Jannigje

Het is weer tijd om naar bed te gaan, nog geen zin. Uitstelgedrag. Zolang ik niet ga is de volgende dag nog ver weg. Mocht er nog iemand zijn: welterusten.

Ik kan me dat heel goed voorstellen Bor, natuurlijk vergeleek je die persoon met Niwi. Zeker als die jouw taal sprak, vind maar weer eens zo iemand. “Dat je mag zijn”, ja, dat is een groot goed. @Fruitvlieg2019, die opluchting herken ik wel, het is fijn om te mogen zijn, wat Bor ook al zei., MaaR wat bedoel je als je zegt dat je geen rekening hoefde te houden met gevoelens van anderen? Tijdens de gesprekken met je sponsor, bedoel je dat? Want dat snap ik, het is fijn om dan inderdaad te mogen zeggen wat je bezig houdt zonder dat weer zo in te moeten pakken dat niemand er last van heeft of zich gekwetst voelt. Jij schrijft dat je door je bloot te geven daarna bevrijd bent van een last, dat je die niet meer voelt. Daar had en heb ik meer voor nodig vrees ik, herhaling, steeds weer opnieuw doorwerken voor ik bevrijding kan voelen. Hier aarzel ik, want voel ik die bevrijding wel echt @Lieke7777, de twee contacten hoeven elkaar toch niet te bijten? Met je behandelaar zit je in een proces waarbij je tot de kern doordringt zoals je zelf zegt, dat is heel waardevol. Bij de sponsor kun je toch kijken welke invalshoeken er zijn voor de gesprekken? Hij of zij is zo wie zo een andere persoon, dat levert al andere gesprekken op. Mooi dat je een sponsor hebt gevonden.

@Kohtje, ik kan me voorstellen dat het inderdaad scheelt dat je veel groepen hebt bezocht en daardoor meerdere sponsors hebt gezien en meegemaakt. Een verantwoordelijke taak, sponsor zijn, je gaat wel iets intensiefs aan met iemand. Ook wel mooi en leerzaam denk ik. Wat jij zegt @Fruitvlieg2019 is inderdaad wel van groot belang, de sponsor heeft het zelf ook meegemaakt. Maar dan nog, het vergt wel moed om jezelf helemaal bloot te geven, om alles onder ogen te zien. Én tegelijkertijd is het de enige manier denk ik. Er voor iemand zijn, de ander zijn eigen tempo gunnen, samen een vertrouwensband opbouwen, en dan eigen grenzen ook goed bewaken, allemaal belangrijk lijkt me. En ja, vertrouwen bouw je natuurlijk langzaam op. Zelf heb ik een therapeut gehad die ik volledig vertrouwde en tegen wie ik alles kon zeggen, mijn grootste falen, mijn grootste angsten. Hij is overleden, ik mis hem nog steeds.

Bijzonder als je zo iemand vind aan wie je die kanten durft te laten zien.

@Bor

Heftig hoor, ik heb het droogdrinken blijkbaar nooit echt begrepen, maar dit begrijp ik wel. Een aantal symptomen vind ik overigens heel herkenbaar, daar schrik ik wel van. Bah, Bor wat rot! Dat meen ik echt.

Goed van jou! Mooie beloning voor je moed.

Dagpact; Bor Kohtje Jopie Jannigje

28 binnen, slaapkamer de hele nacht 31. En geen druppel regen. De buien weken als de Rode zee voor Mozes opeens uiteen en gingen helemaal om ons heen.

Heel terecht dat je trots bent! Ik weet niet wie de dierbaren zijn die je bedoelt, hoe dicht ze bij je staan, maar ik denk dat het je kan helpen om te delen. Als ik één van je dierbaren zou zijn, zou ik het wel willen weten. Ik zou blij zijn met het vertrouwen dat je in me stelt door het te delen en ook dat ik je bij kan staan mocht dat nodig zijn. En het kan jou ook helpen, inderdaad in verwerking maar ook als je het toch nog eens moeilijk krijgt.

Dat je dat durft!

GGM = Goed Gedaan Meisje.

Dank je

Ja alles verandert meteen, de verhoudingen worden anders, de blijen durven niet openlijk blij te zijn, de verdrietigen hebben opeens mogelijk allerlei problemen erbij. Want zie in deze tijd maar eens een nieuwe baan te vinden. Er lijken ook meteen kampen te ontstaan die er daarvoor niet waren. Inmiddels hebben vier mensen met wie ik het beste op kan schieten, met wie ik het meeste contact heb, te horen gekregen dat ze ontslagen worden. Ik vind het heel erg voor hen, maar ook voor mijzelf.

Waar zo’n spin toch allemaal toe kan leiden. Gelukt, lading eraf?

Klopt, maar toch.......... Ik ben er nog niet overheen, over de angst.

Ja precies!!!

“Vandaag wordt waarschijnlijkeen vrouw die nogal kritisch ontslagen, in haar geval om nogal dubieuze redenen vrees ik. “ Ja hoor, ze moet weg! Met haar heb ik veel contact, zo jammer.

Ja, ik vond mezelf inderdaad moedig, zeker omdat ik alles in etappes, heel bewust, ademend, inwendig gillend toch voor elkaar kreeg.

Ja ja, dat ken ik ook. Tot ze hele avonden knagend aan mijn boeken , zich overal onder en achter verstoppend mijn huis over leken te hebben genomen, toen was de lol eraf. Buiten op het balkon vond ik het prima.

Waarschijnlijk niet, het is vaak de onmacht van die ander denk ik, want ja, het is ook lastig en nooit fijn om te horen. Veel mensen zullen misschien niet weten dat “wat rot voor je, ik gun je zoveel beter” meer dan genoeg is om te horen. Meer hoeft niet, meer kan vaak ook niet. Natuurlijk wil ik ook wel eens dat iemand “het” voor mij oplost, maar dat kan niet. Dat is soms om gek van te worden, maar het is niet anders, al wil ik dat soms niet weten in een opstandige bui.

Gisteren was ik in “mijn” museum. De sfeer was bedrukt, dat is al een aantal maanden zo. Nauwelijks bezoekers, dat moet consequenties hebben. De eerste medewerker was twee maanden geleden al ontslagen, gisteren en vandaag hadden en hebben de anderen een gesprek. Van het team waar ik voor werk worden 5 van de 8 ontslagen! Vandaag wordt waarschijnlijk een vrouw die nogal kritisch is ontslagen, in haar geval om nogal dubieuze redenen vrees ik. Dat er ontslagen vallen was te verwachten, maar het gaat elke keer weer over de manier waarop. Ik heb zelf nare ervaringen en ben misschien extra gevoelig geworden, maar waarom niet alles zo goed en eerlijk mogelijk doen, met open vizier, met empathie. Hetging mij niet persoonlijk aan, maar ik liep de hele dag met een brok in mijn keel en met de tranen hoog. De fijne ontspannen sfeer die er ooit was is verdwenen, er is opeens geen wij meer. Alleen maar allemaal ikken die natuurlijk het beste voor zichzelf willen. Degenen die mogen blijven zijn “blij”, hoewel ze een andere functie aangeboden hebben gekregen met een behoorlijk lager salaris. De mensen met wie ik het meeste contact hebben zijn mensen die worden ontslagen. Dit is de eerste ronde, want het kan heel goed zijn dat het museum over enige tijd dicht moet omdat het financieel het hoofd niet boven water kan houden, de subsidieaanvragen zijn afgewezen, de bronnen van inkomsten ernstig teruggelopen. Dan verlies ik weer een vaste plek, een veilige plek, een clubje mensen waar ik toch (een beetje) bij hoor en dat vind ik moeilijk.

Dubbel bericht

Advies geven omdat je daar ook weer zelf van leert, daar zal ik eens op letten. Dat geeft een ander perspectief.

Dat herken ik wel. Vaak is “wat rot voor je” inderdaad genoeg. De erkenning is dan belangrijk, het voelt dan even minder eenzaam.