Kohtje

Och Anna, dit was me nog niet opgevallen. Door de quote van Petra zie ik nu pas wat je zei. Ook ik weet nog heel goed wat trekmomenten zijn hoor en ik ben er als de dood voor. Dat ik ze nu al zo lang niet meer heb gehad ben ik heel blij mee, maar zeg niet dat ik niet zou weten hoe erg die drang is en hoe funest ie kan uitpakken....

O jee, misschien te laat.... Trusten Bammie.

Stien, als ik jou was zou ik toch voor de nul gaan. Als je toch enorme trek krijgt kun je daar voor je therapie veel informatie uithalen die van belang kan zijn. Als je van tevoren toch weer een buffer inbouwt is een stuk van je onderzoek verloren. En je staat nu zo mooi droog, zeg je zelf. Waarom daar niet mee doorgaan, in elk geval als streven...

Joann, je hebt me niet begrepen. Ik weet donders goed wat trekmomenten zijn en ik kan niemand helpen zijn of haar trekmoment te bestrijden. Ik kan een ander niet uitrusten, ik kan een ander niet huilen, ik kan een ander niet ontrafelen. Maar jij bent nu erg boos en op zoek naar een schuldige. Als het je oplucht wil ik die schuld wel op me nemen maar je zult tot de conclusie komen dat je daar niks mee opschiet. Je zult misschien zelfs nog bozer worden.. Je zult moeten erkennen dat alleen jijzelf jezelf kan laten stoppen met boos zijn.

Bammie, Anna moest toch naar de fysiotherapeut? Ze zal wat later zijn vandaag denk ik..

Dag Tom, Gefeliciteerd met je 2 weken en 5 dagen nuchter zijn. Op je vraag of refusal en een snuifje coke samengaan weet ik het antwoord niet. Maar als ik een antwoord mocht verzinnen zou ik zeggen Nee, dat gaat niet samen... ik weet dat je dat niet wílt horen. Als het je lukt om te stoppen met drinken én roken, waarom dan niet met die coke?

Ik was vanmiddag plotseling niet in de gelegenheid om hier op het forum te zijn, terwijl ik eigenlijk nog een berichtje voor Joann had. Eerst dacht ik net van laat maar, dat berichtje komt misschien heel erg als mosterd na de maaltijd, maar ik vind toch dat ik het maar moet plaatsen want ik voelde me persoonlijk toch wel wat aangesproken. Dus bij deze dan toch nog maar... Joann, Ik kan absoluut nog wel begrip opbrengen voor mensen "die net beginnen". Twaalf jaar geleden stelde ik bij mezelf vast dat ik verslaafd was aan de alcohol. Zonder forum, zonder verdere hulp van wie ook besloot ik meteen helemaal te stoppen met drinken. Ik wist al meteen dat minderen geen optie was. Twaalf jaar lang begon ik steeds weer te drinken, en stopte ik evenzovele keer weer totaal. Alles of niets. Nergens steun van wie ook. Deze hopeloze strijd heb ik uiteindelijk uitgevochten in de kliniek. Dat was de laatste stap van een struikelpad van twaalf jaar. Die twaalf jaar ben ik niet vergeten, bevatten een kwart van m'n leven. Ik denk wel eens dat als er bijvoorbeeld tien jaar eerder hulp was op komen dagen hoe het dan geweest zou zijn. Dat weet ik niet want het is niet zo. Wat ik wel weet is dat ik ook ooit een "beginner" was en dat ook heel lang gebleven ben. Nu zie ik overal om me heen helpende handen. Dit forum is er zo een. Herkenning en erkenning vinden is nu zo dichtbij, zo binnen bereik. Maar misschien is het te gemakkelijk geworden. Veilig thuis achter je computer een strijd voeren is heel anders dan je strijd in een andere omgeving, in het zicht van kritische begeleiders voeren. Je kunt je immers thuis nog steeds verstoppen, terwijl dat juist een van de kenmerken is van mensen met een alcoholprobleem. Als je je met je probleem hier op het forum meldt dan ben je volgens mij op zoek naar een oplossing voor je probleem. Maar als er mensen zijn die hier komen en de definitieve beslissing nog even uit willen stellen kunnen ze logisch gezien op weerstand stuiten bij mensen die de geneugten van het alcoholvrij zijn al ervaren. Dat heeft niets te maken met iemand in z'n waarde laten of niet, dat is een soort aangeboren "reddingsdrang". Een duidelijk maken dat er een alcoholvrij (desnoods -arm) leven mogelijk is en dat dat geen utopie is. Toen ik pas aan m'n deeltijdbehandeling was begonnen dacht ik ook binnen een paar weken klaar te zijn. Maar het tegendeel gebeurde... ik voelde me door de groep en de peuten helemaal in het nauw gedreven worden. Waar bemoeiden ze zich toch allemaal mee? De dagen dat ik thuis was greep ik steeds vaker aan om me van de wereld te drinken. De "verwijten" dat ik het basaal totaal verkeerd aanpakte, dat ik helemaal niet wilde stoppen grepen me bij de strot. Ze snapten er niks van, ze dreven me alleen maar dieper de afgrond in... Ik was zielig, het slachtoffer van iedereen... ze bekijken het maar, ik ga lekker m'n eigen gang. Niemand houdt toch van me. Toen grepen de peuten in en in overleg, waar ook mijn vrouw bij betrokken was, werd besloten dat ik klinisch ging. Een omgeving waar ik niet makkelijk de fout in kon gaan was vooral voor de eerste tijd erg belangrijk. Ook hier voelde ik me in het begin doodongelukkig. Voelde nog steeds of de hele wereld tegen me was. Voortdurend werd ik gewezen op hoe ik overal tegenaan keek. Werd ik er op gewezen dat ik alles en iedereen behalve mezelf de schuld gaf van m'n situatie. Doordat ik nu minder mogelijkheden tot terugval had kon ik rustiger naar mezelf gaan kijken. Ik begon in te zien dat ik inderdaad de schuld niet bij anderen moest leggen. Eigenlijk dat er helemaal geen sprake was van schuld. Mijn drinken was het gevolg van een scheefgroei in mijn blik op de wereld. Langzaam maar zeker kreeg ik tijdens de behandeling een bril aangemeten die die scheefgegroeide blik corrigeerde, liever gezegd, ik mat me die bril zelf aan. Want gekregen heb ik niets, ik heb alles zelf moeten ontdekken, en dat is gelukt door keihard met mezelf en m'n gedrag geconfronteerd te worden. Van de drank af raken is absoluut niet leuk. Van de drank af zijn wel. En je kunt dat moment voor je uitschuiven, maar als je uiteindelijk zover wilt komen zul je toch confrontaties met jezelf aan moeten gaan en ondergaan. Daar wens ik iedereen heel veel sterkte mee.

Ook nog maar even een reaktie op deze draad, aansluitend op het bovenstaande. Het volwassen zijn, autonoom zijn, is iets wat ik zelf heb moeten ontdekken, maar daar heb ik wel hulp bij gehad. Zonder hulp van verschillende vormen van therapie had ik de weg, die ik verder wel zelf moest bewandelen, nooit gevonden. Alleen naar mezelf kijken werkte niet want ook ik zat in een tunnel. Door me steeds te wijzen op m'n eigen kleine belevingswereldje kwam ik tot het besef dat ik inderdaad opgesloten zat in dat kleine wereldje, en dat er een grote mensen wereld was waar ik maar een heel klein stukje van afgeschermd had voor mezelf. Dit besef heeft me er toe aangezet gaten in dat scherm te slaan en naar de andere kant te gaan, mezelf van buitenaf gaan bekijken, kritisch en zonder medelijden. In het begin met veel angst, later met interesse. Ik ging mezelf daar zielig zien zitten doen, kreeg min of meer een hekel aan mezelf. Ik vond dat dit niet langer zo kon en mocht zijn waarop ik met vallen en opstaan, onder een regen van opmerkingen dat ik oud gedrag vertoonde de weg heb gevonden om zelfstandig in de wereld te kunnen bewegen. Ook als dingen tegenzitten weet ik me staande te houden, niet door de schuld aan anderen te geven, ook niet aan mezelf maar door dingen te nemen zoals ze zijn en na een mislukking een nieuwe poging te wagen.

Of zit het verschil hem alleen in het wel of niet die moeite aankunnen? Dat verschilde bij mij per dag. Als ik dan met moeite m'n drankgebruik in de hand wist te houden was ik die dag dan niet verslaafd en de dagen dat het niet lukte wel verslaafd? Sorry, maar ik zie het echt niet, dat verschil over een langere termijn gezien...

Petra, Ik heb het al eens eerder gevraagd. Mij is niet duidelijk wanneer je verslaafd ben en wanneer je een moeizame relatie met drank hebt. Als je met veel moeite je drankgebruik in de hand weet te houden kun je dan niet van een verslaving spreken? Waar komt die moeite dan vandaan? Dit is mijnerzijds geen flauw woordenspelletje, maar een oprechte vraag...

Welterusten allemaal.

Stien, Hoezo zou je onzinnig bezig zijn? Als jij het gevoel hebt dat je baat hebt bij de behandeling die je nu doet samen met het forum dan is dat toch goed? Jij zelf kunt dat het beste beoordelen. En je hebt die ambulante hulp in combinatie met AA bezoek nog "achter de hand" voor als je daar behoefte aan zou hebben. En die inzet van jezelf zal je bij elke aanpak, waar dan ook en hoe duur dan ook, altijd nodig hebben, is van cruciaal belang voor het slagen van je missie.

Dag Catootje, Fijn dat je weer (even) terug bent. Je vraagt jezelf af of je deze opleiding vroeger misschien wel had aangekund zonder problemen, maar dat is in principe niet belangrijk. Belangrijk is om te kijken of je hem nu aankunt. Het lijkt mij duidelijk dat je hiermee nogal veel hooi op je vork hebt genomen. Zelf heb je al besloten om het even wat rustiger aan te doen. Ik weet niet of je aan een tijdslimiet gebonden bent, maar ik zou in jouw geval gewoon de maximale tijd nemen voor zo'n opleiding. Liever er wat langer over doen en er goed doorheenrollen dan op je tenen lopen en struikelen. Neem genoeg rust voor jezelf. En wat dat hondje betreft, zo'n beestje vraagt veel aandacht en tijd, is een sociaal dier. Jij bent in wezen ook een sociaal dier, het verlangen naar een hondje spreekt voor zich. Als de kosten geen probleem zijn en op tijd uit kunnen laten zou ik het doen. Je krijgt er als het goed is heel veel voor terug. Ook een fijn en supergeduldig aanspreekpunt als je het even moeilijk hebt. En morgen echt je nagels knippen hoor. 't Is geen gehoor hier op het forum als jij aan het typen bent..

Ja Marieke, Ik maakte daarstraks een grapje over het advies dat je meekreeg, maar ik sluit me bij Anjo en Ben aan wat betreft de deur van de boumankliniek niet dicht te gooien. Deze afspraak ging nu niet goed, maar het is wel een centrum waar een hoop ervaring en kennis is met betrekking tot verslavingsproblematiek, niet alleen het wel of niet drinken maar ook de hele complexe mikmak daar omheen. En dat het vooral in het begin wat onpersoonlijk overkomt is niet zo heel gek als je ziet hoeveel cliënten bij zo'n instelling over de vloer komen. Maar als jij daar regelmatig komt en eventueel behandelingen gaat volgen leren ze je vanzelf beter kennen en zal het allemaal vanzelf persoonlijker worden. Zelf heb ik die ervaring hier tenminste wel bij de Tactus instelling. Daar heb ik uiteindelijk een hele persoonlijke en warme band mee opgebouwd. (niet met iedereen natuurlijk, maar met de mensen waar ik mee te maken heb). Dus mocht je geadviseerd krijgen toch met bouman in zee te gaan, schroom dan niet dat te doen... Liefs, Kohtje.

Maar Marieke, dat is toch wel een gouden tip. En als je blaasproblemen hebt moet je gewoon niet meer blazen. Als er toch geen mensen waren die er verstand van hebben waar zouden we dan zijn, hè? Hoop dat je bij je huisarts wat serieuzer genomen wordt. En geniet maar lekker van je kerstboom.

Stien, snap je 't als ik zeg: hai ouwetje van 30..... BamBam, ik sta bij jou niet gauw te kijken als je iets geks zegt (leuk, bedoel ik) maar nu moest ik toch wel even drie keer lezen... ik las namelijk twee keer (met leesbrilletje dit keer) we hebben lekkernij in de wc.. pas na de derde keer lezen snapte ik het balen.. Dat rotweer ben ik al vier keer doorheen geweest, eerst vanochtend met de hondjes, toen naar de grafiekclub en later weer terug naar huis, net weer met de hondjes en nu zit ik mezelf moed in te praten om nog een keer te gaan. Boodschappen. Wat is er toch geworden van die onvolprezen SRV-man?? Zo is droog blijven onmogelijk..

Dag Marieken. Dapper dat je je stoppoging zo vlak voor de feestdagen begint. Die dagen met al die verleidingen zijn wel meteen een goede test of je sterk in je schoenen staat. Het scheelt wel dat je veel steun vanuit je omgeving kunt verwachten... Dus ga er voor, en zonder alcohol kan het ook gewoon een fijne feestmaand worden.. Je bent trouwens de eerste die ik hoor zeggen dat alcohol drinken een hobby is. Nou ja, er zijn nog wel gekkere hobby's. Ik vind dat je het allemaal serieus aanpakt, zoals ook de lifestyletraining. En ik wens je dan ook veel succes in je streven. Welkom hier en laat ons delen in je bevindingen.. Groetjes, Kohtje.

Och arme Stien. Al vier keer niet je verjaardag gevierd....

Goedevandaag allemaal, Knuffie, geweldig gedaan meid. Laat ze maar lallen. Lastig dat ze je dan over de streep proberen te trekken om toch wat te nemen, maar dubbel zo goed dat je dat niet gedaan hebt. Ga daar de hele dag nog maar lekker van nagenieten, en die die je jezelf gaf heb je dubbel en dwars verdiend. Hoi Rob, welkom hier en ook een pluim voor je positieve start van een ADB-leven Anna, ik hoop dat je toch een fijne dag hebt op je werk. Je hebt er in elk geval niet zo'n last van het rotweer. BRRRR. Wie laat er overdag je hond uit? Of kan ie wachten tot 's avonds. Ik neem tenminste aan dat je hem niet mee hebt? (O nee, dat rotweer moet je nu wel doorheen zonder autootje, toch? Getsie. Dat je maar weer snel een toettoet hebt) Ook geen idee wie Tonyman is maar van harte gefeliciteerd. Zie ook voor het eerst zo'n mededeling. Fijne dag allemaal, Kohtje

Okee, lieve meid...

Oeps Joann, Ik hoop niet dat je je af laat schrikken door de draad van vandaag. Je weet dat elke dag anders is, ook hier op het forum. Maar als je in de leesstand blijft kun je misschien weer inhaken als je jezelf hier weer kunt vinden. Ik weet dat dit een moeilijke periode voor je is, schroom niet om je te melden als je denkt daar behoefte aan te hebben. In elk geval wens ik je heel veel sterkte de komende tijd en ik zal in gedachten bij je zijn... en veel succes met de behandeling, want daar ga je toch wel mee door hè? En knap dat je alle moeilijkheden zonder drank het hoofd biedt en je emoties toelaat... Meer weet ik nu even niet meer.... tot hoors. Liefs, Kohtje.

Hoi allemaal, net weer terug van modelschilderen (was leuk maar vermoeiend) en ik ben blij te lezen dat iedereen lekker rustigjes gaat. Joann, fijn dat je zoontje weer thuis is, zeker ook voor hem zelf. Maar een tijdje lekker verwennen is aan jou wel besteed, denk ik. En ook lief zijn voor jezelf hoor. Marieke, ik wens jou ook een beetje rust in de keet. Dit is dodelijk vermoeiend, steeds zo met je buren geconfronteerd te worden. Ferry, fijne week nog verder. Hoop dat het weer een beetje meewerkt. Visje, ik hoop dat je echt niet triest bent. Slaap maar lekker. Waar heb je trouwens geen spijt van? En alle anderen ook allemaal wat aardigs gewenst... Ik ga zo ook weer onder de wol, morgenochtend weer naar de grafiek-club. 's Middags zal ik me wel weer laten horen. Maar ik zal me morgen wat rustiger houden (hoop ik). Vandaag was weer even zo'n dag.... Maar goed, welterusten allemaal en een fijne avond, nacht en alvast ochtend.

Joann, dat je de hele dag nog niet op het forum bent geweest betekent hopelijk gewoon dat je erg druk bent vandaag... Hoe gaat het met je zoontje? Is ie weer uit het ziekenhuis of ligt ie daar nog? Als dat zo is wens ik je veel sterkte en voor hem veel beterschap...

Sh*t, ik wilde dit vorige bericht nog helemaal niet versturen, maar achteraf gezien is het wel af. Alleen staat er niet dat het voor Anna bedoeld is, maar dat is zo denk ik ook wel duidelijk....

Fijn te horen dat je een zonnekantje ontdekt hebt in deze donkere dagen voor kerstmis. Hopelijk wordt het snel wat met dat autootje, dat is dan weer een zorg minder.