Kohtje

Anna, Ferry woont in de Liemers. Zo heet de streek waar hij woont. Catootje, Luck met je fietsmissie gewenst. Zonde om met dit weer in een plooirokje te gaan fietsen, toch? Ziza, je wordt toch niet helemaal normaal hè? Gewoon blijven wie je nu bent. Raken we net een beetje aan gewend. Ja Doon. Schrikken is goed. Alcohol doet rare dingen met je. Zo, en na de boodschappen dan nu toch echt die kerstboom met lampjes.....

Goedevandaag allemaal, Ik vind het toch wel een beetje een kaal gevoel nu Joann afscheid genomen heeft. Ik gun haar haar gekozen weg en respecteer haar besluit maar zal haar toch wel missen hier. Afscheid nemen van mensen blijft voor mij een gebeurtenis die hinkt op twee emoties. Aan de ene kant blijdschap voor degeen die weggaat en daarmee een periode heeft afgesloten en een volgende fase ingaat, aan de andere kant wel wat droefenis om de leegte die achtergelaten wordt. Maar goed. Such is life and it becomes sucher and sucher... Ik wil iedereen bedanken voor de reakties op het bezoek aan m'n nageltjenieuwe web-site. Leuke reakties en ook nuttige. De achtergrond wordt aangepakt. Daar is mijn vrouw al mee begonnen. Inderdaad wat donker en druk. Maar ja, als je zelf wat gemaakt hebt is het soms moeilijk om de wat mindere puntjes te herkennen en erkennen. Klinkt bekend hier op het forum..herkennen en erkennen... Binnenkort zal ik weer eens met het fototoestel in de weer gaan. Wat nu op de site staat is waar ik toevallig nog foto's van had liggen. Daardoor lijkt het of ik iets met vissen heb. Dat is maar een korte periode zo geweest (half jaartje of zo) maar daar had ik die foto's nou eenmaal van... (Niks tegen jou hoor Visje) Okee, nogmaals bedankt. En nu gaan we weer boodschappen doen..O, o, wat heb ik daar weer zin in....

Ga ook naar bed. Welterusten allemaal.

Sorry Joann, dit was niet mijn antwoord op jouw bericht... Joanneke. Ik hoop dat je hebt gevonden waar je naar op zoek was, of in elk geval het begin daarvan. Blijf op zoek en hou je ogen en je ziel open. Fijn dat je anderen om je heen hebt ingelicht, dan kun je daar ook steun van verwachten. Als je nog eens langswaait weet je dat je altijd welkom bent. Als dat na lange tijd is kan het natuurlijk zijn dat velen van nu dan ook het forum verlaten hebben maar dan zijn er weer andere luisterende oren aan wie je dan misschien weer ervaringen van jouw ontdekkingstocht kwijt kunt. Ik wens je het allerbeste en vind het fijn je deze periode meegemaakt te hebben. Misschien tot hoors nog eens.... Liefs, Kohtje.

Lady, dank je voor de tip van die achtergrond. Maar als je de vergrotingen ziet is die achtergrond weg. Mijn vrouw heeft die hele site gemaakt en vond dat wel een mooie achtergrond. Wat niet weg neemt dat we het er nog over kunnen hebben. Het is ook nog maar een eerste opzet. Kan nog helemaal veranderen. En dan zijn alle op- en aanmerkingen welkom. Ik heb ook wel eens gezien dat iemand (Mick bijvoorbeeld laatst nog) hier een link plaatste. Maar ik heb geen flauw benul hoe dat zou moeten. Weet iemand dat? Dan kan ik dat ook nog eens proberen...

Dat wil jij niet weten, Rob. Anna, soms strijk ik wel, vaak niet. Mijn Anna is net zo. Wat nodig is strijken we, maar veel vinden we niet echt nodig.... En die stofzuiger... ik wist wel dat daar zulke reakties op zouden komen, haha. Valt reuze mee hier, hoor. Beneden elke dag even er doorheen, boven eens in de drie dagen. En natuurlijk als we bezoek verwachten. We mogen geen verkeerde indruk wekken, toch?? Nog even wat anders.. De eerste opzet van m'n web-site is klaar. Met grote dank aan mijn Anna. Wie wil kan even gaan kijken. Je kunt de plaatjes aanklikken voor een vergroting en als je de cursor op de vergroting houdt zie je rechtsonder een zoom-tekentje verschijnen waarmee je nog extra kunt vergroten. De naam van de web-site is: Ik ga nu nog heel even schilderen. Moet een vlak even afmaken anders is het morgen half ingedroogd en kan ik weer opnieuw beginnen. Binnen een uur ben ik wel weer terug. Tot straks.

Gek hoor. Niemand heeft het over de strijkbout. Die stofzuiger vinden jullie wel spannend, hè?

Mooie tip, Rob. Maar ik ken mezelf. Als ik een blender koop gebruik ik hem één of twee weken, dan is de lol eraf en staat dat ding daar maar te staan. Zo is het ook gegaan met de stofzuiger, de strijkbout, en noem maar op...

Ik kom er hier op het forum nu pas achter dat ik bij lange na niet de enige ben met die gruwelijke hekel aan lampjes in de kerstboom hangen. Dacht altijd dat dat aan mij lag. Maar nu voel ik me gesterkt. Gelukkig maar want zo'n mooi excuus als vorig jaar zit er voorlopig denk ik niet meer in. Daar trapt mijn Anna-tje niet nog een keer in...

Ik heb de lampjes nog niet in de boom, Anna. Morgen om deze tijd hoop ik meer te weten. Of ze dit jaar scheef of recht zitten bedoel ik. Verleden jaar zaten ze goed. Scheef en recht. We gooien dat ellenlange snoer tegenwoordig maar zo'n beetje losjes in die boom. Ik zit me nu net te bedenken dat ik verleden jaar helemaal de kerstboom niet heb opgetuigd maar mijn vrouw. Ik zat toen in de kliniek voor diagnostiek. Twee dagen voor kerstmis kwam ik thuis. Was wel fijn dat ik toen dat lampjesgeklooi ben misgelopen hier.

De tijd zal het leren.....

Hoi Bammie, Ja die lichtjes controleer ik wel altijd van tevoren, maar als ze na veel gedoe eindelijk in de boom zitten zijn er vaak toch nog een hoop kapot. Misschien gaat dat dit jaar beter. Voor het eerst sinds jaren zal ik er nu weer eens nuchter mee bezig gaan...

Hai Mick, zie je weer ingelogd staan. Ben je er weer en gaat het een beetje?

Anjo, als kinderen met een spraakgebrek geen 2 seconden hun mond kunnen houden hebben ze dan niet juist een spraakteveel?

Anna, Dat eerste wat je zegt wilde ik nou niet zeggen maar ik denk er precies hetzelfde over. En wat het tweede betreft wens ik je een fijne middag. Spannend, nietwaar?

Hallo Anna, Ik vind het heel erg dapper van je dat je de stap gezet hebt en hoop echt dat je hiermee een weg bent ingeslagen die je uiteindelijk jezelf kan laten zijn zonder steeds drank als dreiging achter je te hebben. De kerstboom gaan we hier ook opzetten en net als jij vind ik ook die lampjes altijd een crime. Als ie dan weer eenmaal staat geniet ik er wel van, dus dat voor ogen houdend beginnen we morgen toch weer aan dat jaarlijks terugkerende ritueel. Heb je nou eigenlijk wel of niet een ander autootje? Of komt ie er binnen zeer afzienbare tijd? Geniet in elk geval zo veel mogelijk van je vrije tijd. Liefs, Kohtje.

Knuffie, heel veel sterkte. Fijn dat je 'ventje' zulke lekkere cocktails weet te maken. Je hebt wel rare dingen in huis, als ik dat zo lees. Vooral die perzikschuimwijn klinkt apart. Wist niet eens dat het bestond.

Nou, ben al wel weer even terug maar heb eerst weer bijgelezen. Ik zei als laatste dat er nog wel het een en ander uit te leggen valt. Maar ik weet eigenlijk niet hoe ik één en ander moet uitleggen. Ik krijg een beetje de indruk dat jullie denken dat ik van de drank af ben door mijn omstandigheden. Nee, nee, nee. Okee, financieel ben ik niet afhankelijk van mijn werk maar ik ben wel afhankelijk van mijn vrouw, ook financieel. Ik heb geen ziektewet- of WAO uitkering. Ik ben nu druk aan het werk om ook zelf financieel wat armslag te hebben, om mezelf een beetje het gevoel te geven zelfstandig te zijn. En dat is ook hard werken met de nodige rompslomp en verplichtingen. Alleen ervaar ik het niet zo omdat ik geniet van m'n werk. Werk dat ik jarenlang niet heb kunnen doen, gedeeltelijk doordat ik vaak te dronken was en gedeeltelijk doordat ik aan handen en armen bijna totaal verlamd ben geweest. Nu ik niet meer drink en ook het grootste gedeelte van m'n arm- en handfuncties weer terug zijn besef ik dat ik een vak heb waar ik goed in ben en ga dat nu ook vol overgave uitoefenen. Het stoppen met drinken staat hier los van. Ik had zo'n puinzooi van m'n leven gemaakt en van dat van anderen dat zelfs ik zag dat dit niet meer langer zo kon. Ik wilde stoppen maar dat kon ik niet alleen. Ik heb toen hulp gezocht en gekregen. In de kliniek waar ik zat konden ze me niet laten stoppen met drinken maar wel leren om anders naar mezelf en de wereld te kijken. Ik heb al wel vaker beschreven dat dat niet zomaar eventjes ging en tijdens dat leerproces heb ik nog regelmatig gedronken. Pas op het moment dat ik zag hoe ik dacht en de wereld ervaarde kon ik de knop omzetten en daar d.m.v. oefenen anders naar kijken. Daarna was het een kwestie van het geleerde in de praktijk ook daadwerkelijk toepassen. Daarmee was de behoefte aan alcohol totaal weg. Klinkt heel simpel, maar ik ben er nu wel achter dat het mij niet lukt dit simpele feit over te brengen. Vaak hoor ik als reaktie op dit verhaal dat het voor mij wel erg makkelijk was, de omstandigheden waarin ik zit zijn bijna ideaal, dat ik geluk heb gehad enz. Maar onder diezelfde omstandigheden was ik toch ook jarenlang verslaafd aan de alco. Waarom zou het dan nu ineens zo makkelijk zijn??? Het zit hem niet in de omstandigheden maar zoals Sneeuwwitje elders al vertelde, in het geloof in jezelf dat je geen alco nodig hebt. En dan vind ik geloof nog zwak uitgedrukt. Ik geloof niet langer in mezelf, ik WEET van mezelf. Nou ja. Ik zei het al, ik weet niet meer hoe ik het nu nog anders moet vertellen om het duidelijk te maken, dus ik ga er nu maar van uit dat ik het niet duidelijk KAN maken...

Lieve mensen, er valt nog wel het een en ander uit te leggen maar ik ga zo (voor de laatste keer) naar de partner-relatiegroep. Ben dus even weg. Ik zie jullie hopelijk later vanavond nog weer, en anders morgen... Liefs allemaal, Kohtje.

Anjo, lieverd, Ik ben en blijf zeker alert. Ik weet hoe de alarmbellen klinken en zal ze ook horen als ze afgaan. Ik bedoel alleen te zeggen dat ik niet in angst leef voor wat de toekomst brengen zal. Ook ik kan op m'n klompen aan voelen dat er nog emotionele momenten zullen komen, daar sluit ik m'n ogen niet voor. Maar ik focus me er ook niet op. Ik weet de wegen en manieren om troost te vinden en te krijgen als ik die nodig heb. Dat vertrouwen in de mensen heb ik weer teruggekregen, ik durf met m'n emoties naar buiten te treden. Als ik me wat down voel heb ik ontdekt dat ik mezelf weer goed op kan peppen door dingen te gaan doen en me met muziek te omgeven. Ook dwing ik mezelf tot een glimlach op m'n gezicht die in het begin wat strak en onnatuurlijk aanvoelt maar na een kwartiertje al zo één met me geworden is dat ik me daar beter door voel. Ik heb het al eens eerder gezegd: ik rotzooi maar wat aan, en dat werkt heel goed. Ik wil heel graag m'n best doen voor anderen maar als ik merk dat ik niet meer kan dan ik doe of gedaan heb dan geef ik dat aan en heb er dan vrede mee. Wat dat genieten van het leven betreft, daar ben ik dagelijks volop mee bezig. Heerlijk. Ik heb me helemaal neergelegd bij een wat beperkt gebruik van m'n handen en armen na een zeldzame zenuwaandoening van ruim twee jaar geleden en ben blij met alles wat ik nog wel kan. En nog even je groet: je zegt: het gaat je goed, Kohtje. Dat klinkt een beetje alsof één van ons hier niet meer op het forum zal verschijnen. Dat is toch niet zo, hoop ik? Of bedoel je gewoon dat je me wenst dat het me goed gaat? Tja, in dat geval: dank je wel. En dat hoop ik voor jou, naar omstandigheden, ook. Liefs, Kohtje.

Jawel Ziza, dat zeg ik wel. En weer die kernonderzeeër, ik zeg ook dat ik daar nooit mee weg zal varen. Maar als ik nooit zeg kan het in theorie natuurlijk wel. Toch hou ik me daar niet mee bezig, net zomin als met drinken. Het speelt absoluut geen rol. In principe heb je natuurlijk wel gelijk. Nooit is zo nooit. En niets zo veranderlijk als een mens, dat weet ik ook wel. Maar het voelt zo lekker om nooit te kunnen zeggen in de wetenschap dat het wel eens waar kan zijn, niet uit een soort paniekgevoel van als ik nooit zeg dan zal het hopelijk ook niet gebeuren... Snap je een beetje?

Hé Anna. Nou val je door de mand. Jij wilt het dus helemaal niet droog houden.

Moesje, waarom toch zo bang voor dat zinnetje: 'ach, drink toch een glaasje'. Je hoeft toch alleen maar te zeggen: 'nee, echt niet'. Of ben je bang dat ze je dan een trechter in je keel zetten en je vol gieten tegen je zin in? Laat ze maar eens zien waar Moesje voor staat. Een kerstborrel zonder alcohol. Een verstandige kerstborrel. Een verstandige Moesje.

Lieve Anna, Het klinkt natuurlijk arrogant wat ik nu ga zeggen. Ik heb na m'n laatste terugval nog een keer een trekmoment gehad. Dat was in de kliniek, twee weken na die laatste terugval. Ik werd toen tegen m'n zin in voor een periode van 6 weken gekozen tot "Inkoper". Iedereen had daar voor een periode van zes weken een bepaalde functie. De functie die ik het minst ambieerde was die van inkoper, ik heb niets, maar dan ook niets met boodschappenlijstjes, huishoudgeld, kasboeken en dat soort dingen. Al helemaal niet voor een groep van 8, 9 soms 10 personen. Toen ik juist daarom toch tot Inkoper werd gekozen was de frustratie dusdanig groot dat ik -als er een fles binnen handbereik zou zijn geweest- het op een drinken zou hebben gezet. Dit heb ik toen ook keurig gemeld en dat is het moment geweest waarop ik inzag hoe ik wat drankgebruik in elkaar stak. Puur uit onvrede, een gevoel van onmacht instinctief naar de fles grijpen. Nadien heb ik geen enkel trekmoment meer gehad, ook geen kleintjes. Ik had mezelf door en wist nu in soortgelijke situaties mezelf te bezien en ik wist dat ik daar heel onvolwassen mee bezig was. Die Inkoper-periode is trouwens buitengewoon goed verlopen. Ik was de eerste (zeiden ze) die zes weken lang het kasboek tot op de cent nauwkeurig voor elkaar had. Dat dat zo goed ging kwam o.a. doordat ik me van een ook al nieuwe vaardigheid bediende: ik vroeg hulp als ik dacht die nodig te hebben. Na een week hulp vragen was alles me duidelijk en viel dat waar ik zo tegenop gezien had reuze mee. M'n zelfverzekerdheid groeide met de dag. Ik voel me zo zelfverzekerd dat ik rustig kan zeggen dat ik geen dip ga krijgen, dat ik geen drank meer nodig heb. Daar ben ik niet meer mee bezig. Een fles drank staat nu net zover van me af als bijvoorbeeld een kernonderzeeër. Daar heb ik ook niks mee. Mocht ik wel weer eens gaan drinken om wat voor reden dan ook dan zie ik dat niet als een vervolg van m'n drankgebruik uit het verleden maar als een handeling op dat moment die op dat moment een analyse verdient. Je ziet, een misschien arrogant overkomend verhaal, maar het geeft me zoveel rust dat ik me geen zorgen hoef te maken over eventueel terugvallen dat daardoor alleen al een terugval onvoorstelbaar is. Net zo onvoorstelbaar als dat ik weg zou varen in een kernonderzeeër. Met vriendelijke liefs, Kohtje.

Sorry, er moest nog een achter m'n vorige berichtje. Anders staat het zo rottig bedoeld. En zo bedoel ik het niet.