Ik herken dit helemaal. Of het waardevol is weet ik niet, zo voelt het meestal niet, maar ik probeer er ook iets van te maken en ja dat gaat moeizaam. Ik probeer het ook klein te houden anders verlies ik het overzicht en kan ik helemaal de weg kwijt raken. Die vriendin die (nu) geen contact wil heeft er bijvoorbeeld moeite mee dat ik niet veel verder ben met mijn tuin. Voor haar gevoel “doe” ik niets terwijl ik heel hard aan het werk ben om overeind te blijven.
Voor mij betekent dat bijvoorbeeld mijn huis aan kant houden, de administratie bijhouden en voor mijzelf koken. Dat is voor mij nu al heel veel, de tuin moet dus wachten, dat kan ik nu niet.
Anders in uitwerking, hetzelfde uitgangspunt denk ik.
Geen preek, wel herkenning.