Etty

@Reacher een hele dikke knuffel !

Een kijkje in andermans keuken. Ik doe nu filosofiecursussen en dat is misschien ook weer een wereldje. Gepensioneerden, meestal hoger opgeleid. Ouder worden en daarmee wat onzichtbaarder heeft ook weer voordelen, ik kan gewoon ongezien luistervinken en observeren. En de oudere mens is ook weer een nieuwe groep. In mijn nieuwe woonomgeving zijn mensen een stuk vriendelijker en gemoedelijker, echt opvallend. Hoe dat dan komt, ook heel leuk om daar over na te denken.

Met alcohol werkt het ook zo bij mij @Rosee. Er staat een fles witte wijn ergens in de kast, zonder problemen. Met eten werkt het anders. Snoep en chips kan ik niet in huis hebben zonder het op te eten terwijl ik dat niet wil.

Goedemorgen, Hoef niet veel te werken vandaag, zit goed op schema. Tijd voor andere dingen, klussen. Heb voor het nieuwe seioen een oogstaandeel gekocht op een heerlijk plekje in de buurt. Elke week heen om biologische geteelde groenten van het land te halen, helpen met tuinieren, samen met mensen die dat ook fijn vinden. Het gaat de wereld niet redden, maar het kan ook geen kwaad en ik word er blij van. Kleindochter mee met een schepje, enig.

Advies kan ook maatwerk zin denk ik. Ik had het er vanochtend met mijn partner over. Hij vertelde dat hij toen hij was gestopt met roken een tijdje expres in de rokerscoupé ging zitten. Hij vond de lucht prettig, en het was onderdeel van het proces van het loskomen van het roken, dat onderdeel was geworden van zijn identiteit. Waar hij toen behoefte aan had van zijn omgeving, was de bevestiging dat hij op de goede weg zat door dit zo te doen. Van zijn nieuwe identiteit, als niet roker. Goed bezig! Als mensen enorm waren gaan drammen: 'je gaat daar alleen maar zitten omdat je weer wilt roken', dan zou dat een bevestiging zijn: je bent nog een roker. Het klinkt ook eigenlijk als: dat lukt je toch nooit. Dat werkt voor sommige mensen, maar niet voor iedereen. Hij heeft overigens nooit meer gerookt.

Dat moet haast wel @Reacher. Als je het lef hebt op je slechtste momenten vriendschap toe te laten.

Ach ja, manager is natuurlijk best een beladen woord. Verplaatsers van gebakken lucht, was dat niet in de 90-er jaren? Er zijn er nog steeds te veel van waarschijnlijk. Maar ik bedoelde het positief, dat @bumperjim het op een manier die bij hem past aanpakt. Dat het eruit ziet als een alarmbel voor mij, betekent niet dat het er één is voor de ander. En dan wil ik na één keer alarm slaan met mijn eigen bel ook ophouden met zeiken en duwen, want @bumperjim, volgens mij werkt dat nogal averechts bij jou ook, klopt dat? Misschien projecteer ik hoor, ik ben niet zo van de tough love. Beetje aanmatigend zo ervaar ik het. En ik geloof ook niet dat ik iemand die wil drinken van de drank af kan houden, ik heb als klein meisje op mijn knieën gesmeekt, flessen leeggegooid (nooit doen), nou, dan moet je als alcoholist stevig in je schoenen staan, het hielp me toch geen zier.

Goedemorgen lieve mensen, Ik hoop dat iedereen die ziek is of herstellend, of doodongelukkig, een goede dag heeft vandaag, zo ééntje die hoop en een beetje vertrouwen geeft voor de dagen die hierna komen.

Heel herkenbaar, die FOMO. Heel gevaarlijk ook. Daar zitten allerlei aannames in en innerlijke overtuigingen die ik dan wel moet slopen, en direct. Anders ga ik er toch weer in geloven. Denk ik naar de drank toe of er vanaf? Uit een filosofieles over spijt van het verleden, en hoe ermee om te gaan zei de docent: 'aan welke spijtopbouw ben je nu bezig?' Heb ik al eens gezegd geloof ik, maar ik moet er weer aan denken als ik denk aan die fles wijn van jou. Een dure fles spijt. Eigenlijk zou er een plek moeten zijn waar je je drank en drugs kunt doneren nadat je ze hebt afgezworen. Een luikje. En de afnemers mogen alleen mensen zijn die sociaal kunnen drinken en gebruiken. Maar klopt het nou dat je je er goed doorheen hebt gemanaged, of bevind je je nog steeds in de gevarenzone? Ik ben geneigd om te zeggen: wel done.

Oh Viennetta, die krokante chocola door de kou, heerlijk! Het heeft ook iets leerzaams, twee werelden. Oké, het versterkt het buitenstaander gevoel misschien, maar vanuit antropologisch oogpunt krijg je wel waar voor je geld. Je kunt twee verschillende menssoorten in hun eigen habitat observeren, daar waar ze zich onder ons wanen. Iets afkeuren omdat het ongepast is in jouw kringen en niet eens weten of het leuk of lekker is. Dat is eigenlijk het trieste aan het hele verhaal. Zeker als je als mens als ongepast wordt gezien. Omdat je lager opgeleid bent, of juist te hoog, omdat je plat of bekakt praat, enz.

Wat goed dat je het meldt. Er komen wat vragen in me op: Hoe kun je nu voorkomen dat je binnen een week of twee van het jaarpact afmoet? Welke handeling zorgt nu voor verandering? Even niet aan denken, gewoon door, wat bedoel je daar mee? Wat zou je mij adviseren als ik in jouw situatie zou zijn? Wat gaat deze fles nog toevoegen aan jouw drankcarriere? Je schrijft: 'alles ging prima'. Was dat echt zo of was er wel een verlangen maar nog niet echt een verleiding? Is drummen zonder alcohol wel leuk genoeg?

Wat fijn @Reacher!

Als je die vriendelijkheid en mildheid hebt voor anderen, dan is ie er ook voor jezelf, dat kan niet anders. Als je iemand zou leren kennen die exact zo is als jij, en die net zo in de shit zit als jij vandaag, dan zou je lief en mild zijn naar die man.

Gooise vrouwen en Oogappels vind ik heel aangenaam, lijkt me een prima boek om uit te zoomen voor het slapen gaan, en hij is niet uitgeleend zie ik, mazzel.

https://www.facebook.com/reel/555152056951535

Helemaal eens natuurlijk. Het lijkt me ook lastig om bevriend te zijn met mensen die op die manier waarde hechten aan afkomst. Logisch dat je er niet mee bevriend raakt wellicht: dat is ook niet de bedoeling:-) Het gaat denk ik niet zozeer om geld, maar wel om opleidingsniveau. Je wordt zelden alleen op de inhoud van je woorden beoordeeld. Mensen die dat kunnen en die je vriend zijn zijn goud waard.

Ik heb hier even over nagedacht en kom tot een opmerkelijke ontdekking: als ik het me goed herinner is het me alleen gevraagd door familieleden van vrienden en kennissen die uit een (heel) goed milieu kwamen. Later natuurlijk niet meer, als je wat ouder wordt wordt daar niet meer naar gevraagd. Dan kan: 'waar heb je gestudeerd?' een mooie schifter zijn.

Ik vond het er ook fijn, het was een warm bad. Eindelijk gesprekken voeren met een beetje diepgang. En het was neerkijken op een naïeve manier, betuttelend, zo van : die mensen weten niet beter en moeten geholpen worden, geactiveerd, geëmancipeerd. Nou ja, in zekere zin was ik het er soms ook wel mee eens ook, best gespleten.

Goedemorgen, Ik vroeg me vanochtend af of het nou zaterdag of zondag was.

Ben niet gegaan, had slecht geslapen, en dan trek ik die twee en een half uur niet zonder in slaap te vallen, dat vind ik zonde, want dit lijkt me wel een pareltje.

Na twintig jaar observeren in omgeving Bloemendaal zie ik dat oud geld types heel fatsoenlijk en vriendelijk zijn en blijven, maar ben je in hun leven welkom tot op zekere hoogte. Nieuw geld heeft op het schoolplein in een halve seconde door dat ze hun tijd niet aan mij moeten besteden. Die dragen hun vooroordelen aan de buitenkant. En dan heb je de vele uitzonderingen op deze regel, waardoor ik eigenlijk niets aan deze informatie heb als ik iemand leer kennen. Ik praatte als kind plat en heb dat afgeleerd. Mijn familie vond dat stom, vond dat ik kapsones kreeg. Op de sociale academie was ik samen met nu nog steeds mijn beste vriend (niet gek denk ik) de enige uit een 'arbeidersmilieu', zoals dat vroeger nog heette. We deden vaak rollenspellen hulpverlener/cliënt, en dan kreeg je een inkijkje in hoe er door de andere studenten naar de mensen met wie ik ben opgegroeid werd gekeken. Die werden belachelijk gemaakt, waarschijnlijk volledig onbedoeld, maar toch. Ik beschouwde het toen als een compliment als iemand me naar mijn afkomst vroeg en dan zei: 'goh, dat zou je niet zeggen'.

Herkenbaar @Lika. Ik woon nu ook in een buurt met mensen die meer lijken op de mensen met wie ik ben opgegroeid, na jaren tussen de welgestelden. Soms voelt het alsof ik hier niet hoor, soms voelt het juist heel erg vertrouwd. Dat had ik ook in mijn vorige huis. Ik denk dat dit gevoel van ertussen in hangen, tussen twee milieus, altijd wel zal blijven. Als ik naar verhalen luister van kinderen van de vroegere gastarbeiders die HBO of universiteit zijn gaan doen, dan herken ik me daar sterk in. Het leven in twee werelden.

Ja, zo bedoel ik het Quinn, dat ik er met al mijn aandacht kan zijn, maar daarna weer met mijn eigen dingen bezig ben. Het is niet zozeer bezig zijn met een ander te helpen om me maar niet met mezelf bezig te hoeven houden, ik wil me juist graag met mezelf bezighouden. Maar dat mag niet of zo, zo lang de geliefde lijdt. Er zit een soort claim idee bij, een beschuldiging. Hoe durf je van het leven te genieten als ik lijd. Je moet je met mij bezighouden. Ik hoor de echo van de ingewikkelde relatie die ik als kind met mijn moeder had. Het gaat niet over nu.

Ik ook. Dubbeltjes worden nooit echt kwartjes, dat thema. Ik heb ook geen 'opvoeding' gehad. Heb mezelf doodgeschaamd toen ik in andere kringen terecht kwam, en mijn afkomst verraadde door bepaald gedrag of het niet op de hoogte zijn van de etiquette. Ik hoorde laatst een etiquette expert antwoord geven op de vraag wat het woord voor haar betekende. 'Iemand op zijn gemak stellen' zei ze. Dat vond ik mooi.

Onmogelijk. Ik ga vanavond naar The secret agent.