Alle activiteit

@Oskarlekker hoor 😊

Nu de kieskauwers ziek zijn heb ik vandaag een strudel gemaakt van filodeeg, pompoen en zuurkool. Ik was er erg trots op. Iets creëren, hoe bescheiden ook, is bij mij toch wel de natuurlijke tegenhanger van dat willoze zuipen.

Prettig, naar huis. Ook al voelt het dubbel. Mag ik informeren waar je bang voor bent, of valt dan onder de impertinente vraagstelling?

Vandaag via de huisarts een doorverwijzing geregeld voor bijstand. Waar ik ooit nog vol gêne zat begint dit aardig routine te worden. Alles beter dan met dronken kop de plomp in lopen. Ik hoop dat ze onder het klepje van mijn hersenpan kunnen ontdekken waar het euvel zit. Meteen ook een bloedonderzoek aangevraagd om te kijken wat ik eventueel al heb geruïneerd de afgelopen jaren. Het voelt eigenlijk wel goed meteen het een en ander in gang te hebben gezet. Geen cynische weerstand meer zoals voorheen. Maar ik reken ook niet meteen op wonderen.

In mijn pubertijd heb ik mij nooit echt afgezet tegen of ontworsteld aan de ouderlijke macht. Niet zozeer door gebrek aan opvoeding. Maar ik was een goedaardige sul die eigenlijk overal wel begrip voor had. En ik had een dominante opstandige zus boven me die het pad effende. Of het gras voor mijn voeten maaide. Ik was ook meer bezig met conflicten te vermijden of in goede banen te leiden dan er zelf nieuwe te beginnen. Maar ondanks dit alles ook nooit het gevoel gehad dat ik mij moest inhouden.

Weet je wat mij opvalt bij mijn kennissen waarvan sommigen misschien een vriend hadden kunnen worden? Bij die laatste categorie maakt het niet uit hoelang het geleden is dat ik ze gezien heb of hoe vaak ik ze zie.

Hey spirit zit nu in de up kant en vreselijk overprikkeld fijnzeg @Quinn

💌

Dat hoop ik @Spirit ik vind het nog steeds vooral doodeng.

Wat fijn Quinn..

Ik mag zo voor het weekend naar huis, c komt me na z'n dienst ophalen. Als ik kijk naar wat er allemaal door m'n hoofd gaat, is dit misschien geen goed idee. Maar hier zeggen ze dat het goed is om aan thuis te wennen en die drempel te nemen. En ik wil ook echt naar huis, echt. Het klinkt zo weinig enthousiast om te zeggen, maar toch voelt het zo: het moet maar.

Ik mag zo naar huis, voor het weekend. Dat is twee nachten, in het kader van opbouwen en wennen aan. Dus.

ik heb een beetje craving ik ben een wandelingske gaan doen het blokje rond als het binnen 20 min ni beter is doe ik mijn kine oefeningen ik ga absoluut niet drinken ik heb gebeld met iemand van NA en elke di avond is er een NA meeting in hetzelfde lokaaltje als mijn AA meeting dan ga ik vanaf volgende week elke di naar NA en elke donderdag naar AA

Dankjewel @Mormel, Pfff, ik begon het mezelf ook een beetje te beseffen dat ik me momenteel drukker maak over onrecht naar andere toe in mijn omgeving dan onrecht naar mezelf toe. Ik kan ze alleen niet helpen dat mogen ze zelf doen en ook nog op hun eigen manier. Jep, was weer even een afleidingsmanoeuvre om me niet met mezelf bezig te houden. En mezelf te helpen. Overigens, ik probeer niet te huilen in het bijzijn van anderen, als ik niet lekker in mijn vel zit. Dan doe ik eerder zoals bovenstaande. Want dat voelt dan gewoon onveilig. Maar als ik lekker in mijn vel zit kan ik soms wel volschieten van iets wat iemand met me deelt en ondanks dat dat dan weer verkeerd begrepen word heb ik daar minder moeite mee. (zoals dat ik hoorde dat het slecht ging met mijn lievelingsklant en ik me niet kon voorstellen dat ze die mallemolen ongehavend zou overleven, ja toen moest ik even huilen in het bijzijn van haar nicht. Later nog besproken met mijn lievelingsklant toen bleek dat het er allemaal niet zo slecht uit zag en ze gaf me gelijk dat ze zelf ook een beetje bang was of ze het nog wel zou redden? Ondanks dat ze het wel allemaal nog wilde accepteren. Dus mijn klant begreep me wel, alleen die nicht niet zo, want toen ze me troostte vroeg ze ook meteen of ik al een therapeut had? Ik vond dat toen zo een rare vraag? Omdat ik niet huilde omdat ik het niet aankon, maar huilde om dat ik het mijn klant niet gunde dat ze dit voor haar kiezen kreeg en het waren ook tranen van ontroering dat ze het allemaal wel over zich heen liet komen. Niet echt stof om bij een therapeut te bespreken denk ik dan) Die klant gaat overigens steeds beter en van de andere kant krijgt ze meer problemen erbij die ze mag ontvangen en accepteren. Nu ineens blind aan 1 oog, en ik vind het mooi om te merken hoe ze zich daar ook weer mee behelpt. Daar kan ik nog wat van leren als ik straks ouderdomsklachten krijg. En wat betreft vrienden, contacten en relaties en familie, dat dat een soort van levensspel is en komen en gaan. Dat het meest belangrijke is, dat je je eigen vriend blijft en van daaruit nieuwe contacten maakt. Zoals die levenstrein waar vaak over gesproken wordt, de een stapt af bij een halte en een ander stapt weer op. Ja, dat ik als uitbehandeld weggezet ben vind ik niet zo fraai. Maar sneuer vind ik het nog wel, dat ik eigenlijk niks mag terugzeggen, over wat het met mij doet en hoe ik me erbij voel. Het stukje nazorg als ik dan toch uitbehandeld ben mis ik wel. Kortom het stukje voor mezelf opkomen is nu opeens zeer bedreigend en schijn ik nu rekening mee te mogen houden omdat hij nu kwetsbaar is. Dus niet alles trekt wat ik te zeggen heb. Omdat hij nu patiënt is. Hij is qua mens, een heel mooi en betrokken mens, ook een zeer geleerd mens, hij werkt zich gratis in de problemen om andere hulpbehoevende mensen zolang mogelijk een zelfstandig bestaan te laten hebben. Maar ergens heeft hij zelf ook wel een steekje los. En dat werkt blijkbaar niet zo goed samen met mijn steekje los. Ik ben nogal spiritueel en gevoelig aangelegd en hij is arts, professor, piloot van kleine vliegtuigen en tropenarts geweest en van dies meer. Qua denken kreeg ik daar wel meer zelfvertrouwen van, maar ergens heeft ie of posttraumatisch stresssyndroom opgelopen of is hij autistisch ofzo want soms praten we weer eens naast elkaar af en verstaan elkaar niet. En op zulke momenten mag hij wel zeggen wat hij denkt en voelt en ik niet. Vanuit mijn verleden vind ik dat nogal manipulerend overkomen dus ga er tegenin. Deze keer alleen niet, omdat ik inmiddels met deze man weet dat er een conflict ontstaat, dat ik afscheid neem en alle vertrouwen in hem opzeg. En dan later een heel groot schuldgevoel heb over mijn harde woorden omdat hij opgenomen is in het ziekenhuis, of een tijdje in retraite is gegaan. Deze keer, ben ik niet boos geworden, ik voelde me wel gekwetst en in de steek gelaten maar zag in dat ik daar niks over kon zeggen. Dus ik ben gaan kijken wat ik nog wel zelf kon? En dat is nog best veel! Kost wat meer tijd en is soms minder leuk omdat je het niet kan delen, maar ja ik kan goed op eigen benen staan. En ik had opeens weer ruimte voor andere mensen. Ondanks dat ik ze een behoorlijk tijdje links heb laten liggen, verbazen ze ze mij over hun enthousiasme om weer iets van me te horen. Zodoende dat ik me besefte dat ik meer vrienden heb dan dat ik me bewust ben. Mijn blik gaat alleen niet zo verder dan de kring en de sfeer waar ik mezelf in bevindt en staande in probeer te houden. En ik ben ook kieskeurig merk ik. Eigenlijk ga ik best laks met mijn vrienden om eerlijk gezegd. Stukje bij beetje ben ik weer contact op aan het nemen, en heel leuk maar ook wel zwaar. Want ik weet van mezelf ik trek het gewoon niet om elke week met iedereen contact aan te houden. Ik app niet graag en telefoneer ook niet graag. Gewoon een leuke activiteit doen bevalt me beter. Dus ja ik zorg voor mezelf, maar ben nog wat zoekende.

Low budget, lousy, nee niet persé. Het is de rest van het plot die het lousy maakt of Oscarmateriaal...

Oei Kaatje. Zit je nu in een down of juist in een hoerastemming? Ik neem aan de dip. Lekker series kijken is ook leuk hoor. Het hoeven geen saaie series te zijn, juist spannende, of hou je daar niet van? Lekker met een kleedje op de bank. Ik neem ook even mijn rust nu. Ik merkte dat het me even teveel werd. Nu even op mń notebook met een lekkere colaatje!

Ik vind dit heel erg herkenbaar. Ik bedenk nu dat ik mezelf ook als puber moest opvoeden, dat ik niet echt ben opgevoed. Wel logisch dat de volgende fase niet echt kan aanbreken. Hoe was dat bij jou?

Ik vind het een heel menselijk verhaal. Over een lief onschuldig kind dat in zijn eentje gruwelijke dingen mee moet maken. En naar wat ik van je begrepen hebt, een kind dat niet anders kon dan zichzelf gaan haten om te kunnen verklaren waarom het gebeurde. Die kleine stappen klinken ontzettend waardevol, ik hoop dat je er nog heel veel gaat zetten. ❤️

Ja het is weer vrijdag 😊 was een stomme zware therapie dag. zit op week 7 moeten nog 9 weken De combi uiteten gaan en wijn galmen door me hoofd. zin in afleiding. Helaas ben ik ook bipolair en heb vandaag last van me stemming dus zal vanavond rustig aan moeten doen en gewoon saai serie kijken op de bank . even weer die knop omzetten als ik jullie lees zie ik op tegen de 3 maanden dip 😰 Ik wens jullie alvast een heel fijn weekend 🥰

Iemand kan het lezen, omdat jij het kunt schrijven. En durft te schrijven. Ik kan het lezen , ik heb het gelezen met mijn gedachten bij jou. En ik zal je blijven lezen als je schrijft. Het maakt niet uit waar het wel of niet op lijkt. Jij beheerst de kunst van het schrijven. Dat maakt het misschien nog wel moeilijker om het te delen voor jezelf. Goed dat je het toch doet denk ik.

@Oskarlief dat je goed voor ze zorgt 🥰succes ermee

Dat van die drinksnelheid aanpassen als je in de kroeg aan de toog zat, is heel herkenbaar voor mij, tenminste in het begin. De laatste jaren dat ik echt kroegen bezocht waren mijn meeste kennissen ook zware drinkers of ging ik van de ene kroeg naar de volgende (in Leuven geen gebrek aan kroegen) zodat het minder opviel hoeveel ik feitelijk dronk. Dat wat je daarvoor schrijft over het thuis drinken komt ook overeen met mijn ervaring. Ik denk dat het samenhangt met even die mogelijkheid te hebben om niet verantwoordelijk te zijn voor alles en niet te hoeven nadenken over zorgen. Merk ook dat het moeilijker is om hieraan niet toe te geven nu vrouw en stiefzoon vertrokken zijn al is mijn drankgebruik nog steeds lager dan enkele jaren geleden.

Twee zieken in huis momenteel. Een mooie taak voor dit moment. Dus ik breng thee en beschuit naar mijn vrouw en lees beneden mijn jongste zoon sprookjes voor. Het is een oud boek, nog uit mijn jeugd. Dat is goed te merken. Er worden vrolijk hoofden afgehakt en mensen opgehangen. Ik hoef geen nazorg te verlenen, maar mijn zoon vind het wel typisch. ‘Werd dat hoofd er echt afgehakt, papa?’

De snelheid van de lucht bij een nies? Ik gok op 120 km/u.

Geen probleem hoor, laat maar weten als je er weer op wilt. Het is alleen wel handig om voor de jaarlijkse check zo nodig ook via persoonlijke berichten te kunnen communiceren en dan helpt het als je instellingen daarbij een e-mail als signaal toelaten. Ik stuur je zo wel een PB'tje om het te testen.