Jannigje

Ik val zomaar binnen. Te laat voor een bril, ik zit nu klaar met een vergiet, een stuk wit papier en het live verslag van de NOS. In 1999 zat ik op een heuvel in Italië, met bril. Dat was spectaculair.

Nachtpact Reacher 💜 Quinn 🧡 kaatje 🌺 Jane 😎 Jannigje

Warempel! Het is gelukt. Even een bloemetje, zomaar. Voor jullie allen.

O ja, zeker ken ik dat. Ook wat @Lika schrijft. Ik weet vaak niet wat wijsheid is. Zeker als mensen geen enkele zelfreflectie hebben vind ik het moeilijk. Ik voel mij ook wel snel afgewezen, dus ik moet mijzelf vaak toespreken: wat zei de ander nou echt? klopt dat wel met wat ik erbij voel of ervan gemaakt heb? Ik projecteer mijn eigen angst ook regelmatig op een ander. Bang dat die zich ook snel afgewezen voelt, daarom ben ik dan weer extra voorzichtig. Maar ja, daarmee heb ik het dan voor de ander ingevuld en dat klopt misschien helemaal niet.

Machteloosheid? Absoluut. Het niet geloven speelt ook niet altijd, maar regelmatig wel, in ieder geval bij mij. Deels heb ik dat aan mijzelf te danken. Ik heb een sterke "beschermer" (zie schematherapie) die mij in staat stelt te functioneren in de buitenwereld, tenzij ik mij erg slecht voel, dan kan ik het niet. Door die beschermer kan ik bijvoorbeeld rondleidingen geven en kom ik over als vriendelijk, capabel, rustig, vaak zelfs vrolijk. Maar zo overleef ik "buiten" De wanhopige, bange, niet in staat om in beweging komende figuur (letterlijk en figuurlijk) ziet bijna niemand. Dat blijkt dan moeilijk te geloven. Wat ik ook begrijp. Maar het wordt pijnlijk als mensen die me beter kennen en die wel een stukje van die andere kant zien dan mijn buitenkant geloven maar niet mijn binnenkant. Het lijkt me zo moeilijk @lady jane, voor jou zoon, voor jou!! De machteloosheid van hem, van jou.... Wat jij hierboven beschrijft ken ik ook heel goed, mijn portie sociaal noem ik dat. Als dat op is en ik mijn façade niet meer op kan houden moet ik weg. Omdat ik heel bang ben dat mensen wat jij beschrijft ook bij mij voelen ben ik vaak bezig de ander te pleasen, om het hen niet te moeilijk te maken. Dat werkt voor mij dan weer niet zo goed. Maar ik ben bang dat men mij niet meer wil, mij in de steek laat als men ziet hoe ik me echt voel, als ik dat toe zou laten. Dat is ook gebeurd.

Graag gedaan @Moeps. Het is ook ingewikkeld, maar het helpt je vriendin denk ik, maar ook jou. Want jij hoeft dan niet meer te proberen iets te doen wat onmogelijk is, tenzij je het zelf hebt ervaren kun je (gelukkig) niet weten hoe het is. En dat mag je zeggen. Het geeft jullie allebei ruimte. Ik ben nu bezig met een traject met esketamine. Vorige week had ik een gesprek met drie andere vrouwen. Een vrouw die dezelfde behandeling krijgt als ik en twee dames die iemand begeleiden , je mag namelijk niet deelnemen aan het verkeer na de behandeling. de twee begeleidsters zeiden het ook: we weten niet hoe het voelt, we begrijpen het niet, maar we zien jullie lijden. Dat was genoeg. Het gaf mij de ruimte om te proberen te vertellen hoe ik me voel terwijl de ander daar niets mee hoeft. Die hoeft niets op te lossen want dat kan niet. Het is al fijn dat iemand luistert. Het is alsof je de ander ontslaat van een door henzelf gevoelde verantwoordelijkheid die niet hoeft/kan. Het gevoel dat men iets moet doen, helpen, oplossen. Ik weet niet of deze laatste zin duidelijk is?

o ja, de goedbedoelde adviezen!!!!! 😖 Vaak dingen die ik allang heb geprobeerd. Men gelooft me regelmatig niet als ik zeg dat ik heel veel wel weet maar dat ik het lang niet altijd kan. Het klinkt heel suf als ik zeg dat ik moeite heb om structuur aan te brengen in mijn dag. Mensen kunnen me dan aankijken zo van: "nou dat is toch niet (zo) moeilijk?" Nee voor jou blijkbaar niet, voor mij wel. En waarom? Ik weet het wel, maar ik krijg het niet voor elkaar. Tja, leg dat maar eens uit. Dat kan ik dus niet. Ik snap dat zelf ook niet. Het zou zo fijn zijn als iemand, ook vrienden, dan bijvoorbeeld zou zeggen: wat rot voor je dat dat niet gaat. O.i.d.

Nachtpact Quinn 🧡 Reacher 💜 kaatje 🌺 Jane🥨 Jannigje

Hier kan ik onmogelijk tegenop natuurlijk. Leuk vandaag: @Reacher en @Quinn op de bank met chips, cola en ijs.

Een gelukkig mens!!! Ik hoop zó voor je dat je dit gevoel mag blijven houden. 🤞🤞🤞

Zo is het ook voor mij. Gelukkig kan ik dat nu. Geen gedoe, geen onderhandelingen (waarbij ik mijzelf altijd weer voor de gek hield) meer in mijn hoofd. Rust! Omdat het geen optie meer is heb ik ook geen problemen met mensen die wel drinken. Behalve dan dat ik hen vrij snel vervelend vind worden omdat zij veranderen, vaak zonder dat ze dat zelf in de gaten hebben. Mijn reden was niet eens mijn gezondheid, maar het feit dat alcohol de werking van medicatie die ík gebruikte tegenwerkte. Dat vond ik zo suf!!

Nachtpact Reacher 💜 Quinn 🧡 kaatje 🌺 Jane🫠 Jannigje

Ja inderdaad, dat lukt juist niet!

Dank je @Lika. Het klopt wel dat mensen er geen deel van uit willen maken, vaak uit angst. Ik had een mooi gesprek met een meneer, daarin vroeg ik hem precies dit. Daarin lijken de ziektes wel op elkaar. Hij had ook gemerkt dat mensen afhaken, zeker nu hij in een stadium was waarin er geen behandeling meer mogelijk blijkt. Juist dan heb je mensen zo nodig, maar niet iedereen kan dat aan. Maar als een vriend van 40 jaar dat niet kan is het toch wel erg verdrietig. Ja waarschijnlijk wel. Het is zo niet te begrijpen, voor mijzelf al niet, laat staan voor anderen. Maar dat is blijkbaar lastig om te zeggen: ik begrijp het niet. terwijl dat voor mij zo'n opluchting zou zijn. Nee, natuurlijk begrijp je het niet, ik ook niet. Maar geloof me ajb. Dak je @Reacher. Ja mensen zien psychisch lijden toch nog vaak als zwakte, als iets wat ik zelf kan verhelpen als ik maar beter mijn best doe, of meer naar het positieve kijk.

Nachtpact: Reacher 💜 Quinn 🧡 Jane🙃 kaatje🌺 Jannigje

Ik ken Zweden niet, maar wel dat gevoel @Lika. Ingewikkeld die overgang weer naar je eigen leven hier.

Vandaag had ik een bijzondere ervaring. Een vriendin had mij uitgenodigd mee te gaan voor een boottocht. Die was georganiseerd voor mensen die kanker hebben of hebben gehad. Er blijkt heel veel georganiseerd te worden voor hen. Zij vertelde me dat eerder al: dansen, therapeutisch schrijven, mindfullness, wellness, wandelingen , schilderen, coaches en nog veel meer. Ongelofelijk, allemaal activiteiten voor lotgenoten. Het meeste gratis. Echt geweldig. Ik mocht mee. Dat voelde in eerste instantie wat vreemd, want ik heb geen kanker. Ik weet wel hoe het is en voelt om te horen dat ik ongeneselijk ziek was en niet al te lang meer had te leven. Ook al bleek dat een enorme fout, ik ken wel dat gevoel. Maar toch voelde ik me een beetje een indringer. Dat bleek niet nodig te zijn. Het werd een aangename middag met mooie gesprekken aan het eind. Een aantal mensen ziet elkaar weer volgende week tijdens een georganiseerde wandeling. Toch merkte ik ook een dubbel gevoel, bijna een beetje afgunstig. Natuurlijk benijd ik hen niet om alle ellende die ze hebben doorgemaakt en/of nog doormaken. Maar dat er zoveel is voor hen staat in schril contrast tot wat ik zelf meemaak. Zodra het lijden psychisch is wordt het een ander verhaal. Ik voelde me opeens heel alleen. Maar het was een mooie middag, daar probeer ik maar aan te blijven denken.

75

Nachtpact kaatje🌺 Quinn 🧡 Reacher 💜 Jannigje Het is toch wat: gisteren ontdekt hoe het moest, vandaag toch weer vergeten. Het goede nieuws: nu maar 5 pogingen En natúúrlijk ben jij geen hopeloos geval 🩵

Hè hè, het is gelukt!!! Na ongeveer 30 pogingen ☺️

Nachtpact Quinn 🧡 Reacher 💜 kaatje 🌺 Jane 😎 Jannigje

Een mannelijke robotstofzuiger? Bestaan die? Ik heb het even opgezocht: Wat is het verschil tussen een Henry en een Hetty? Het enige echte verschil tussen een ⁠Henryen een Hetty stofzuiger is het uiterlijk. Henry is rood met een glimlach, en Hetty is roze en heeft wimpers op haar gezicht. Van binnen en qua werking zijn ze precies hetzelfde.

Het kostte moeite maar ik heb zelf een tomatensaus gemaakt voor de pasta. Met kruiden uit mijn eigen tuin, dat vind ik wel heel leuk: veel thijm, salie en rozemarijn. Genoeg voor 4 dagen, dus ik kan even vooruit.

Ja, landkaarten! Heerlijk. Eerst naar de ANWB. Met de kaart op schoot naar Frankrijk. Toen wist ik tenminste nog waar ik heen ging. Het was een gedoe maar ik genoot er wel van. Ik heb ze nog. Het zwaarst was de tas met boeken!! Wij lazen allebei graag, ik was toen nog getrouwd, dus er moest een flinke voorraad mee. Tja, dat mis ik nog wel: voor de tent met een glaasje wijn, iedereen al naar bed, heerlijk stil, allebei een lampje en een boek.

Het zou regenen vandaag!! Ik hoopvol naar de lucht en de buienradar staren, maar nee hoor. Niets, jammer. Iemand hier wel regen gehad vandaag?