Spud

@Quinn, dankjewel! Maar daar snap ik dan weer geen snars van. Ik voel me nooit echt top, ik doe wat ik doe omdat ik hier ben en woon. En dat ik mijn katten en mezelf mag beschermen maar verder vind ik vrijwel alles zinloos wat ik doe. Dus nee ik ben nog steeds niet helemaal top voor mijn gevoel.

Mijn vriend, kwam afgelopen dinsdag langs om te praten in plaats van te mailen. Behalve dat ik hem er niet zo gezond uit vond zien, geconfronteerd heb met zijn voicemailberichten, heb ik niet het idee dat we tot een gesprek gekomen zijn of dat ik antwoorden heb gehad. Ja behalve dan, dat onze relatie geen relatie was. Want voor hem is de liefde bedrijven of samen in bed liggen hetzelfde als iemand helpen met de revalidatie. Voor mezelf heb ik nu zoiets, om verwachtingen te voorkomen dat ik dan het bed niet meer deel met hem als we een klus gaan doen. Puur voor mij, zodat het duidelijk is. Maar dat is dan weer niet oké en ben ik het probleem. Mijn eigen conclusie is, wat een manipulator! Ik ga weinig beroep op zijn hulp doen als dit de voorwaarden zijn. Ik zal hem altijd wel mogen want met hem kan ik dingen delen over hoe het met ons mam ging. Maar zijn verdere hulp hoef ik niet meer. Een klusteam of reisteam zijn we niet meer. Wel erg gek, dat ik mezelf zo voor de gek heb laten houden, dat ik het niet door had. Gewoon omdat ik eigenlijk best wel manipulerend kan zijn en nu voor de gek gehouden ben door mijn eigen manco. Toch hoop ik dat hij goed gaat. Intern zie ik nog steeds een goed mens in hem. Hij heeft alleen 1 manco waar ik niet mee om kan gaan, hij laat zich op niks aanspreken, mag mij gewoon kwetsen en zegt sorry en dat mag ik accepteren en verder mag ik mijn mond erover houden. Ga ik niet aan mee doen. Als ie mij niet wil horen ziet hij mij ook niet meer. En ben ik weer een vrij mens. Ik ben niet zo op zoek naar nieuwe vrienden, ik ben tevreden met de vrienden die ik heb. Jammer alleen dat ze niet kunnen klussen en ik het zelf allemaal mag gaan doen. Omdat ik het zelf wil kunnen doen of leren. Nope nog steeds geen zin om mezelf te zien als een hulpbehoevende vrouw die geholpen moet worden. Ik ben wel op zoek naar soort van vrienden die handig en rouw zijn in de omgang die ik kan helpen en zij mij ook. Anders mag ik weer zogenaamde specialisten inhuren en dat zie ik nog steeds niet zitten omdat mijn gaskachel nog steeds niet goed werkt. Ik heb me letterlijk en figuurlijk laten naaien, nu ga ik mijn best doen om dat niet meer te laten gebeuren. Ik kan zeggen dat ik er niet zo aan onderdoor ga of heel erg boos over ben. Eerder dat ik mezelf dom vind omdat ik dit al 2x met dezelfde persoon meegemaakt heb. Heel erg dom nu ook weer niet, eerder gewoon onveilig. Ik bedoel ik heb altijd al moeite gehad om mensen 100 procent te vertrouwen dus als ik dat wel durf te doen voldoen ze ook aan heel veel beschermingsmechanismes. Mijn valkuil is aangeboren achterdocht, omdat dat een probleem van mij is, durf ik soms mijn voelsprieten aan de kant te zetten en dan toch mensen te vertrouwen die ik eigenlijk niet vertrouw. En dan duikel ik erin. Je blijft ook wel alleen als je altijd wantrouwend bent. Dus is lastig.

Tof te lezen Karin123, op jezelf passen mag je zeker doen. Maar zou je even wat meer verduidelijking kunnen geven op mijn citatie die je aanhaalt bij je boodschap? Want ik ben nogal een impulsieve gevoelige schrijver/deelnemer die ergens op reageert wat haar raakt en dan weer verder gaat met haar eigen geneuzel. Ik heb dus wel een vermoedde waar het over ging namelijk je reactie op iets wat je tegen Quinn zei en me raakte. Maar exact kan ik het niet naar boven halen. Ik voel me wel betrokken bij dit forum maar aangezien ik hier ook werkelijk maffe dingen meegemaakt heb, heb ik ook een soort stukje zelfbescherming ingebouwd. Door iets heftigs wat ik lees, wel uit te blokken en los te laten als ik in real life weer ga functioneren. Dankzij vallen en opstaan en vele bans heb ik geleerd dat ik niemand werkelijk echt kan helpen via de lijnen van internet. Dus ik ben daar wel voorzichtiger in geworden, omdat ik het mezelf gewoon teveel aantrek en me in het dagelijks leven ook problemen oplevert. Behalve onrecht daar kan ik nog steeds niet tegen en kan ik het niet laten om daar een woordje over te doen. Zou je wat meer uitleg willen geven? Want het is leuk om te lezen dat je me niks kwalijk neemt, me grappig vind en mijn redenaties begrijpt? Want wederom snap ik er geen snars van dat iemand mij dat vind.

Gewoon een tekst van een Delftsblauwtegeltje wat ik voorbij zag komen in een serie die ik aan het kijken was. En me deed schaterlachen. Heb je problemen? Drink dan oploskoffie.

Blijf van je afschrijven Quinn. Dat kan zeer helpend zijn maar ook confronterend. Nu is het you time, je zit daar immers niet voor je zweetvoeten. Dus heel erg rekening houden met de gevoelens van anderen hoef je nu gewoon niet. En zeker geen sorry hoeven zeggen. In therapie en opname zitten is al zwaar genoeg en binnenste buiten gekeerd worden door in de eerste instantie wild vreemde mensen die therapeut genoemd worden is behoorlijk heftig! Maar wow wat heb ik een respect voor jou! Dat je ondanks alles al zo in therapie lijkt te zitten en de hulp over je heen laat komen. Ik heb 15 maanden in opname gezeten maar pas de laatste 3 maanden voor mijn vertrek heb ik er iets aan gehad. Omdat ik toen pas voldoende vertrouwen had om in therapie te gaan. Heel veel sterkte en succes gewenst en ik hoop dat je er niet zolang hoeft te blijven als/dan ik. Het is ik tijd nu.

Gaat ie goed quinn? Ben aan het teruglezen en snap er geen snars van. Maar hoop dat jij goed gaat µ

Gisteren heb ik weer iets gedaan wat me niet in de koude kleren is gaan zitten. Ik zou eigenlijk met mijn nieuwe auto voor het eerst met aanhanger rijden. En dan ook nog helemaal naar Antwerpen. Maar als ik iets beloof probeer ik dat wel te doen. Dus ik had al een extra nummerplaat geregeld en spanbanden en een net, maar het was nog heel onduidelijk wat we eigenlijk gingen halen? Jep, dit is een vriendin van mij die diep in mijn hartje zit, ze is alleen soort van laagbegaafd en behoorlijk beïnvloedbaar en ook behoorlijk chaotisch. Dus toen ik daar kwam en zag dat er al iemand was met een aanhanger en even doorvroeg naar wat er eigenlijk opgehaald moest worden? Wilde ik best nog rijden maar liefst zonder aanhangwagen. Want ik zag me al fout laten rijden en maneuvers moeten maken met die aanhangwagen, die ik momenteel gewoon niet kan. Trekken is oké en vooruit rijden kan ik. Maar verder heb ik rust, tijd en ruimte nodig om te leren draaien met een aanhangwagen. Want dat kan ik ongetwijfeld ook, alleen niet onder prestatie druk. Dus toen heb ik gezegd dat 1 aanhangwagen wel genoeg was met ook nog 3 auto`s erbij. Ik moest wel beloven dat als ik het verkeerd ingeschat had volgende week weer kwam. En dat was prima omdat ik dan die route had gereden en dus ook wist waar ik aan toe was. Binnen mijn eigen kunnen. Uiteindelijk zijn we er gekomen en ik was maar wat blij dat deze rit zonder aanhanger ging, want was al wennen om opritten op te gaan met haaientanden en dus te moeten stoppen. Ik ben van het snelheid maken en dan invoegen dus ik heb best hard moeten remmen dat was niet gegaan met een aanhanger. Wat je al kan missen als je 3 jaar geen bestuurder bent geweest? Enfin we zijn er gekomen, en opnieuw was ik heel blij dat ik voor mezelf opgekomen was en gezegd heb dat ik niet met een aanhangwagen ging rijden. Want uiteindelijk heb ik mijn laadbak kunnen vullen met dingen die ik zelf heel grappig vond. Zoals een grote groene appel, wat een groene paprika bleek te zijn. Ja mijn manier van humor, deze staat nu in het midden van mijn voortuin. En misschien ga ik er nog mijn huisnummer opzetten zodat ik herkenbaarder ben. Maar eigenlijk waren het 3 mooie meubelstukken die we gingen laden en verder oud ijzer, brandhout en meer rommel. En dat huis van mijn vriendin staat al zo vol met rommel van een ander. Dus nee, ik had niet zoiets dat ik haar niet had geholpen omdat ik niet met de aanhanger durfde te rijden. Want heel eerlijk, ik vind het best leuk om mijn grenzen van kunnen te ontdekken maar onder de supervisie van mijn vriendin niet zo. Ze draagt die taak vaak over aan mensen die onder invloed zijn van drank en drugs, terwijl we zonder invloed van die mensen eigenlijk best beter oplossingsgericht zijn. Ook best weer lastig, om het haar weer zelf uit te moeten laten zoeken, omdat die mensen waar ze nu mee omgaat haar zo beïnvloeden. Dat doet ook wel wat met mijn eigen ego. Maar mag me voorlopig stilhouden en er zijn wanneer ze me vraagt en notitie nemen. Voor mijn gevoel, heb ik een mens nu geholpen om nog meer rommel in huis te krijgen en een soort van onoverzichtelijke barrière te maken dat deze er ook niet meer makkelijk uitkomt. Dus ik ben ook weer bezig om mijn huis op te ruimen en ruimte te maken in mijn brein

Klopt @Mormel, hoewel ik mezelf dan schuldig voel omdat ik zo laks ben geweest hechten zij niet zoveel waarde aan de kwantiteit maar eerder aan die kwaliteit. Zolang ik altijd maar weer eens opduikel zijn ze allang blij.

Dankjewel @Mormel, Pfff, ik begon het mezelf ook een beetje te beseffen dat ik me momenteel drukker maak over onrecht naar andere toe in mijn omgeving dan onrecht naar mezelf toe. Ik kan ze alleen niet helpen dat mogen ze zelf doen en ook nog op hun eigen manier. Jep, was weer even een afleidingsmanoeuvre om me niet met mezelf bezig te houden. En mezelf te helpen. Overigens, ik probeer niet te huilen in het bijzijn van anderen, als ik niet lekker in mijn vel zit. Dan doe ik eerder zoals bovenstaande. Want dat voelt dan gewoon onveilig. Maar als ik lekker in mijn vel zit kan ik soms wel volschieten van iets wat iemand met me deelt en ondanks dat dat dan weer verkeerd begrepen word heb ik daar minder moeite mee. (zoals dat ik hoorde dat het slecht ging met mijn lievelingsklant en ik me niet kon voorstellen dat ze die mallemolen ongehavend zou overleven, ja toen moest ik even huilen in het bijzijn van haar nicht. Later nog besproken met mijn lievelingsklant toen bleek dat het er allemaal niet zo slecht uit zag en ze gaf me gelijk dat ze zelf ook een beetje bang was of ze het nog wel zou redden? Ondanks dat ze het wel allemaal nog wilde accepteren. Dus mijn klant begreep me wel, alleen die nicht niet zo, want toen ze me troostte vroeg ze ook meteen of ik al een therapeut had? Ik vond dat toen zo een rare vraag? Omdat ik niet huilde omdat ik het niet aankon, maar huilde om dat ik het mijn klant niet gunde dat ze dit voor haar kiezen kreeg en het waren ook tranen van ontroering dat ze het allemaal wel over zich heen liet komen. Niet echt stof om bij een therapeut te bespreken denk ik dan) Die klant gaat overigens steeds beter en van de andere kant krijgt ze meer problemen erbij die ze mag ontvangen en accepteren. Nu ineens blind aan 1 oog, en ik vind het mooi om te merken hoe ze zich daar ook weer mee behelpt. Daar kan ik nog wat van leren als ik straks ouderdomsklachten krijg. En wat betreft vrienden, contacten en relaties en familie, dat dat een soort van levensspel is en komen en gaan. Dat het meest belangrijke is, dat je je eigen vriend blijft en van daaruit nieuwe contacten maakt. Zoals die levenstrein waar vaak over gesproken wordt, de een stapt af bij een halte en een ander stapt weer op. Ja, dat ik als uitbehandeld weggezet ben vind ik niet zo fraai. Maar sneuer vind ik het nog wel, dat ik eigenlijk niks mag terugzeggen, over wat het met mij doet en hoe ik me erbij voel. Het stukje nazorg als ik dan toch uitbehandeld ben mis ik wel. Kortom het stukje voor mezelf opkomen is nu opeens zeer bedreigend en schijn ik nu rekening mee te mogen houden omdat hij nu kwetsbaar is. Dus niet alles trekt wat ik te zeggen heb. Omdat hij nu patiënt is. Hij is qua mens, een heel mooi en betrokken mens, ook een zeer geleerd mens, hij werkt zich gratis in de problemen om andere hulpbehoevende mensen zolang mogelijk een zelfstandig bestaan te laten hebben. Maar ergens heeft hij zelf ook wel een steekje los. En dat werkt blijkbaar niet zo goed samen met mijn steekje los. Ik ben nogal spiritueel en gevoelig aangelegd en hij is arts, professor, piloot van kleine vliegtuigen en tropenarts geweest en van dies meer. Qua denken kreeg ik daar wel meer zelfvertrouwen van, maar ergens heeft ie of posttraumatisch stresssyndroom opgelopen of is hij autistisch ofzo want soms praten we weer eens naast elkaar af en verstaan elkaar niet. En op zulke momenten mag hij wel zeggen wat hij denkt en voelt en ik niet. Vanuit mijn verleden vind ik dat nogal manipulerend overkomen dus ga er tegenin. Deze keer alleen niet, omdat ik inmiddels met deze man weet dat er een conflict ontstaat, dat ik afscheid neem en alle vertrouwen in hem opzeg. En dan later een heel groot schuldgevoel heb over mijn harde woorden omdat hij opgenomen is in het ziekenhuis, of een tijdje in retraite is gegaan. Deze keer, ben ik niet boos geworden, ik voelde me wel gekwetst en in de steek gelaten maar zag in dat ik daar niks over kon zeggen. Dus ik ben gaan kijken wat ik nog wel zelf kon? En dat is nog best veel! Kost wat meer tijd en is soms minder leuk omdat je het niet kan delen, maar ja ik kan goed op eigen benen staan. En ik had opeens weer ruimte voor andere mensen. Ondanks dat ik ze een behoorlijk tijdje links heb laten liggen, verbazen ze ze mij over hun enthousiasme om weer iets van me te horen. Zodoende dat ik me besefte dat ik meer vrienden heb dan dat ik me bewust ben. Mijn blik gaat alleen niet zo verder dan de kring en de sfeer waar ik mezelf in bevindt en staande in probeer te houden. En ik ben ook kieskeurig merk ik. Eigenlijk ga ik best laks met mijn vrienden om eerlijk gezegd. Stukje bij beetje ben ik weer contact op aan het nemen, en heel leuk maar ook wel zwaar. Want ik weet van mezelf ik trek het gewoon niet om elke week met iedereen contact aan te houden. Ik app niet graag en telefoneer ook niet graag. Gewoon een leuke activiteit doen bevalt me beter. Dus ja ik zorg voor mezelf, maar ben nog wat zoekende.

Met mijn oudere dieren gaat het eigenlijk best goed, ja ze worden een beetje doof en magerder maar ze zijn nog altijd aanwezig en leiden de groep. Naar mensen toe jank ik mijn ogen uit mijn kop, zoveel onrecht weer en zoveel pijn. Nee qua rechtvaardigheid weet ik ook niet meer zoveel te zeggen. Mijn vriend heeft me ook laten stikken, hoe verzin je het? je bent uitgerevalideert zei hij opeens en ik wist niet eens dat ik in therapie zat? Dus ja was niet fraai. Ik ben inmiddels mijn eigen krachten weer aan het ontdekken en het verbaast me, ik krijg meer klaar met mijn handicappen als dat ik met deze vriend voor elkaar gekregen heb. Ik geloof dus niet meer zo vriendschap, ik weet dat ik vrienden nodig heb, maar stel me er niet zo afhankelijk meer tegenover op. Ik vind mijn dingen en of ze daarin passen belangrijker dan dat iemand mijn accepteert. Ik ben defensiever en katachtiger geworden omdat zwerfkatten mijn passie zijn. En ik vanuit hen ook nog wel pakkende verhalen kan vertellen. Dus Mormel, het gaat goed met mij omdat ik nog steeds voor elkaar krijg dat ik toegevoegde waarde ben. Maar eigenlijk voel ik me heel eenzaam in een behoorlijk vijandige wereld. Zolang iets een doel had, kon ik me daar volledig voor inzetten. Maar het is en flauw geworden En voor mij ook niet meer te doen. Maar het blijft sputteren als een frietpan soms.

Onrecht, ik kan daar niet tegen. Dus vind het best lastig om me nog in de maatschappij te begeven. Vrienden zijn je vrienden niet meer, en familieleden blijk je niet mee te matchen. Maar gelukkig heb ik mezelf nog.

Ik haat mensen, uitzonderingen daargelaten. Maar nu zin ik wel op wraak. Hoe is het in godsnaam mogelijk, dat een melding van seksuele intimidatie op de dag voor de vrouw niet serieus genomen wordt? De dochter van een vriendin van mij werkt in een bakkerij. Ze deed het eigenlijk heel goed en zou bedrijfsleider kunnen worden. En dan op een dag, na al knepen in haar billen te verduren gehad maar zich eroverheen zetten. Legde die baas een bevroren stuk op de dozen die ze zou verslepen met een briefje eraan sinterklaas grapje. Die dame kreeg dus tijdens het verplaatsen van een pallet een stuk ijs op haar hoofd en dat deed pijn. En werd ook echt duizelig en misselijk en had het gevoel dat ze flauw zou vallen. Dus de hulpdiensten worden ingeschakeld, en wat zegt die baas tegen haar, ik ga je eerst nog verkrachten. Verder zijn er geen hulpdiensten geroepen, dit meisje heeft haar moeder gebeld in paniek. Ze heeft met wederzijdse deelneming ontslag gekregen. Die meid, mag ik gewoon heel graag, ze heeft zuurstof tekort gehad en geen makkelijke jeugd gehad. En jep ze is de dochter van een vriendin van mij maar soms ook de weg kwijt is. Ik vind het bewonderenswaardig dat ze weer aan het solliciteren is. Maar ik heb wel wraak gevoelens naar die bakker die weg kwam met een melding. Ik ga hem nog wel aanpakken. Met zoete broodjes kom je hier niet weg.

Mormel, waar maak je je nu echt druk over? Ik gebruik geen FB maar kan me wel voorstellen dat iemand van de buurt een post appt om dat niet te doen. Je hebt namelijk via facebook ook heel veel buurt apps. Ja mijn aanloop zwerfkat die ik uiteindelijk gechipt heb en laten castreren dus degene ben die zijn aanspreekpunt is als hij zich in de nesten werkt, wordt ook maar dikker. Maar dat komt omdat ik inmiddels weet dat hij in een straal van 2 km nog wel meer vrienden heeft zoals ik. En daar ben ik blij mee. Jep ik raak wel behoorlijk over mijn toeren als hij mij spot en enthousiast achter me aan komt rennen. Hij vertrouwd me gewoon echt! En dat waardeer ik, maar ik heb niet zoveel vertrouwen in de automobilisten die dan vaart moeten minderen. Maar zo een gast blijkt wel wat respect in zijn donder te hebben als die door krijgt dat je ook aan het proberen bent om die kat veilig te stellen. Ik zeg dus, doet je kat het er goed op? Dan gewoon zo blijven doen. En hoe gaat het met je oude hond?

Ik heb gewoon veel respect voor mensen die in therapie en opname willen gaan. Niet leuk dat wel. Maar eigenlijk heb ik mijn beste tijd gehad in de kliniek, ik mocht fouten maken die niet echt desastreus waren, ik heb mogen proeven van het leven zonder consequenties. En ja we hebben domme dingen gedaan! Maar kwamen ermee weg omdat we in therapie zaten. Als je altijd volgens de regels hebt moeten leven is dat overweldigend! Naast dat je super mooie en interessante mensen ontmoet, die jou vrienden worden en iets met je delen. Ik zeg dus focus je daar meer op, en ben niet meer zo bezig met hoe wij ons op het forum gedragen. Tijd voor jou nu, en zal best wennen zijn.

Die schaterlach heb je van mij, je gaat voor jezelf nu in therapie je bent niet voor niks opgenomen niet waar? Ik denk niet dat je er voor zweetvoeten zit, dus maakt er gewoon het beste van.

Die grote mensen, als je ze beter leert kennen kan je ze ook naar je hand zetten Quinn. Pak eruit wat voor jou werkt. En mocht je je zorgen maken, wat mij betreft heb ik geen problemen met Karin.

En verder gebruik ik mijn plekje voor waar deze eigenlijk bedoeld is. Mij lange teksten laten schrijven zodat ik het niet meer op het forum doe. Van het idee om meer te kunnen verdienen ben ik alweer af. Het is gewoon zinloos. Zolang mensen in RL kolonisten of Risk willen spelen. Dus ik kijk weer naar de dieren om mij heen. De katten weer een belletje om en een deur beleid. Die katten van mij hebben een mega grote kattenren maar het is daarbuiten toch altijd groener. Dus de vogelvanger heeft nu een halsbandje om met 3 belletjes en is in de avond weer binnen. Maar aan mijn zwerfkat kan ik niet zoveel doen, hij laat zich immers binnen en buiten en wanneer hij buiten gaat laat hij zijn halsbandje met belletje netjes achter op de tafel. Voor mij is het de tijd nu, dat er heel veel kittens komen van zwerfkatten, maar aangezien ik dat niet meer doe, ligt mijn focus op uit het nest gevallen vogeltjes die zorg nodig hebben, en egeljongen die in de steek gelaten zijn. En mag ik me opnieuw gaan frustreren over het feit dat dieren hulpverleners zichzelf de beste zien en dus geen kennis willen delen. Maar wel een opvangstop hanteren omdat ze het zo druk hebben. Ik weet nu inmiddels wel weer wat meer, maar dat is ook niet zo leuk om een dier te moeten verliezen doordat iemand niet zijn kennis wilde delen. Daar kan ik me enorm aan storen! Maar heeft geen zin, dus aldoende bouw je je kennis op, helaas wel door heel veel dieren dood te zien gaan. Maar ja, in tegenstelling tot ooit, blijf ik het bij alles wat ik leer wel hopen dat het me lukt. Of dat ik de juiste specialist vind die haar of zijn kennis wel wil delen met mij. Dat is voor mij de lente.

@karin123 je reactie is fair. En deftig ook om het hier te zeggen. Maar zoals ik al gezegd heb, ik heb respect voor je betrokkenheid. Het lijkt me alleen dat je iets te betrokken bent, dat ben ik ook eens geweest en verloor mezelf daarin. Dat gun ik Quinn en jou niet dus zei ik wat ik zei. En ben dat ook niet van plan om terug te nemen. Alhoewel het ook niet zo deftig was om meteen te stellen dat ik jullie verhaal in een moordpodcast zou terug horen. Maar dat was het meest nette wat ik dacht te kunnen schrijven. Omdat wat Quinn zei me raakte en die gast stond voor een nieuw startpunt. En jij karin123 die daar duidelijk ook intern bij betrokken was geraakt en met Quinn meeleefde. Maar misschien dingen zei vanwege je betrokkenheid bij Quinn wat jullie vriendschap later misschien nog zou kan laten stagneren. Ik zei dat gewoon, omdat toen ik opgenomen werd ook zulke vrienden had, die mijn plaaggeesten ook doodswensen, net zoals ik. Maar gedurende de therapie vond ik meer rust in dat het gebeurt was en was wraak niet meer zo nodig. Niet dat ik nog ooit iets met die mensen te maken wilde hebben. Maar voor mijn herstel was het gewoon goed om het los te kunnen laten en niet mijn gelijk te halen. Die vrienden hadden daar moeite mee en zodoende ben ik hen ook nog eens kwijt geraakt. Omdat zij verzopen in haat en ik gewoon wilde leren leven. Dus nee ik neem mijn woorden niet terug en wat ik tegen Quinn zei ook niet. Pas jij ook goed op jezelf?

Lieve Spirit, Betrek toch niet alles op jezelf als je hier wat leest. Zo praat je jezelf in de put en haal je nog meer problemen op je hals. Volgens mij draag jij al een groot genoegen rugzak met je mee en hoef je er niet meer in te stoppen. Het is nu eenmaal een feit, dat je als, als stevige drinker stopt met drinken met of zonder achterliggende psychische problemen ook heel veel fases doormaakt. Persoonlijk herken ik alles wel wat je omschrijft, je gaat ook door fases. Ten eerste de oude gewoonte laten voor wat het is en jezelf een heel nieuwe gewoonte aanmeten. Dat is al een fase op zich. Dan het integreren in je omgeving, waarbij je ook te maken krijgt met mensen die mogen wennen aan jouw nieuwe gedrag. En naast dat, helder kunnen denken. Ja, was voor mij ook wennen. Want normaal gingen mijn gedachtes wat slomer omdat ik een roes had. Ik mag zelf altijd oppassen dat ik niet te hyper en euforisch wordt in die fase. Want dan ga ik naast mijn schoenen lopen omdat ik het voor andere die nog wel drinken soms beter lijk te weten. En ook wel dat dat eigenlijk mijn doorpakpunt wordt of mijn breekpunt. En verder dat niet goed kunnen slapen. Dat is vrij normaal, dat slaapprobleem is ook niet meteen weg. Ten eerste mag je slaaphormoon zich ook herstellen na jaren drankmisbruik. Dus nee dat komt niet na maanden of jaren. Ik kan wel zeggen dat als je je verdiept in je slaapbehoefte. En dat in je hele stoppen met drinken ook meepakt het wel veel rapper beter gaat. Stoppen met drinken is niet enkel de oplossing van al je problemen om beter kunnen slapen ofzo. Dat vergt ook werk en met al die helderheid op je pad en de vele gedachtes die je daarmee krijgt, krijg je ook de mogelijkheid om daarmee aan de slag te gaan. Lief mens, laat je dus niet zo gek maken door dingen die je leest. Nu je helder bent en niet kan stoppen met nadenken, ga dan is even nadenken waarmee jij wel beter zou kunnen slapen? En dagboek schrijven helpt altijd want daarmee krijg je overzicht over je gedachten en kan je ook weer nieuwe doelen stellen. Ik denk namelijk niet dat je dissocieert, ik denk altijd wel dat je beïnvloedbaar bent.

@hub02 bedankt voor je open en eerlijkheid. Ik heb geen ervaring met aangezichtspijn, dus kan me enkel voorstellen dat dat knap lastig is om mee te moeten leven. En dan druk ik me zacht uit. De verdere discussie kan ik even niet volgen. Enfin, ik hoop weer berichten van je te lezen van jou waarin je je niet tegen iedereen zit te verantwoorden. Het is namelijk jouw wie is wie en naar mijn oprechte mening mag je daar alles delen wat je kwijt wil en hoef je daar geen verantwoording voor af te leggen. Sterkte en veel succes!

Respect voor de betrokkenheid maar wensen dat iemand dood gaat, vind ik ver over de grens. Klinkt nu als een moordzaak die ik later terug ga horen in mijn favoriete podcasts

Hé Eikel! Alles weer lekker op de rit inmiddels?

Ik kom gewoon even binnenvallen, en zie Bumperjim weer gevoelloos en lomp op een medemens reageren.(hoewel ik zijn manier van aanpak wel kan waarderen als is dat niet voor iedereen weggelegd) Ik heb verder niet terug gelezen maar verder gelezen. Maar ging aan op je opmerking van aangezichtspijn, heb je daar last van en ben jij hier gekomen omdat je daardoor ook een alcoholprobleem opgelopen hebt?

Wow heftig Quinn! Ik heb niet zoveel vertrouwen in de hulpverlening zoals je waarschijnlijk weet of niet? Ze scheren altijd elk individu over 1 kam en dat vind ik niet zo´n goede manier van werken met kwetsbare mensen. Maar ik heb wel vertrouwen in jou! En geef je nog een tip mee, eigenlijk is behandeling en therapie niks anders dan een sollicitatiegesprek. En wat in veel instellingen over het hoofd wordt gezien, is dat jij met je hulpvragen eigenlijk de werkgever bent en zij de dienstverleners. Toen ik dat uiteindelijk door kreeg, vond ik de therapie die bij mij paste en kon ik verder. Ik gun het jou ook. Dus ja nu voel je je nog te gast en is het wennen aan de manier van werken, maar vergeet niet dankzij jouw komst hebben die mensen werk en blijf jij de baas over jezelf. Heel veel succes!