Oskar

93,6

Tagwohl Het ziet er veelbelovend uit buiten. Veel naar buiten dit weekend. Dan blijf ik ook mooi helder in mijn kop. Gunpowder nu eerst.

Intussen ben ik twee hypnosesessies verder. Ik moet er aan wennen, omdat het buiten mijn gebruikelijke zweefzone is, maar probeer er nog steeds maar gewoon open in te gaan. In mijn bewuste leven is een hoop rondom verslavingen mij best duidelijk. Dat ik er allang niet meer van geniet, dat er eigenlijk ook niks meer verdoofd hoeft te worden en bovendien dat ik elke keer als ik de verslavingen ver van mij weet te houden mij ontieglijk veel gelukkiger voel. En toch vaart er zo eens in de zoveel tijd iets in mij dat mij met een dodelijke trefzekerheid weer naar de fles doet grijpen. De oude zeer diep ingesleten groef die mij nog steeds parten speelt. En dat moet nu misschien op een wat dieper liggend niveau worden gerepareerd. Doel van de sessies is voornamelijk om die diepere lagen van mijn onderbewuste te activeren. Ik lig comfortabel op een sofa met een bril op waarin lampjes knipperen. En een koptelefoon met stemmen en geluiden op mijn kop. Een en ander zou mij wat moeten doen afdalen in bewustzijnsniveau. Het is wel wat vaag, maar een stuk aardser dan het beeld dat ik vroeger van hypnose had, een man op een podium die op commando malle fratsen vertoonde of in trance ineens zijn diepe verdrongen jeugdtrauma begon op te lepelen. Wellicht meer een soort meditatie, hoewel ik ook daar weinig ervaring mee heb. (Dat was mij ook altijd al veel te zweverig.) Enerzijds denk ik regelmatig: wat een flauwe kul allemaal, een kwakzalver die mij met wat geluidjes en lampjes een fors bedrag uit de zak klopt elke keer. Anderzijds heb ik twee keer na afloop ervaren dat ik vanuit een daarvoor ietwat matte bui wel weer een flinke geestdriftige oppepper kreeg. Nou wissel ik wel vaker matte en passieve buien af met euforische oprispingen waarin ik elke vogel hoor fluiten en kan genieten van details die ik ineens overal waarneem. Maar ik schrijf het hier ook nog maar even op. Dan kan ik het later nog eens teruglezen.

Natuurlijk is die bonus voor ons Elonneke absurd. Maar het is wel het extreme product van een maatschappij waarin hebzucht en egoïsme voor de meeste gedragingen de motivatie zijn. Met naar jezelf kijken bedoel ik niet dat je niks van die uitwassen mag zeggen of vinden. Alsjeblieft wel zeg. Maar kijk vooral ook naar je eigen aandeel waarmee je die maatschappij ook in stand houdt. Want volgens mij zit dat diep in de vezels. Het naar anderen wijzen die het nog veel bonter maken kan soms ook werken om je eigen geweten te sussen. Ik doe best wel wat voor mijn versloeberde medemens, maar besteed mijn eigen geld meestal aan overbodigheden voor mijzelf. Misschien dat de mensen hier en rondom mij wél heel erg bezig zijn om op hun manier de honger in de wereld te bestrijden. Maar ik vrees van niet. Wie zonder zonde is werpe de eerste steen. Ik probeer het meestal ook maar klein en bij mijzelf te houden. Ik zou best alle leed in de wereld willen oplossen, maar dat zit er niet in. Dat moet God maar doen als Hij tijd heeft en Zijn kop ernaar staat. Daarom richt ik mij op waar ik wél een positieve invloed op zou kunnen hebben. En dat is mijn eigen leven en dat van de mensen dicht om mij heen. En dat vind ik goddorie ook al een hele klus. Maar Elon Musk vind ook een lul hoor, als u het echt wilt weten.

Mogge. Tja, Elon Musk. Het geld kwam wel uit het spaarvarken van zijn eigen teslaclubje, dat wel. Maar ik vind het ook altijd wat makkelijk om vol verachting te wijzen naar anderen die nog veel meer geld over de balk smijten. Je kunt je ook bij de aanschaf van je eigen nieuwe auto, het boeken van weer een vakantie of restaurant je afvragen of dat geld niet beter onder de armen verdeeld zou kunnen worden. Ja, de wereld is ziek, vast wel, maar wijzelf ook. Laten we eerst kijken op microniveau welk verschil we zelf kunnen maken.

Een sneeuwster, o nostalgie. Advocaat heb ik altijd tamelijk smerig gevonden, maar omdat vroeger alles beter was loopt nu het water toch in mijn mond. Ook zoiets: bij mijn oma kregen we met nieuwjaar opgerolde wafeltjes met slagroom erin. Knieperties. Mooi werk: taart en koek. En weer iets dat nog steeds gewoon is toegestaan na de drooglegging. Mijn favoriet: Schwarzwalder Kirsch. Ja, die kersen hebben in de drank gedobberd, maar dat is voor mij nog binnen het toelaatbare.

Aha, daar heb je het al. Of heb jij ook wel eens goede ideeën als het geen supermaan is?

Daarmee zit je ook altijd goed. Maar het klinkt wel iets minder krachtig.

Mogge. Supermaan. Dat zullen wel intense emoties worden vandaag. Of de dag verloopt nurks en zonder uitbarstingen. Hoe dan ook, we zitten altijd goed.

Fiets gerepareerd, mooi onder het sporten uitgekomen: ik lees alleen maar positieve dingen. Laat het leven lekker nuchter over je heen komen. Tien dagen, honderd dagen: wat maakt het uit zolang het maar nuchter volgens plan is. Moedig voorwaarts.

Fijn je weer zo te horen Yana 🙂

Spoedeisende Hulp denk ik. Het wemelt in de zorg van de afkortingen. SchaapHerder kan ook. Dat verklaart dan ook meteen waarom die enkel zo slecht was gezet.

Ik merk dat ik nogal dubbelzinnig tegenover dit fenomeen sta. Vrijdag tweede sessie pas trouwens. Enerzijds ben ik op mijn hoede dat mij makkelijk een poot kan worden uitgedraaid. Er zit denk ik een hoop kwakzalverij in deze wereld. Anderzijds, als gezegd, geloof ik echt dat dit bij uitstek het terrein is waar voor mij winst zou kunnen worden geboekt. Na de vorige keer voelde ik me wel een volle dag bijna euforisch, alsof ik drugs had gebruikt. Dat is echter de statistiek van één geval. En het ligt ook nog wel binnen de normale schommelingen van mijn gemoed. Ondanks alle overwegingen en bedenkingen probeer ik er er maar gewoon open in te gaan.

Nou, ik ga daar op een sofa liggen met een gek brilletje op met knipperende lampjes. En een koptelefoon met esotherische geluiden en zalvende stemmen. En na een half uur knipt hij met zijn vingers en dan ben ik niet meer verslaafd.

Ik ben er wel van overtuigd dat er op het schimmige terrein van het onbewuste winst gehaald kan worden. Dat er daar diep van binnen ergens een draadje verkeerd zit gesoldeerd of een associatie zo dwingend is, of wat dan ook, die mij tegen alle beter weten en gezond verstand in steeds weer naar de fles doet grijpen. Ik ben normaal als nuchtere aardappel zijnde wat sceptisch over dergelijke therapieën, maar vind het nu de moeite waard om eens te onderzoeken. Ook al omdat ik denk dat ik op het rationele vlak wel goed genoeg onderlegd ben intussen.

🙃 Nou, ik ben nu al bij de hypnotherapeut. Mijn zweefquotum is bereikt.

Hey, ik heb vandaag hetzelfde thema als @Spirit: verzet tegen de onherroepelijke aftakeling. Nou, gelukkig zijn we in elk geval nog 'jong van geest', hè? Wanneer je dat gaat zeggen weet je zeker dat de neergang is begonnen. Als ik een Frans parlementariër zou zijn had ik nu een fles wijn opengeschroefd.

Aftakeling en verval: ik word er steeds meer mee geconfronteerd. Ook al omdat ik tegenwoordig werkzaam ben in het voorportaal van de Dood. Nu heb ik zelf de tekenen des tijds steeds dapper kunnen weerstaan, maar vandaag zit ik met rugklachten thuis. Elke beweging doet pijn. Als een opa loop ik gebogen door het huis, dit tot hilariteit van de kinderen. Het is allemaal wel leuk en aardig hoor, dat ouder worden, maar het was totaal niet de afspraak dat zich dat zich dat nu al begint af te tekenen in mijn eigen leven.

Goedemiddag ook. Er schijnt een mooie zon buiten en de lucht is blauw. Toch zit ik vol weemoed en heimwee. Ik weet alleen niet waarnaar. Het zal wel weer een terugverlangen zijn naar iets dat ik nooit had. Een mooi moment om een pot thee te zetten. Gunpowder. Kijken of de weemoed daarvan terugheeft.

Zoekgeschiedenis onlangs gewist @Rosee? En wellicht heb staat je account op een oud emailadres waar de mail heen is gestuurd? Welke mailadres gebruikt wordt staat onder accountinstellingen op je profiel. Maar gezellig dat je die 10 minuten ploeteren hebt willen doorstaan om ons even te zien 🙂

Zo is het ook. Stoer dat je gewoon naar die Wine & Dine gaat. Ben je niet bang dat de verleiding te groot wordt? Maar je klinkt sterk en overtuigd. In dat geval heb ik het zelf altijd fijn gevonden om die confrontatie meteen aan te gaan. Keihard wennen aan het nieuwe leven. En hey, ook zonder wijn is dat nieuwe leven helemaal zo gek nog niet 🙃

Feestjes van het werk van de partner zijn per definitie verschrikkelijk. Ik hoop dat het nieuwe kabinet zich straks eindelijk eens hard zal maken om te verbieden dat partners mogen worden uitgenodigd op bedrijfsfeestjes. De ene voelt zich ongemakkelijk omdat hij bijna niemand kent, en de ander voelt zich opgelaten omdat de partner zich niet vermaakt. En dan blijft ze daar uit plichtsgevoel bij in de buurt terwijl ze liever met haar collega's de dansvloer op zou zwieren. Of ze gaat zich simpelweg aan hem ergeren. Voor mij heeft dat eigenlijk niet eens zoveel met alcohol te maken. Ook mét drank vond ik die feestjes meestal niks. Dat van die nieuwe identiteit uitvinden herken ik weer wel. Ik schrok er eigenlijk van hoe ik mijn hele imago zorgvuldig had opgebouwd rondom de drank. Maar het is ook een uitdaging. Kijk, je kunt natuurlijk nu zeggen: kut, het feestje was stom dus laat ik maar weer gaan drinken. Maar dan krijg je dat dronken gelazer en getob er ook automatisch weer bij. Daar kun je voor kiezen. Of je kiest ervoor het anders te gaan doen. En dan is er af en toe een feestje stom. Ik heb trouwens gemerkt dat heel veel dingen ook zonder drank prima door te komen waren. Dat ik vaak zelfs meer lol heb zonder. En ook echt niet altijd als eerste naar huis hoef. Maar soms ook wel. Zonder het alcoholisch masker doe je sneller waar je zin in hebt. En als het ergens een keer niet leuk is ga je gewoon weg. Niks mis mee.

Pas nu lees ik je draadje kers, welkom hier nog. En sodeknetter, jij pakt de koe wel meteen goed bij de hoorns zeg! Die koe weet niet meer hoe hij het heeft. Openheid geven naar de mensen om je heen over je drankgebruik vond ik misschien wel het allermoeilijkste, maar ook de belangrijkste stap om die alcoholische schijnwereld te kunnen verlaten. Knap dat je dat meteen hebt gedaan! En ook hoe je bijvoorbeeld direct je bedenkingen naar je vrouw aangaf over het naar de winkel gaan. Dat er problemen zichtbaar worden als je niet meer verdoofd is normaal. Confronterend, maar tevens een uitdaging. Nu kun je beginnen met het aanpakken ervan in plaats van er omheen te fietsen. Mooi dat je ook meteen merkt hoe het contact met vrouw en kinderen verbetert. Hou vol kerel! En blijf hier schrijven, ook als het moeilijk wordt, of als je zou terugvallen.

Nee, ik ben me er zeer van bewust dat ik een sterke hang heb naar mateloosheid en daarmee wil ik geen enkel risico meer lopen. Maar ik help mijzelf er niet mee me daarop blind te staren alsof het een ziekte is die nooit overgaat en waarmee je de rest van je leven blijft tobben. Ik zie het dan eerder als een allergie. En als je bijvoorbeeld een notenallergie hebt dan blijf je jezelf ook niet de hele tijd beklagen dat het zo erg is dat je geen noten meer mag. Of dat zo moeilijk is als je bij de buurvrouw een bakje pinda’s op tafel ziet staan. Dan eet je gewoon wat anders.

Niks mis met praten over drank hoor. Ik kijk ook nog met interesse naar dranken in de winkel. In restaurants krijg ik soms nog steeds de wijnkaart om de wijn bij het eten uit te zoeken. Voor iedereen liggen de triggers en gevaren verschillend. Ik denk dat men zich hiervoor wat zorgen begon te maken omdat je woordkeuze wat weifelend was. Daarentegen ben ik er niet van overtuigd dat ik verslaafd ben of mijn gehele leven zal blijven. Wel dat het voor mij veel beter is om nooit meer een druppel te drinken, wat wellicht op hetzelfde neerkomt. Alleen dat de rest van je leven worstelen en vechten tegen de verleiding die altijd en overal op de loer ligt herken ik niet. Voor mij zou die houding ook averechts uitpakken. Ik drink niet meer, punt uit, paal boven water. Maar van daaruit vervolg ik gewoon monter en verder onbezorgd mijn pad.