Alle activiteit

Dankjewel @Mormel, Pfff, ik begon het mezelf ook een beetje te beseffen dat ik me momenteel drukker maak over onrecht naar andere toe in mijn omgeving dan onrecht naar mezelf toe. Ik kan ze alleen niet helpen dat mogen ze zelf doen en ook nog op hun eigen manier. Jep, was weer even een afleidingsmanoeuvre om me niet met mezelf bezig te houden. En mezelf te helpen. Overigens, ik probeer niet te huilen in het bijzijn van anderen, als ik niet lekker in mijn vel zit. Dan doe ik eerder zoals bovenstaande. Want dat voelt dan gewoon onveilig. Maar als ik lekker in mijn vel zit kan ik soms wel volschieten van iets wat iemand met me deelt en ondanks dat dat dan weer verkeerd begrepen word heb ik daar minder moeite mee. (zoals dat ik hoorde dat het slecht ging met mijn lievelingsklant en ik me niet kon voorstellen dat ze die mallemolen ongehavend zou overleven, ja toen moest ik even huilen in het bijzijn van haar nicht. Later nog besproken met mijn lievelingsklant toen bleek dat het er allemaal niet zo slecht uit zag en ze gaf me gelijk dat ze zelf ook een beetje bang was of ze het nog wel zou redden? Ondanks dat ze het wel allemaal nog wilde accepteren. Dus mijn klant begreep me wel, alleen die nicht niet zo, want toen ze me troostte vroeg ze ook meteen of ik al een therapeut had? Ik vond dat toen zo een rare vraag? Omdat ik niet huilde omdat ik het niet aankon, maar huilde om dat ik het mijn klant niet gunde dat ze dit voor haar kiezen kreeg en het waren ook tranen van ontroering dat ze het allemaal wel over zich heen liet komen. Niet echt stof om bij een therapeut te bespreken denk ik dan) Die klant gaat overigens steeds beter en van de andere kant krijgt ze meer problemen erbij die ze mag ontvangen en accepteren. Nu ineens blind aan 1 oog, en ik vind het mooi om te merken hoe ze zich daar ook weer mee behelpt. Daar kan ik nog wat van leren als ik straks ouderdomsklachten krijg. En wat betreft vrienden, contacten en relaties en familie, dat dat een soort van levensspel is en komen en gaan. Dat het meest belangrijke is, dat je je eigen vriend blijft en van daaruit nieuwe contacten maakt. Zoals die levenstrein waar vaak over gesproken wordt, de een stapt af bij een halte en een ander stapt weer op. Ja, dat ik als uitbehandeld weggezet ben vind ik niet zo fraai. Maar sneuer vind ik het nog wel, dat ik eigenlijk niks mag terugzeggen, over wat het met mij doet en hoe ik me erbij voel. Het stukje nazorg als ik dan toch uitbehandeld ben mis ik wel. Kortom het stukje voor mezelf opkomen is nu opeens zeer bedreigend en schijn ik nu rekening mee te mogen houden omdat hij nu kwetsbaar is. Dus niet alles trekt wat ik te zeggen heb. Omdat hij nu patiënt is. Hij is qua mens, een heel mooi en betrokken mens, ook een zeer geleerd mens, hij werkt zich gratis in de problemen om andere hulpbehoevende mensen zolang mogelijk een zelfstandig bestaan te laten hebben. Maar ergens heeft hij zelf ook wel een steekje los. En dat werkt blijkbaar niet zo goed samen met mijn steekje los. Ik ben nogal spiritueel en gevoelig aangelegd en hij is arts, professor, piloot van kleine vliegtuigen en tropenarts geweest en van dies meer. Qua denken kreeg ik daar wel meer zelfvertrouwen van, maar ergens heeft ie of posttraumatisch stresssyndroom opgelopen of is hij autistisch ofzo want soms praten we weer eens naast elkaar af en verstaan elkaar niet. En op zulke momenten mag hij wel zeggen wat hij denkt en voelt en ik niet. Vanuit mijn verleden vind ik dat nogal manipulerend overkomen dus ga er tegenin. Deze keer alleen niet, omdat ik inmiddels met deze man weet dat er een conflict ontstaat, dat ik afscheid neem en alle vertrouwen in hem opzeg. En dan later een heel groot schuldgevoel heb over mijn harde woorden omdat hij opgenomen is in het ziekenhuis, of een tijdje in retraite is gegaan. Deze keer, ben ik niet boos geworden, ik voelde me wel gekwetst en in de steek gelaten maar zag in dat ik daar niks over kon zeggen. Dus ik ben gaan kijken wat ik nog wel zelf kon? En dat is nog best veel! Kost wat meer tijd en is soms minder leuk omdat je het niet kan delen, maar ja ik kan goed op eigen benen staan. En ik had opeens weer ruimte voor andere mensen. Ondanks dat ik ze een behoorlijk tijdje links heb laten liggen, verbazen ze ze mij over hun enthousiasme om weer iets van me te horen. Zodoende dat ik me besefte dat ik meer vrienden heb dan dat ik me bewust ben. Mijn blik gaat alleen niet zo verder dan de kring en de sfeer waar ik mezelf in bevindt en staande in probeer te houden. En ik ben ook kieskeurig merk ik. Eigenlijk ga ik best laks met mijn vrienden om eerlijk gezegd. Stukje bij beetje ben ik weer contact op aan het nemen, en heel leuk maar ook wel zwaar. Want ik weet van mezelf ik trek het gewoon niet om elke week met iedereen contact aan te houden. Ik app niet graag en telefoneer ook niet graag. Gewoon een leuke activiteit doen bevalt me beter. Dus ja ik zorg voor mezelf, maar ben nog wat zoekende.

Low budget, lousy, nee niet persé. Het is de rest van het plot die het lousy maakt of Oscarmateriaal...

Oei Kaatje. Zit je nu in een down of juist in een hoerastemming? Ik neem aan de dip. Lekker series kijken is ook leuk hoor. Het hoeven geen saaie series te zijn, juist spannende, of hou je daar niet van? Lekker met een kleedje op de bank. Ik neem ook even mijn rust nu. Ik merkte dat het me even teveel werd. Nu even op mń notebook met een lekkere colaatje!

Ik vind dit heel erg herkenbaar. Ik bedenk nu dat ik mezelf ook als puber moest opvoeden, dat ik niet echt ben opgevoed. Wel logisch dat de volgende fase niet echt kan aanbreken. Hoe was dat bij jou?

Ik vind het een heel menselijk verhaal. Over een lief onschuldig kind dat in zijn eentje gruwelijke dingen mee moet maken. En naar wat ik van je begrepen hebt, een kind dat niet anders kon dan zichzelf gaan haten om te kunnen verklaren waarom het gebeurde. Die kleine stappen klinken ontzettend waardevol, ik hoop dat je er nog heel veel gaat zetten. ❤️

Ja het is weer vrijdag 😊 was een stomme zware therapie dag. zit op week 7 moeten nog 9 weken De combi uiteten gaan en wijn galmen door me hoofd. zin in afleiding. Helaas ben ik ook bipolair en heb vandaag last van me stemming dus zal vanavond rustig aan moeten doen en gewoon saai serie kijken op de bank . even weer die knop omzetten als ik jullie lees zie ik op tegen de 3 maanden dip 😰 Ik wens jullie alvast een heel fijn weekend 🥰

Iemand kan het lezen, omdat jij het kunt schrijven. En durft te schrijven. Ik kan het lezen , ik heb het gelezen met mijn gedachten bij jou. En ik zal je blijven lezen als je schrijft. Het maakt niet uit waar het wel of niet op lijkt. Jij beheerst de kunst van het schrijven. Dat maakt het misschien nog wel moeilijker om het te delen voor jezelf. Goed dat je het toch doet denk ik.

@Oskarlief dat je goed voor ze zorgt 🥰succes ermee

Dat van die drinksnelheid aanpassen als je in de kroeg aan de toog zat, is heel herkenbaar voor mij, tenminste in het begin. De laatste jaren dat ik echt kroegen bezocht waren mijn meeste kennissen ook zware drinkers of ging ik van de ene kroeg naar de volgende (in Leuven geen gebrek aan kroegen) zodat het minder opviel hoeveel ik feitelijk dronk. Dat wat je daarvoor schrijft over het thuis drinken komt ook overeen met mijn ervaring. Ik denk dat het samenhangt met even die mogelijkheid te hebben om niet verantwoordelijk te zijn voor alles en niet te hoeven nadenken over zorgen. Merk ook dat het moeilijker is om hieraan niet toe te geven nu vrouw en stiefzoon vertrokken zijn al is mijn drankgebruik nog steeds lager dan enkele jaren geleden.

Twee zieken in huis momenteel. Een mooie taak voor dit moment. Dus ik breng thee en beschuit naar mijn vrouw en lees beneden mijn jongste zoon sprookjes voor. Het is een oud boek, nog uit mijn jeugd. Dat is goed te merken. Er worden vrolijk hoofden afgehakt en mensen opgehangen. Ik hoef geen nazorg te verlenen, maar mijn zoon vind het wel typisch. ‘Werd dat hoofd er echt afgehakt, papa?’

De snelheid van de lucht bij een nies? Ik gok op 120 km/u.

Geen probleem hoor, laat maar weten als je er weer op wilt. Het is alleen wel handig om voor de jaarlijkse check zo nodig ook via persoonlijke berichten te kunnen communiceren en dan helpt het als je instellingen daarbij een e-mail als signaal toelaten. Ik stuur je zo wel een PB'tje om het te testen.

Dat, maar Alice haar wonderlijke reis zou ook een metafoor zijn voor een lsd trip... Maar daar heb ik verder geen verstand van...

Goede dingen Spirit!

Onmenselijk dit… 🥲

de voormiddag is goed verlopen deze namiddag een hoofdstuk lezen uit het AA bigbook en dan een afspraak maken met mijn nieuwe sponsor verder rustig thuis tot straks

Op tijd opgestaan. Dozen uitzoeken. Vanmiddag komt m'n zoon. Die heeft even veel te regelen en wij helpen, waar nodig is. Zijn auto heeft mijn vriend in onderhoud. Gewoon belangeloos. Onderdelen kan hij bestellen tegen inkoopprijs en het reparaties doet hij ook voor hem. Even wat boodschapjes doen met m'n zoon hier bij de buurtsuper. Morgen zijn we de hele dag op pad met ons jongerenkoor. Best een belangrijk optreden met veel bekenden uit de Shantywereld. We gaan ze even een poepie laten ruiken morgen. Zondag en maandag druk aan de slag in mijn oude huis. Vandaag is mijn vriend ook op z'n werk. Steeds vrijnemen is niet handig als zelfstandig ondernemer.

Ik heb er jaren op gestaan Rosee. Maar elke paar jaar vertrek ik hier met slaande deuren, en ik vind dat je niet op het jaarpact kan staan als je niet aan het forum meedoet 😁 En om nou Bob bij terugkeer steeds weer te vragen om me er weer tussen te zetten is ook zo wat, dus ik vind het wel best zo.

Dan ben jij ook maagd van sterrenbeeld. Ik 18 september!

Dus, delen, hardop, met mensen die me aan zaten te kijken. Dus. Herinneringen opschrijven is één ding, maar ze delen is echt nog wel een stap verder. Want hoe kan iemand ze lezen of horen zonder dat het overkomt als een scene uit een derderangs horrorfilm? Probeer het maar eens, lees maar eens, zonder met je ogen te knipperen: Het is donker, niet stikdonker, maar een schemerig donker. Zo'n donker waarvan ouders zeggen dat het tijd is om naar bed te gaan, terwijl ze zelf gewoon lampen aanknippen en doen alsof het overdag is, zo'n donker. Het is koud. In de kamer beneden brandt een kachel, maar verder wordt er niet veel aan verwarmen gedaan. Het bed is opgemaakt met twee dekens en een laken. Een laken, omdat die dekens vervelend prikken. Een glad opgemaakt bed nog, zoals het 's morgens is achtergelaten. Want reken maar dat het gecontroleerd wordt. Misschien kun je eronder slapen? Of een andere: De deur zit op slot. Dat is slecht nieuws. De deur zit op slot en dat betekent dat er aangebeld moet worden. Sleutels heb je niet. Een steen door de ruit kan, maar dat maakt meer herrie dan aanbellen. Lost dus niks op. Het raam dan? Een klim naar boven en ja, de kier zit er nog. Eén been over de vensterbank naar binnen, een hand die je schouder grijpt en je naar binnen sleurt. Een deur op slot is slecht nieuws. Scenes uit een low budget, lousy material horror film, toch? Maar dat was dus mijn leven, of althans, de eerste achttien jaren ervan. Het is een stap. Een kleine, maar toch, een stap.

Volgens wil iedereen af en toe terug naar hoe hij was als jongere. Lekkker onbezorgd en onverantwoordelijk. Niet de druk van geld verdienen, spullen kopen, huis, auto, vakanties, gezin, relatie, to do lijst. Beetje gek doen, los komen. Bij jou schiet dat net te ver door, lijkt het wel.

O, was Alice geband? Who the fuck is Alice? Ligt eraan hoeveel coke er in je neus zit.

De schrijver werd ervan beticht dit onder invloed van cocaïne te hebben geschreven. Even een vraag opgezocht. Vraag: Als je niest, hoeveel km/uur gaat zo'n nies dan je lichaam uit?

Ja, Alice in Wonderland.

Hopelijk fout, want ff geen tijd om te spelen.