Kohtje

Lidia, ervaring telt niet als je, zoals ik, helemaal aan het begin staat.. Vandaag dag 8. Hoe minder ik er mee "bezig" ben, hoe makkelijker het gaat. Ik heb alleen een beetje moeite om er wat minder mee bezig te zijn.

Hier vergis je je een beetje. M'n stopdatum zit in m'n geheugen gegrift. En daardoor het getal 13. Maar ik hou nog altijd het aantal dagen dat ik alco-vrij ben bij in een hoekje van m'n agenda. Net zoals ik het aantal dagen dat ik op aarde ben bijhoud. En nu sinds kort óók weer het aantal dagen rookvrij. Dit laatste weet ik nu nog uit m'n hoofd: dag 8. Zodra ik boven de 100 dagen kom moet ik het even in m'n agenda nakijken.. Is gewoon een "tic"..

Misschien eerst eens met je huisarts praten, ploffie? Wie weet is er een therapie om er mee om te leren gaan.. Schaam je niet, hoor. Huisartsen komen de gekste dingen tegen. Grote kans zelfs dat hij of zij er zelf ook last van heeft.

Goedemorgen. Vrijdag de dertiende.. weer een maand erbij. Ik doe niet aan bijgeloof. Dat brengt alleen maar ongeluk. ( is niet van mij, weet niet meer van wie wel..)

Ploffie, ik ben een commitment aangegaan met het programma van NA-Anonieme Verslaafden. Daarin wordt erop gewezen dat we ons moeten onthouden van ALLE drugs om te kunnen herstellen. Ze zeggen niet dat je geen rare hersenkronkels mag volgen. Dus verlies ik me daar af en toe maar in...

Jette, wat MijnGerrit ook al zegt, vooruit kijken, plannetjes maken, met andere woorden "er over nadenken" is helemaal niet verkeerd. Sterker nog, met erover nadenken heb je een grotere kans op succesvol droog blijven. Je kent vast het spreekwoord wel: Als de wijn is in de man, is de wijsheid in de kan.. Mijn idee is dat de wijsheid al in de kan is nog voordat de wijn in de man is als de man stopt met nadenken over en alleen nog maar denkt aan. Elke keer dat je denkt "aan" meteen gaan nadenken "over" heeft mij ook al jarenlang van die eerste afgehouden.

Mijn ego is ook groot, hoor. Eigenlijk is hier, in het "openbaar", schrijven allemaal egogericht. Ik schrijf hier met voornamelijk de hoop dat iemand me leest. En dan streelt het me als iemand (liefst positief) reageert. De "likes", of "vind ik leuks" zijn helemaal moordend als ik m'n ego klein probeer te maken. Als iemand negatief reageert of niet reageert loopt m'n ego vaak wel een deuk of butsje op. Het bedenken van een nickname, het uitzoeken van een leuk plaatje... tja, je kunt zeggen dat het is om je te onderscheiden van alle andere forummers. Maar is je onderscheiden, behalve natuurlijk herkenbaar maken, ook niet in de meeste gevallen een beetje egostrelerij...? Als ik echt helemaal niks om m'n ego zou geven, kwam ik hier nooit, of, eigenlijk nog mooier, alleen achter de schermen, via PB's. Belangeloos hulp bieden.. Zover ben ik nog bij lange na niet. Ik denk dat ik, om heilig en egoloos te worden, een supergroot ego nodig heb. Zo groot, dat ik mezelf onbelangrijk kan gaan vinden zonder dat ik me genegeerd, gekleineerd, gekwetst voel.

Zo, heb m'n avatar aangepast. Eens kijken of dit m'n ego doet verkleinen.. Denk 't niet, hoor. Door 't hier te melden ben ik alweer aan het egobouwen.

Ik denk dat ze mij voor de gek houdt. Maar ik vind het niet erg.

Maak 't nou niet meteen weer te ingewikkeld, Wijfie. Door 't al te simpel te zien mis je misschien mooie kansen. Af en toe ook dingen doen die niet zo leuk zijn.. Als je ze met een gelukkig hart kunt doen, vallen ze wel mee.

Jeetje, Wijfie.. dat dát maar mag groeien..

Soothe/Ludwig

Lukt mij na achteneenhalf jaar op dit forum ook (nog steeds) niet. Daar maak ik me maar geen zorgen meer om. En aardig of niet... ach, de ene dag vind ik iemand niet aardig, de andere dag weer wel. En de ene dag ben ik zelf ook aardiger dan de andere dag.. (vind ik zelf... )

:heart: voor Blekje, Kaboutertje en Kastanje. En wie er verder ook één wil, ze zijn zo via de smiley's op te vragen. Maar dat wisten jullie al wel..

Ook als je aan het begin van een zin staat, jowan? Taaltechnisch maak je jezelf dan wel erg bijzonder en uitzonderlijk..

Hihi... keukenweegschaal staat hier zo'n beetje centraal tijdens het koken. Mijn vrouw is diabete en moet haar insulinetoediening instellen aan de hand van het aantal koolhydraten in het eten. Maar ik moet er op mijn beurt weer niet aan denken dat er een "vreemde" kok in "mijn" keuken aan het rommelen is..

Haha... je moest eens weten hoeveel pauze's ik altijd ingelastte. Die neiging heb ik nu ook nog, maar als ik me dan bedenk dat er tóch geen peuk op me "wacht", dan ga ik maar door. Dan ben ik weer boos dat ik geen pauze mag omdat ik "niet meer rook".. en dan moet ik me dus weer even hééél erg concentreren op de kitspuit of het plamuurmes.. dan zakt het weer voor een uurtje.

Ploffie, sterkte met het verwerken van je lichte verdrietigheid.

Tanden poetsen helpt je van de trek af?? Moet je de tandpasta dan inslikken? Ploffie, 't is water zonder bubbels geworden. Gewoon uit de kraan. En ja, Yvonne, ik ga nu ook maar weer gewoon aan het werk. Ben boven een kamer aan het opknappen. Schuren, plamuren, kitten, schilderen.... Gaat erg langzaam omdat m'n armen niet goed meewerken. Maar geconcentreerd bezig zijn leidt wél af..(???)

Ik snak ook naar een koppie koffie. Maar durf niet. Hoort zoóóó een sigaretje bij.. Een kop thee is ook geen oplossing. Ik vind thee zo'n "slappe hap" dat die me prompt weer naar koffie doet smachten. Én dus een.....

Hoi Ones, Ja, ik ben bekend met de 12 Stappen. Helaas ook bekend met het vallen en opstaan verhaal. Uit eigen ervaring en met eigen ogen en oren meekrijgen van andermans ervaringen. De een begint aan het stappenwerk zonder ooit terug te vallen, de ander moet zich eerst bont en blauw vallen voor het z'n vruchten begint af te werken. Wat roken betreft behoor ik toch echt wel tot die laatste categorie. Maar ik houd moed.. Niet waar we vandaan komen telt, maar waar we heen gaan.

Zoooooo, hee.. vallen en opstaan. Auxxx!!!. Maar ja, je faalt pas als je niet meer opstaat, toch? Ik vraag me al lang niet meer af waarom ik wil stoppen. Ik vraag me wel af waarom ik steeds maar weer die eerste zo nodig wil. Nou ja, logisch denkvermogen is nu minimaal. Kom niet verder dan: "ik wil roken, maar ik doe het niet". Voor nu werkt het. 1e rookvrije dag was 7 feb. Dit is dus dag 3... Lidia, ik hobbel wel met jou mee. Hoewel ik het natuurlijk gewoon zélf moet doen. Yvonne, lief dat je hier harten onder riemen komt steken. Jij bent toch al jaren van het roken af? Ik snak momenteel naar die rust waar je het over hebt. Maar goed, ik weet dat dat even kan duren.. Inderdaad, die eerste niet nemen. Zo simpel is het. Daar kan ik met m'n minimale denkvermogen nog net bij.

Mediteren met als doel m'n hoofd leegmaken lukt mij niet. Zodra ik mezelf een doel stel creëer ik een "opdracht". Als ik een doel wil bereiken moet ik daarbij nadenken. M'n hoofd wordt dus alleen voller. Vanmorgen vroeg liep ik met m'n hond langs de IJssel. Licht grijs, stil wat mensengeluiden betreft, veel te zien. Sereniteit. Dat was meditatie. Onverwacht. En het serene verdween toen ik me realiseerde hoe mooi het was, het vast wilde houden. Mezelf een doel stellen beperkt me. Het ontneemt me de kans iets werkelijk te ondergaan. Het richt mijn focus op het eindpunt en laat me de weg, de reis, aan m'n neus voorbijgaan. @Agnieta. (n.a.v. gisteren) Ja, ik ga soms de hele wereld over om weer thuis uit te komen. Simpel versus ingewikkeld is niet aan de orde. Om iets simpels te vertellen heb ik een wereld aan woorden nodig. That's me. Maar ik geniet van de reis. Daar leer ik dan weer van als ik weer "thuis" ben.

blondie = reddie... zat 't 'm maar in de naam, he blondie?

Alles en iedereen is geprogrammeerd. Natuurwetten, die op hun beurt weer onderhevig zijn aan- en een vervolg zijn op kosmische wetten. Ik denk als mens wel eens dat ik kan doen wat ik wil. In zekere zin is dat ook zo. Natuur- en kosmische wetmatigheden laten ruimte om steekjes te laten vallen. Maar hebben ook het vermogen het evenwicht weer te herstellen. Ik als mens heb denkvermogen meegekregen. Bedoeld om het me makkelijk te maken, heb ik wel eens gedacht. Ik ben er achter gekomen dat denkvermogen het me erg moeilijk maakt. Nu ik mijn geestelijke luiheid meer en meer weet om te zetten in geestelijke uitdagingen aangaan, vind ik het niet meer erg dat denkvermogen het moeilijk kan maken. Elke keer dat ik een steek(je) laat vallen weet ik dat de "natuur" er alles aan zal doen om mijn gevallen steekje glad te strijken of te herstellen. Dit voelt voor mij vaak aan als pijn, vernedering, verdriet, woede, onmacht, onrecht etc.. Ik heb dit soort gevoelens leren herkennen als signaal van het kosmisch/natuur programma waar ik met mijn eigenzinnige, egocentrische denkvermogen tegenin ben gegaan. Mits ik mijn eigen wil uitschakel of op z'n minst minimaliseer en luister naar wat m'n gevoel me nu eigenlijk wil zeggen, kan ik (met hulp van m'n herstelprogramma, want denken blijf ik...) een "herkansing" krijgen. I