Oskar

91,6

Ik bedoel met dat rationeel overrulen ook specifiek het besluit om de impulsen die je naar drank doen grijpen te negeren. Dat had ik niet duidelijk erbij gezegd. Dus niet dat je door op een knopje te drukken die stemmingswisselingen kunt uitzetten. Maar drank vergroot de amplitude van die golfslag enorm. Is althans mijn ervaring. Als je met een rationeel besluit om ermee te kappen en vervolgens je domweg aan dat besluit te houden dat eruit kunt krijgen scheelt dat wellicht een stuk. Ja, ik weet dat dit wel heel naïef en simpel klinkt. Maar soms is de praktijk helemaal niet zo weerbarstig als wij denken.

Naarmate terugvallen vaker voorkomen is het steeds moeilijker jezelf ervan de overtuigen dat het ‘nu echt voorbij is’. Bij mij lag althans steeds sneller de gedachte op de loer: ach, een terugval meer of minder maakt nu ook niet meer uit. Een rock bottom is fijn, omdat je je daarna tegen de bodem van de put kunt afzetten. Maar soms struikel je en val je en krabbel je op en struikel je en val je en krabbel je op tot je op gegeven moment achterom kijkt en denkt verrek ik loop nog steeds rechtop. Die eeuwige schommelingen van je gemoed maken het niet eenvoudiger natuurlijk. Maar kun jij jezelf niet rationeel overrulen? Verstand boven gevoel zetten op sommige vlakken om die golfslag van impulsen te kunnen trotseren. Die schaamte naar het forum, waarover je vaker spreekt, is totaal niet nodig. We strijden allen dezelfde droeve strijd of hebben die gestreden.

Goede wijn, speciaalbier: ik mis het ook wel eens. Maar een belangrijk inzicht dat de gezelligheid komt uit de mensen en niet uit het flesje.

Lukt het nog met de glimlachjes Jaantje? Even iets om de moed erin te houden.

Verloren zijn de prille wegen. Om te ontkomen aan de tijd. Altijd november, altijd regen. Altijd dit lege hart, altijd. En dan is je achternaam Bloem 🌺. Nou ja. Ik ben inmiddels niet meer de droeftoeter die ik was toen ik werd voortgedreven door alcohol. Ik lees nu ook andere gedichten. Goedemorgen trouwens. De spoken komen hier vanavond pas aan de deur. Vroeger dacht ik dat Halloween was afgeleid van het katholieke Allerzielen. Maar het is andersom. Het heidense feest bestond al en toen hebben die roomse gluiperds bewust hun vlaggetje op die datum gezet om het volk de kerk in te jagen. Heb jij je weer lekker kunnen uitleven gisteren @Reacher? Ik ben gisteren op mijn werk op iemands dodenlijst gezet omdat ik hem te weinig drinken gaf. Het is toch wat. Maar ik hoef vanavond pas weer te werken. Dan zal zijn geheugen wel weer gewist zijn.

Het is schrikken om zo ongeveer de meest positieve vrouw die ik ken ineens zo wanhopig te horen @Yana. Ik hoop dat het weer goedkomt. En wens je de kracht om dit tot die tijd te doorstaan. En het vertrouwen dat ook dit voorbij zal gaan. Ik wil al schrijven dat ik in gedachten naast je kom liggen om je hand vast te houden. Maar dat klinkt raar. Nou ja. Je begrijpt het wel. Sterkte.

Voor @renaldo61. Zomaar.

Wel gvd @Mormel, toestanden. Thanatos is weer los. Zeig dich, ja. Maar ook al zou Iemand, wie of wat dan ook, zich op wonderbaarlijke wijze gaan openbaren, dan merk je het niet op als je met je kop in de drank hangt. Nuchterheid is bij mij bepaald geen garantie voor een gelukkig leven, maar ik ben er inmiddels wel van overtuigd dat het een voorwaarde ervoor is.

Oeh, ik dacht even dat je het Aude Kolonyhûs van Schiermonnikoog postte @lady jane. Dat was ook vroeger voor de astmapatiëntjes en nu een favoriet vakantieverblijf van de familie Ezel. Ik krijg meteen zin om weer eens naar mijn eiland te gaan zeg. Ik vind het daar wel zo aangenaam. Jaren geleden gingen wij in de zomervakantie één week naar Zakyntos en later diezelfde vakantie een week naar Schiermonnikoog. En toen vond ik Schier eigenlijk veel mooier. Druk geweest de laatste dagen, ik. Gisteren mijn eerste hypnose. Apart wel. Mijn innerlijke cynicus roept regelmatig dat mij een daar door een kwakzalver een flinke loer wordt gedraaid. Anderzijds merk ik op dat ik mij vandaag geweldig opgetogen voelde, alsof ik drugs had gebruikt. Maar dat kan ook prima te verklaren zijn met de normale schommelingen van mijn gemoed. Ik ga er vooralsnog maar open in.

Naar de Schone Kunsten om Caravaggio’s De dood van Maria te zien, de Kleine Zavel, mooie cafés: Le Cirio of de Poechenellekelder. En patat eten bij het Frites Atelier.

Dank voor je recept Yana. Ik heb de salade voor de lunch klaargemaakt zodat we in Huize Ezel even aan je konden denken. Ik vond het erg lekker. Maar mijn zoons willen voorlopig niks meer met je te maken hebben.

93,0

Mogge. Oeh, vegetarisch eten 🙂 Ik ben daar wel steeds positiever over gaan denken. Maar het lukt mij zelf alleen met pasta om dat smakelijk te krijgen. Dus dat amusante geworstel van @bumperjim herken ik wel. Net als trouwens de wijneuforie voor het uitzoeken van een mooie fles bij de maaltijd. Mijn enige gemis. Maar ja, welke wijn moet je nu schenken bij een vegetarische schotel die niet te vreten is? Ik moet vandaag nog een maaltijd verzinnen rondom bieten. Misschien probeer ik daar wel iets vegetarisch van te maken. Hoewel ik daar normaal gesproken graag een oldskool balletje gehakt bij serveer.

Wat een ellende @Yana. Het zal zelfs een natuuroptimist als jou zwaar vallen om de lichtpunten te blijven zien nu. Toch wens ik je van harte toe dat je hier in zult blijven slagen. Al was het maar één lichtpunt per dag. Muziek, lezen, praten, schrijven. Mooi dat je hier in Nederland dierbaren kunt ontvangen. En fijn dat je lief er is inderdaad. Hierbij alvast twee lichtpunten, althans dat hoop ik. Eén voor vandaag, één voor morgen. Maar als je gulzig bent mag je ze ook allebei meteen opeten: Altijd weer die Bach. Dit is zo ongeveer de meest vredige muziek die ik ken. Voor mij zijn muziek en poëzie de grootste troosters. Ik hoop voor jou ook een klein beetje. Onder de appelboom Ik kwam thuis, het was een uur of acht en zeldzaam zacht voor de tijd van het jaar, de tuinbank stond klaar onder de appelboom ik ging zitten en ik zat te kijken hoe de buurman in zijn tuin nog aan het spitten was, de nacht kwam uit de aarde een blauwer wordend licht hing in de appelboom toen werd het langzaam weer te mooi om waar te zijn, de dingen van de dag verdwenen voor de geur van hooi, er lag weer speelgoed in het gras en ver weg in het huis lachten de kinderen in het bad tot waar ik zat, tot onder de appelboom en later hoorde ik de vleugels van ganzen in de hemel hoorde ik hoe stil en leeg het aan het worden was gelukkig kwam er iemand naast mij zitten, om precies te zijn jij was het die naast mij kwam onder de appelboom, zeldzaam zacht en dichtbij voor onze leeftijd. ------------------------------- uit: 'Onder het vee' (1966) Schrijver: Rutger Kopland

Haha, ik zou het hem nu meteen geven hoor. Hij wilde ook nog naar het Van Gogh, maar dat vond ik overdreven. Een nieuwe ontdekking en gezamenlijke favoriet: Madaq op het Spui. Lekkerste chocoladeijs ooit en geweldige macarons. Amsterdam roept altijd een zeer dubbel gevoel bij mij op. De aantrekkingskracht van het bruisende leven, maar ook de afkeer van de massa en vooral van het opzichtig hippe gedoe. Een beetje als met drank: de verleiding & de kater.

Per trein op weg naar Amsterdam. Ik vroeg mijn jongste zoon wat hij leuk vond om te gaan doen. Ik dacht dat wordt dierentuin of pretpark. Maar nee. ‘Eigenlijk wil ik de Nachtwacht wel weer eens zien.’ Zeven jaar. En ik heb hem niet eens gehersenspoeld. Denk ik.

Jou beschouw ik per definitie als positief hoor Jaan. Dus kom maar door met de rode pen 🙂

Het leven nemen zoals het is, is volgens mij de kunst. Eigenlijk heel simpel. En niet altijd en overal de boel nodeloos compliceren.

Oude associaties @Prana, die zakken vanzelf weg. Geniet vooral van het gelukzalige gevoel.

De mens is verrot, de mens is edel. Beide zijn in royale mate waar te nemen. Maar soms is het ook net waar je op let. Het nieuws bericht nu eenmaal eerder over oorlog dan over pasgeboren puppy’s. Maar in mijn eigen leven zie ik toch vooral veel moois en goeds. De ellende van verderop kan ik niet oplossen en laat ik dan ook niet mijn levenservaring geheel verkleuren.

Als taalpurist schaaf ik graag aan mijn teksten, dus in dat opzicht vind ik het wel fijn als er een taalfout uit gaat. Maar ik hou weer niet van het type zuurpruim die slechts uit betweterigheid over taalfouten begint. Of dat je je best doet op een lange brief en dat het enigste waar men op ingaat is dat het eigenlijk ‘enige’ behoort te zijn.

Ik denk dat het leven zijn glans juist verkrijgt dankzij haar eindigheid. Of, zoals Achilles zei in de film Troy: “The gods envy us. They envy us because we’re mortal, because any moment might be our last. Everything is more beautiful because we’re doomed. You will never be lovelier than you are now. We will never be here again.”

God, wat een leuke dag vandaag. Samen met mijn zoon heel de Biesbosch doorkruist. De rust en verlatenheid daar is zo mooi. Je ziet er alleen af en toe een vogelaar met een camera als een bazooka turen naar een vogel waar ik nog nooit van heb gehoord. Terwijl we zittend aan het water een broodje aten beseft ik me ineens: hier gaat het om. Al het andere is bijzaak en flauwe kul. En warempel, hij zei ook enkele malen dat hij het ‘eigenlijk best leuk vond’. Mijn moeder, het einddoel van onze wandeling, raakt intussen het spoor in de realiteit steeds meer bijster. Angst voor alles wat haar omringt. De jeugd en de aftakeling dichtbij elkaar. Confronterend, maar het stemt ook vredig. De ene generatie komt eraan, de ander maakt plaats.

Maar is het feit dat je doodgaat dan een reden om je minder druk te maken?