Na een middagje lezen in de duinen
frietje mèt op het terras op het zand.
De tent heet het Puntje en ik zat bij de yogatent
en die heet de komma. Een uitgestrekt verlaten strand,
uit de wind zaten wel wat mensen, maar idioot weinig,
vergeleken met andere jaren en het is nog wel meivakantie.
Des te meer beseffen hoe ik bof dat ik dit nog kan en doe ook.
Mijn volleymaatjes zijn zo'n beetje afgehaakt.
Ik had er 1 geappt om even contact te maken en die belde net een uur lang.
Hij is 10 jaar ouder en heeft kennelijk ook 2 x hersenletsel opgelopen.
Hoort morgen de uitslagen, maar ik kon horen dat hij verwarder is nu.
Maar wel optimistisch en levendig, dus beloofd dat ik een keer op de koffie kom.
Beseffen dat hij ook iemand van alledag is inmiddels.
Het leven is eindig, maar wat valt er nog veel te genieten.