaan. Dat kan dus gewoon. Omdat het niets uitmaakt of we wel of niet toevallig zijn en of toeval wel of niet bestaat en of we zelf nu wel of niet bestaan...To be or not to be.

Toeval bestaat niet. Ik ben toeval dus ik besta niet...

Dag lieve Lolameis, Kom jij nou maar even rustig tot jezelf. Lief dat je je zelfs vanuit de kliniek laat horen, maar maak je over ons maar geen zorgen. Dat doen wij wel over jou... Het allerbeste en neem de tijd... Liefs, Kohtje.

Sorry Kate, ikke niet, maar dat geeft niet. Ik leef vrolijk verder, ook als ik iets niet helemaal snap.

Dag Petra, Wat jij beschrijft, de helderheid die onaangenaam scherp kan zijn is niets anders dan het leven zelf. Het leven kan prachtig zijn, maar heeft ook minder mooie kanten en dat heeft op zich niets met drank te maken, in zoverre dat drank op zich ook een van die scherpe kanten van het leven kan zijn/worden. Ik denk dat het laten staan van drank het leven op zich niet minder aangenaam maakt maar het weer in z'n ware gedaante laat zien. Dan weet je weer waarom je bent gaan drinken maar je weet nu ook dat dat een wassen neus is, een onaangenaam benauwde wassen neus. Die scherpe kantjes kunnen vast ook op een andere manier bijgevijld worden. Hoe? dat weet ik zo ook niet, dat hangt van die scherpe kantjes af, waardoor zijn die zo scherp. Slechte dagen uitzitten en wachten op betere tijden kan natuurlijk, maar is wel erg passief. Juist je helderheid kun je aanwenden om naar betere tijden toe te werken, doe er wat aan, m.a.w. LEEF... Liefs, Kohtje.

Lieve Lola, gauw gauw, Love you, succes!! Kus, Kohtje.

BamBam, gefeliciteerd met je 100e bijdrage. Kun je zien dat ik me een beetje verveel. Ik heb nergens zin in en dan ga ik maar letten op onbenullige dingetjes, zoals het aantal bijdragen van de forumleden. Is er trouwens al nieuws over die tweede koffer (private topics) op de openingspagina van dit forum? Of heb ik dat gemist? Of ben ik het in al m'n duffigheid alweer vergeten? Kan makkelijk. Ik ben heel goed in vergeten....

Anna, zolang ik je nu "ken" is positiviteit wat je uitstraalt, ondanks het feit dat het je ook duidelijk niet allemaal van een leien dakje gaat. 12 weken ADB draagt daar waarschijnlijk veel toe bij, bij die positieve uitstraling dan, hè. Ik wil je bij deze bedanken voor je +

Dag allemaal, Ben een beetje laat vandaag. Ik weet nu gewoon even niks te zeggen dus had dit ook niet hoeven schrijven, maar nu weten jullie in elk geval dat ik er nog gewoon ben. Alles goed. Vind het wel jammer dat er weer wat gekibbeld wordt. Hoort er wel bij natuurlijk, maar toch... Groetjes, Kohtje.

Katrinalief, jij ook een aai maar dan wel morgen vroeg weer op ach nee je krijgt hem zo zonder er wat voor terug te hoeven doen

Anna, welterusten en morgen gezond weer op. Aai voor de hond.

Leuke Eva, ondanks het niet zo fraaie begin van je berichtje toch een erg komisch verhaal..... Liefs, Kohtje.

Lieve Cato, Ik vind dat je dapper bezig bent. Je noemt veel zwakke plekken van jezelf, weet ze dus goed te herkennen en weet er ook al redenerend een verklarende draai aan te geven. Blijf daarom lekker schrijven, hier. Dat jezelf zo onder de loep nemen, de vinger op verschillende zere plekken weten te leggen houd je bewust van je gevoelens en gedachten. Je hebt nu al verschillende keren te kennen gegeven dat je in het verleden onder de zelfde omstandigheden naar de fles zou hebben gegrepen maar nu doe je dat niet. Okee, de refusal is daar natuurlijk een enorme stok, zeg maar knuppel achter de deur, maar je weet ook te verklaren. Herkennen en verklaren en daardoor je gedachten op een ander spoor zetten zijn belangrijke ingrediënten voor een toekomst zonder drank en uiteindelijk ook zonder refusal. Ik ben nu een half jaar sober en clean, zoals ze dat in het zuiden zo mooi weten te noemen, maar als ik mezelf niet steeds kritisch bleef bekijken en analyseren zou ik zo weer hand in hand gaan met m'n oude "vriend" alcohol. Ik wilde je wat vertellen, maar ik weet eigenlijk niet meer wat. Dan laat ik het nu maar even bij dit compliment. Dat heb je sowieso wel verdiend, en zodra me te binnen schiet wat ik nou eigenlijk zeggen wilde, zal ik dit verhaal afmaken...Misschien wel nooit...Hellup!!!! Groetjes dan maar, Kohtje.

Ochejeetje, dat van die meeting was niet eens zo serieus bedoeld hoor. Nee, annonimiteit is juist één van de voordelen van dit forum. Wat je zegt, Anna, daardoor kun je dingen zeggen die je anders niet zomaar openbaar zou maken. Maar ik moet er wel bij zeggen dat ik me veel opener op kan stellen naar de meeste mensen toe. Ik schaam me niet meer voor m'n verslaving, ben er zelfs wel trots op dat ik er zo mee aan het werk gegaan ben, dat ik me zo bewust ben geworden van wat alcohol allemaal met je doet en dat ik er nu zo anders mee om kan gaan. Helemaal als ik dan mensen zie die eigenlijk ook vinden dat ze teveel drinken maar ontkennen dat ze een probleem hebben omdat dat de makkelijkste weg is. Ik veroordeel niemand om z'n alcoholgebruik, maar ik kan er wel wat zinnigs over zeggen zonder meteen als prediker over te komen. Ik wil mensen wel na laten denken, niet het graf inpraten....

Tjonge, ik zit weer lekker te knoeien met dubbele berichten, weghalen etc....Soms heb ik van die dagen. Maar hier schiet ik dus niet van in de stress, in dit gezelschap voel ik me zo vertrouwd dat ik me wel wat mistakes durf te veroorloven.... Nog even in antwoord op alle voorstellingen van gisteren: Ik woon inderdaad in een oud huis, maar niet echt klein. Beneden hebben we een garage waar we drie auto's hebben staan waarvan er twee inderdaad van het merk Citroën zijn. Ons troeteltje is een lelijk eendje, één van de allerlaatsten die er gebouwd zijn, uit 1990, nieuw gekocht. Zwart van kleur met een hoop chromen accenten. Dit is ook ons trouwautootje geweest en we kunnen het niet over ons hart verkrijgen hem weg te doen ook al rijden we er niet veel mee. M'n atelier is inderdaad altijd rommelig. Of het gezellig is kan ik niet beoordelen. Ik zie het als werkplek en ben er graag, maar dat heeft meer met het werk te maken dan met de ruimte op zich. Ik ben vrij lang, donkerblond (wordt wel steeds grijzer) en niet dik, hoewel er zich wel een zwembandje begint te vormen, maar ach.... M'n kleding is, sinds ik niet meer bezopen aan het schilderen ben, vrij van verfvlekken, wel makkelijk zittend. Ik heb van velen van jullie ook m'n beeld wat moeten bijstellen. Vooral ikoontjes met een gezicht zijn voor mij vaak misleidend. BamBam zag ik altijd als een soort vrouwelijke Zwarte Piet. Ook met van die grote gouden oorringen in. Beetje triest en toch blijmoedig. Idioot hoor, zo iemand zie je toch niet zomaar over straat gaan? Tenminste niet buiten het Sinterklaasseizoen, en toch dat beeld. Maar een beetje mysterie is ook wel spannend. Of moeten we ergens in het midden van het land een ontmoetingsdag organiseren, allemaal samen op een terras een Spa-tje pakken, even handjes schudden en weer terug naar de computer om te zeggen wat we van elkaar vonden.... Okee, genoeg weer. Kohtje.

O wacht even, ik kan één van die berichten natuurlijk wegdoen door te annuleren...Ga ik nu doen.

Wat nou weer, staat hetzelfde verhaal twee keer achter elkaar op het forum. Komt dat misschien omdat Anna op hetzelfde moment een bericht plaatste? Toen ik het mijne verzond bleef ie hangen, dus drukte ik nog een keer op verzenden, met dit dus als gevolg.

.

Och lieve Petra, zo zonderling ben je echt niet hoor. Waarmee ik niet wil zeggen dat je niet uniek bent, dat zijn we allemaal. Wat Rudy beschrijft is voor mij ook heel herkenbaar. Je mee laten slepen in negativiteit, en ondanks dat je weet van jezelf dat het ook anders kan toch meegaan in die neerwaartse spiraal. Het is ook zulk ingesleten oud gedrag, dat kun je er theoretisch wel heel makkelijk uithalen, maar in de praktijk moet je toch eerst in de gaten krijgen waar je mee bezig bent en dat kan wel eens even duren. Gisteren overkwam het mij ook weer. We hadden zoals ik al eerder vermeldde een verstopping in de riolering. Ik was wat gestresst, want het liep allemaal niet zoals ik zou willen dat het liep. Ik kon m'n handen nog niet even wassen of dat hele hok bij m'n atelier liep weer vol water. Ondertussen had ik wel een loodgieter gebeld, maar die kon pas 's middags komen. Al wachtend kwam ik tot niets meer. Voelde me opgesloten, want elk moment kon die loodgieter voor de deur staan. Ik rookte het ene sigaretje na het andere, heb een hele pot koffie naar binnen gegoten, en liep met m'n ziel onder m'n arm, verveelde me te pletter terwijl er genoeg te doen was. Ineens realiseerde ik me dat ik zo opgefokt was. En waarom?? Toen ben ik eerst rustig met de hondjes gaan lopen, daarna ben ik vast begonnen met wat rotzooi uit dat natte hok uit te zoeken en heb toen de krant gepakt en ben rustig gaan lezen. Ik voelde de spanning wegvloeien, kon me weer ontspannen want ik was niet meer gefocust op de komst van die loodgieter. In de tijd dat ik nog dronk was dit een situatie geweest waarin ik me in no-time had volgegooid om me maar te kunnen ontspannen. Die neiging heb ik gelukkig niet meer. Hoewel ik het nog altijd vervelend vind kan ik nu wel leven met die spanning, maar het duurt altijd even voor het tot me doordringt dat ik niet goed bezig ben. Maar Petra, het is wel waar dat het oplucht om hier bepaalde dingen te lezen die je eerst als abnormaal aan jezelf toedichtte. Ook een van de redenen waarom ik me hier wel op m'n plaats voel, dat supergrote gevoel van herkenning. Gr. Kohtje.